Over honden
1988-12-23
De laatste tien jaar hebben we u meermalen vertrouwelijk iets verteld over onze Westies - West-Highland White Terriers - onze lieve huisgenoten.- Jaargang 32
- nummer 48
Diverse lezeressen vroegen soms: toe, schrijf nog eens over Happy en Lucky, jullie witte hondjes. En dat deden we graag. Beide, moeder en dochter, waren honden om over naar huis te schrijven, honden om mee te praten.
Wat valt er nu met honden te praten?
vraagt iemand. Meer dan de vrager denkt. Alleen al het spreken van de baas is heerlijk, zeggen hun ogen. Als je ze wat vertelt - over het weer, over de paardjes van Andy, over de bloemen, over alles wat je leuk en mooi en fijn vindt - dan beamen ze dat met een heldere blaf. Scheefgehouden kop en bewegelijke oren, om niets te missen.
Geen verstand, zegt men - maar ze weten wel, hoe ze je moeten aanpakken.
En zeg dan eens versjes op, speciale hondenversjes - ze zijn er dol op. Zo van Kees Stip:
Ik wou dat ik twee hondjes was,
dan ging ik samen spelen;
nu zit ik voor het vensterglas
me danig te vervelen.
Of iets van de Schoolmeester, van der Linde:
Waarom is een hond
toch altijd zo gezond?
Wie er niet op gevat is
zegt: omdat z'n neus zo nat is.
Maar iemand die logica leert
zegt: 't is juist omgekeerd.
Of ook het oude jagersrijmpje:
De beste mensen hier op aarde
dat zijn de honden en de paarden.
Iemand zei eens tegen een hondeliefhebber: Jammer dat je hond niet kan spreken. Jammer, zei de ander, dat jij hem niet kunt verstaan!
-0-
Zoals u zult weten hebben we vorigjaar de beide Westies van Schotland meegenomen naar Nederland, waar ze zich behoorlijk aanpasten aan de "civilisatie".
Toch kreeg Happy laatst voorjaar afwijkingen. Nu is een Westie ijzerhard, zal nooit klagen. Maar een baas merkt alles van zijn dieren, zegt Salomo (Spr. 12: 10). De dierenarts luisterde dan ook aandachtig naar zijn relaas, terwijl zijn getrainde vingers het hele lichaam aftastten. Aan het eind wist hij met zekerheid: antibiotica tegen een baarmoederontsteking en mogelijk operatie. Het werd een operatie. Net op tijd, zei de dierenarts.
Toch bleven er klachten, werden zelfs erger. Happy kreeg toevallen, raakte van tijd tot tijd geheel buiten westen, verteerde haar krachten in vreselijke krampen. Een professor werd in consult genomen. Beide deskundigen zochten de aanvallen te onderdrukken, zo mogelijk te beëindigen. Happy werd suf van de medicijnen, raakte vertrouwd met ziekte, scheen moeilijk tot een normaal hondeleven te kunnen terugkeren.
Vrienden spraken langzamerhand over "doen inslapen" en "lijden besparen".
De artsen zeiden: hart, lever, longen en nieren zijn goed - zo'n gezonde hond afmaken?
Ben je gek? We proberen juist haar te herstellen. En tijdens de aanvallen lijdt ze niet, is ze buiten kennis.
-0-
Wat nu volgt is verdrietig. Het werd in de loop der maanden steeds erger. Happy vroeg dag en nacht zorg en die werd haar graag gegeven. Toen we een tijdje naar het buitenland moesten, en beide hondjes op een vertrouwd, deskundig en bevriend adres achterlieten, maakte Happy het volgens de telefonische berichten vrij goed. En teruggekomen werden de hondjes thuisgehaald en voelden zich in de bekende omgeving kiplekker. Vooral Happy snuffelde het hele huis rond, nam alles met welgevallen op, blafte van plezier en toonde zich van haar beste kant.
Maar de volgende dag: een vreselijke epileptische aanval. De daarop volgende dag: twee aanvallen. De derde dag drie en de laatste dag stierf ze onder onze handen. Het hartje had het begeven.
Het was alsof ze zich goed gehouden had tot onze terugkomst - en daarna de moed verloor...
We hebben haar, gekamd en geborsteld, terechtgelegd. Haar een zondag boven de aarde in het tuinhuisje laten liggen.
Onze oudejachtvriend van ':JL nam ontroerd kennis van haar dood. Je hebt haar toch zeker zelf begraven? vroeg hij stroef. - Dat zou jij toch zeker ook gedaan hebben? =Ja-zeker, in gindse hoek van de tuin liggen er drie: Asta, Xerxes en Pollux, drie fijne honden, gromde hij.
-0-
Een van de kinderen schreef ons: "Kleine Happy heeft dus eindelijk haar rust gevonden. Het is tragisch als een leven het op deze manier moet opgeven.
