Lijfstraffen
1986-08-22
Deze week komt in London de lijfstraf op school weer eens aan de orde, Het parlement wordt ermee geconfronteerd, dus de publieke opinie krijgt herhalingslessen en bij elke uitzending maken we .de striemende slag van een zwiepend stuk rottanopeen kinderhand mee. Zo vaak, dat niemand meer aan de echtheid gelooft: ofwel het beeld wordt eindeloos herhaald, ofwel het is geen levende hand waarop de gemene slag neerkomt.- Jaargang 30
- nummer 32
Maar ons Iuister- en kijkeffect is steeds hetzelfde: de huiverende afkeer van dit ellendige wapen op een kinderhand, liefst DP een meisjeshand. Zodat de volksopinie massaal wordt opgebouwd: verbieden deze lijfstraffen, op school, in huis, overal! Het is beneden de waardigheid van de mens, het vernedert het opgroeiende kind, het geeft psychische littekens voor het hele leven. En daar is een mens te goed VDDr. Het Londense parlement heeft maar te gehoorzamen aan de volkswil; want de straf DP het niet luisteren naar de volksmening - dat is naar de media, dat is naar de duistere machten àchter de media - luidt: niet herkozen worden, En dat Is pijnlijker dan een klap met meester's rottanl Nu moet toegegeven worden dat de schoolmeesters in dit land, die in hun eindeloze stakingsactiviteiten voortdurend in het kijkkast je komen, niet bepaald de betrouwbare indruk geven, die je van een verlengstuk van het ouderlijk gezag ZO' gaarne ZDU wensen. Dikwijls zie je hier de bonzen: luie, baatzuchtige, zelfgenoegzame figuren,wier oordeel - voorafgaand aan lijfstrafjeniet te hoog wenst aan te slaan. En voor het vellen van een vonnis dat oplijsstraf neerkomt moet je wel moraliter van goeden huize zijn. Dat alles is toegegeven. Maar it 's all in the game, het hoort er bij als je leerplichtige kinderen aan de school toevertrouwt. Wat je dus je kinderen des te duidelijker inprent is: zorg dat je nooit lijfstraf verdient, want dat komt hard aan.
Maar nu de vraag: is de lijfstraf (op school of thuis of waar ook) moreel af te keuren? Vernederend? Of moet de lijfstraf misschien node aanvaard worden? Of ... is die zelfs een deel van een goede opvoeding? In onze consumptiemaatschappij die ons leert van de wieg tot het graf aangenaam verzorgd te zijn, alles te genieten wat. te, genieten valt en dat liefst zonder mate, en alles van je af te schuiven wat je niet lust- is de lijfstraf natuurlijk een onding. Verouderd, bulten ons tijdspatroon en ha, natuurlijk, dat is het woord: discriminerend!
De Duitse psycholoog Fritz Künkel hield voor de tweede wereldoorlog eens een lezing in Nijmegen over Gewaltlose Erziehung. Hij zei: opvoeden zonder geweld betekent opvoeden zonder straf;' zonder beloning zelfs van een "goed" gedrag; zonder erbij te zeggen: "omdat ik het van je vraag"; gewaltlos is: het kind zijn kindelijke gang laten gaan, zonder in te grijpen.
Iemand vroeg: en als hij zijn eten niet lust? Antwoord: als helt suiker in de spinazie wenst, geef je kind suiker in de spinazie. Een ander vroeg: en -als het dreint en DP de ruiten trommelt en een ander het leven onmogelijk maakt? Antwoord: dan ga je in een andere kamer zitten. Tenslotte vroeg iemand: en als hij begint het servies uit het raam te gooien? Antwoord: kalm blijven. Vraag: hoelang kalm blijven? Prachtantwoord: SD lange Ihre Börse es gestattet, zolang je" beurs het toelaat,
Aha, zei iemand toen het geld beslist dus over de opvoeding of niet-opvoeding van je kind? En Fritz Künkel, aangevallen door deze ongewenste conclusie, sloeg terug: met welk gezag zou een vader zijn kinderen mogen slaan? Omdat hij, 60 kilogram weegt en het kind maar 20 kilogram? (Daarmee was de macht van het geld uitgeschakeld en vervangen door vergelijkbare gewichtshoeveelheden vlees en been.) Het is duidelijk dat bij deze psycholoog een maatschappijleertje was ingebouwd, voor hij zijn studie begon, Hij handhaafde zich dan ook slechts in de achterbuurten van Berlijn, Maar zij die niet in Berlijn wonen, met name zij die hun kinderen - al dan niet op bestelling - van God de Heere in leen ontvingen, en die daarover verantwoording menen te moeten afleggen - hebben ook een leer meegekregen, voor ze aan de kinderopvoeding konden beginnen: het woord van 'God de Heere, dat op het punt van lijfstraffen zeer duidelijke taal, spreekt,
De Heere bestraft wie Hij liefheeft, zei Salomo; en de zoon moet daar maar niet al te verdrietig om zijn, want hij heeft het zien aankomen. Zalig de mens, die door God gekastijd wordt, sprak Elifaz tegen Job, en hij had de Schrift nog mee ook. Trouwens de inhoud van elke straf is: dat God' ons als zonen behandelt, lazen de Hebreeën.
