Pastorale notities
1986-01-17
Om nog even in te haken op de "kwekeling met akte" van vorige week: mijn vader is leraar geweest aan een "Kweekschool voor Onderwijzers en Onderwijzeressen" en hij had dus te doen met de geslaagden, die niet aan de bak kwamen.- Jaargang 30
- nummer 3
Trouwens, hij had zelf indertijd met z'n akte moeten wachten tot de mobilisatie van 1914. Toen kwam er opeens ruimte. De geschiedenis zou zich in 1939 herhalen.
Zal er nóg eens een oorlog nodig zijn om het werkloosheidsprobleem op te lossen?
In die jaren dertig dan, dweepte ik als jongen met Colijn. Die man had alles wat maar tot je jeugdige verbeelding spreken kon. Zijn militaire successen op Lombok en Atjeh en hoe hij met z'n soldaten Psalm 68 : 10 zong (oude ber.) temidden van de gesneuvelde "rebellen". Verder was hij een krachtig man, een gezaghebbend premier, gevormd ook door het grote bedrijfsleven.
Maar toen ik me thuis weer eens al te lovend over Colijn uitliet;zei m'n vader: "Je mag ook wel eens bedenken dat hij niets doet voor de werkloze onderwijzers". Uit gesprekken, waarvan ik flarden opving, over "bezuinigingen, sluitende begrotingen en gouden standaard" begreep ik dat er thuis nog wel eens mensen kwamen die zorg hadden over het Christelijk karakter van de kabinetten-Colijn.
Later leerde ik Jac. Wijnands kennen. Hij is medewerker aan Opbouw geweest, hij was secretaris van het Geref. Maatschappelijk Verbond en niemand zal hem dus voor een socialist uitmaken. Hij kwam eens een praatje maken, toen hij "in de ziektewet liep" en zei ter gelegenheid daarvan: "Dat soort rechten zouden we veel eerder gehad hebben als we niet zo lang gezegend waren geweest met Christelijke kabinetten."
Het sociaal gezicht van die kabinetten, daar ontbreekt dus nogal eens wat aan. Ik heb nu mensen te berde gebracht die geestesverwanten waren of leden van Christelijke partijen en toch spraken zij teleurgesteld en zorgelijk.
Ik ben bang dat de langdurig werklozen voor de kerk en voor het geloof verloren raken, zoals dat vóór de tweede wereldoorlog het geval was met de 300.000 werklozen van toen.
Zij verwachten niet veel van een Christelijke politiek. En wat moet je nu denken van een staatssecretaris van sociale zaken: de Tweede Kamer vond dat de beoogde bezuinigingen op de sociale werkplaatsen in geen geval door moesten gaan.
Hij trekt zich er niets van aan. Hij had toch tegen de man op financiën kunnen zeggen: "Dit kan ik niet maken. De volksvertegenwoordiging is er op tegen. Houd me te goede maar ik blijf van die werkplaatsen af." Maar nee, pok daar gaat het mes er in.
Dán de koningin! Hebt u de krant van vrijdag 27 december 1985 nog? De koningin sprak over de jeugdwerkloosheid. Zij was de stem van de velen, die eigenlijk niet serieus genomen worden.