Dat je niet volledig kunt functioneren tot het einde toe. Wat ik de laatste keer duidelijk zag en zei: ze deed me denken aan een dement oud vrouwtje, met bij tijden haar heldere ogenblikken. En dan kon ze vrolijk en blij en gelukkig zijn.
De overige tijd kon ze bij u thuis toegeven aan haar sufTe uren, omdat ze wist dat ze veilig was.
Waarschijnlijk heeft ze haar uiterste best gedaan om op haar vacantie adres "helder" te blijven, en dat heeft haar veel inspanning gekost; zodat ze nu achter elkaar haar aanvalletjes moest inhalen. Dat gaat ten koste van het hart.
Het was ook de enige manier om haar leven "natuurlijk" te eindigen. Misschien is het toch te vroeg gekomen, maar het is voor u beiden zoveel beter.
Zo'n verzorging vraagt zo veel, ook al doe je het met liefde. Ze kon niet meer de oude Happy worden, met welk medicijn ook. Toch kunnen dieren het sterven uitstellen, tot ze zich veilig voelen: in hun eigen omgeving. Het is een vertrouwelijk blijk van liefde".
-0-
Op het graf van Happy staat een kruisje: symbool van christelijke hoop. Zij is gestorven in vertrouwen op haar baas; haar "god", zoals Rudyard Kipling zei *). Die baas leeft uit het geloof in de Grote Baas, die ons een nieuwe hemel en een nieuwe aarde heeft beloofd. En op die nieuwe aarde zal plaats zijn voor leeuwen, runderen, lammeren, slangen, beren en wolven, zegt Jesaja**). Dan is er zeker ook plaats voor het oudste huisdier van de mensheid, de hond.
Is dat een vreemde gedachte? Toegegeven, de hond komt er in de bijbel niet zo erg best af. Misschien wel omdat hij -oudste compagnon van de jagende, landbouwende en levende mens -steeds de slaaf, vuilopruimer, boodschappenloper, bewaker en duvelstoejager van de mens is geweest. Maar ondanks alle teksten die weinig eervol voor de hond luiden, bevat de bijbel gelukkig ook twee "zaligsprekingen" voor de hond.
De eerste is dat de hondjes de broodkruimels onder tafel mogen opruimen; dat is hun erkende recht. En voorts zijn honden genoemd, die - als enige schepsels ter wereld - de arme Lazarus zouden hebben gediend door zijn wonden te likken: te reinigen, te verzachten en te genezen ***). Beide "zaligsprekingen"
zijn opgetekend uit gesprekken met Jezus, die alle dingen nieuw zal maken.
-0-
De Prediker zegt (9 : 4) dat een levende hond meer is dan een dode leeuw. Omdat leven meer is dan dood. En hij vraagt: ofheb je ooit gezien dat de adem van een stervend mens naar boven gaat en van een stervend dier naar beneden?
Integendeel, zegt hij: de mens is in het sterven niets meer dan het dier, beide gaan naar dezelfde plaats. Wat stof is is sterfelijk en wordt gezaaid. Maar de geest keert terug naar God, die hem verleend heeft (3 : 19-21; 12: 7).
En de geest van het dier? Is die niet van de Schepper afkomstig? Zou die verdwijnen, verdampen? - Er is een natuurkundige wet: dat energie nooit verloren gaat. Stralingen, warmte, licht, elektriciteit, magnetisme, beweging, aantrekkingskracht, geluid, alle vormen van energie blijven bestaan of gaan in andere vormen over. Als dat juist is dan is de geest van een hond - zijn totale pakket van gevoelens, neigingen, instincten, behoeften, driften, aanhankelijkheid en liefde - eveneens onuitroeibaar.
Die geest is geschapen, die geest blijft bestaan, en de bijbel biedt ruim plaats aan dieren op de nieuwe aarde ****).
Door de val van ons mensen is de fauna mee in de ellende geraakt. Zou bij de herschepping aller dingen, bij de vrede op aarde, de hond tussen de wal en het schip vallen? God heeft zijn eniggeboren Zoon gegeven: niet maar voor de uitverkorenen, niet maar voor de gehele mensheid, maar voor de totale kosmos, de ganse schepping. Ons is beloofd: vrede op aarde. Ook voor dierenvrienden, ook voor hun vrienden.
*) zie voor de betekenis van god: Ex. 7 : 1; 21 : 6; 22: 8, 9, 28; Joh. 10 : 34, 35
**) Jes. 11 : 6-8; 65 : 25
***) Matt. 15 25; Luc. 16: 21.
****) als u voor geest liever ziel wilt lezen, of aard, of wezen - alles is goed zo lang we onuitspreke~ ijke dingen trachten uit te spreken.