Het was de liberale historicus Fruin, die ruim een eeuw geleden schreef: "Zo God ons wil kastijden mogen wij niet trachten Hem de roede uit de hand te rukken"; en zijn bestrijder Groen van Prinsterer moet hem hierin zijn bijgevallen. Want kastijden betekent straffen, bijzonderlijk. lijfstraf toedienen. Als u het nakijkt zult u ergens vinden, dat kastijden komt van het latijnse castigare, dat is terecht wijzen, straffen. En castigare komt weer van castus, dat is rein. Wie iemand de oren wast is dus bezig zijn zonde -weg te nemen, hem terecht te helpen, te zuiveren.
In zijn moderne en zeer realistische roman “God knows" schreef de Amerikaan Heller een autobiografie van koning David, die een enorme kennis van het Oude' en Nieuwe Testament verraadt. Daarin zegt David, bij de revolutie van zijn zoon Absalom: "het is mijn eigen schuld, ik heb hem altijd de roede bespaard!" Waar een moderne roman (die u overigens echt niet op het hart gebonden wordt) al niet goed in kan zijn!
Dat is in tussen heel iets anders dan de media ons proberen wijs te rnaken. Maar die striemende slag dan? En die pijnlijke gil? En die huiver, die door de klas gaat!
Ook dat weet de Bijbel te bevestigen. Op het ogenblik zelf is de straf allesbehalve aangenaam - maar achteraf levert zij een "vreedzame vrucht" op: gerechtigheid. En wie als welopgevoed man door het leven gaat hoeft zich voor een pak slaag in zijn jeugd niet te schamen.
Trouwens heel de Mozaïsche wetgeving van "oog, om oog; tand om tand, buil voor buil, een, leven voor een leven", zit vol kastijding. Voordat een stok toesloeg telde een Israëliet even zijn tanden na. Of zijn ogen! En de harde wet van Mozes moet duizenden tanden en ogen hebben gespaard. In feite was die wet dus heel niet hard - maar liefdevol, uitdrukking van 'Gods liefde voor zijn mensen, die Hij als zonen, als kinderen, behandelt.
Slaat Hij toe, dan is het met mededogen, gelijk een vader doet.
En zou een liefhebbend vader zijn kind om de haverklap slaan? Zonder ophouden? De wijze kent tijd en' wijze, zei Prediker. De tijd moet er naar zijn: als het kind het werkelijk bruin gebakken heeft en niet naar rede luistert. En de wijze van straffen wordt ook aan wijze ouders overgelaten. Ze zullen het zwakke geslacht; wie dat ook moge zijn, met mate kastijden. En misschien (want we proberen altijd in evenwicht te blijven) zal een brutale bengel wel eens. een muilpeer extra incasseren. Het moge hem wel bekomen; Zo is die sociale maatregel van kastijden, op school, thuis, of waar ook, een positieve zaak. Voor het ogenblik ondraaglijk, maar achteraf zeer vruchtdragend. .En het veelvuldig stilstaan bij dat ondraaglijke ogenblik - teneinde de verachte straf kwijt te raken - is een typisch verschijnsel van onze normloze tijd. U prikt er zo maar door heen. In dit land organiseren zich ouders al, die het niet wensen dat hun kinderen op school rebellie leren, welke ongestraft blijft!
Trouwens... als u aan een gestrafte schooljongen vraagt, of hij zich niet doodgeschrokken is toen de rotting op zijn hand neerkwam? wel, een flinke kerel zal antwoorden: ik kon het zien aankomen, ik had er toch om gevraagd?