Een mooie dag
1986-09-05
In de zomervakantie, als ieder over het buitenland denkt, blijft ons blad om kopij vragen. Want lege kolommen, daar betaalt niemand voor. Vandaar dat verhaal over onze honden, de vorige keer: Ik had nog tegen Happy gezegd: "geen hond die het leest" - maar eer ons blad in de bus rolde had ik al drie reacties, een telefonische en twee prentkaarten.- Jaargang 30
- nummer 34
Ja, Opbouw komt hier altijd erg laat aan. Waarschijnlijk omdat er "drukwerk" op de envelop staat; de douane in Glasgow meent dat dit iets met "drugs" te maken heeft, haalt de boel open, leest het wellicht met enige stichting, pakt alles weer in, stempelt het en geeft het vrij. Deze verkapte vorm van werkloosheid is al eens onder de gewijde aandacht van de minister voor Postzaken gebracht; maar het bleef bij een nietszeggend beleefd antwoordbriefje.
Vandaag precies een jaar geleden vierden wij - mijn vrouw en ik zei de hond - onze gouden bruiloft; heel stil aan de Stille Oceaan, ergens in California. Alleen onze kinderen en enkele familieleden wisten het. Niettemin kregen we van onze Amerikaanse familie een dijk: van een diner aangereikt in het draaiend' restaurant van een Hiltonhotel. Toen men mij om een tafelspeech vroeg wist ik niet beter te doen dan de jaarlijkse gezinsceremonie: het lezen van Spreuken 31, ditmaal uit een Amerikaanse bijbel. De jonge mensen, zelf leden van een Bijbelclub, waren erdoor ontroerd; wisten misschien niet eens dat er zulke schone dingen in Salomo's spreuken staan. Ze zijn trouwens niet van Salomo maar van een onbekende vrouw.
Dit jaar koos H.M. voor een autotocht je. Ik wilde graag uitgebreid met haar dineren in een Deens restaurant in Kilchrenan, hier twintig mijlen vandaan; maar ze peinsde er niet over. Ze is onlangs (laat het, onder ons blijven) in Glasgow door een dubbele operatie heengeholpen, en knapt heerlijk op - maar we zijn nog erg voorzichtig met haar. Een klein tochtje dus, misschien door Glenn Orchy? Ja hoor, Glenn Orchy is best: een klein, smal heuvelachtig slingerweggetje langs de Orchy, dezelfde rivier die haar water door ons dorp in Loch Awe brengt.' Voor een tegenligger moet je :een, passeerplaats zoeken: de beleefdste man rijdt het snelst achteruit naar een “passing place", en beiden groeten elkaar minzaam.
Intussen kijkt H.M. haar ogen uit naar de heuvels aan weerszijden van het dal, tracht de schapen te tellen, loert op hert en ree of op een opspringende zalm, en juicht bij elke waterval. Ze is in geen paar maanden buiten geweest en geniet van dit natuurschoon, vlak bij huis. Er bestaat een lied "De heuvels van Glenorchy", dat voor de bagpipe is geschreven: het klinkt heerlijk, zo groen en ruim en glooiend als die heuvels zelf.
Bij de brug van Staatsbosbeheer staan we even stil om een plaatje te schieten. Diverse vrienden uit het vaderland deden dat ook al. Aan de overkant gaat een hek, open om een Landrover' door te laten. Ik weet het, dat kan alleen mijn vriend Calum zijn, die daar de jacht gepacht heeft. Het seizoen is al een maand open en natuurlijk heeft hij gasten voor, de hertenjacht. Jawel, de letters RHV,staan op het nummerbord, het is Calum. Langzaam komt hij de gammele brug over (eens zal hij er vermoedelijk doorgaan), de brug gaat meteen weer op slot en Calum rijdt breedlachend voorbij. Naast hem zitten twee betalende gasten, dus er kan alleen een "Hello Dick" 'af, met een veelbetekenende grijns. Hij weet - en ziet het in de spiegel - dat ik een snelle blik werp in de aanhangwagen: een jong, onbeduidend hert is geschoten, zijn keus is best geweest. "Weidmansheil", zwaai ik hem toe met mijn duim.
Dat geeft moed om ook de andere wandstukken te bezien. De schilderijen zijn groot, grof, met ruime hand geschilderd en te koop; een voor f, 130, twee voor f, 230. Ik denk dat dit zo oploopt tot negen voor f, 930 want hoofdrekenen is een der moeilijkste bezdgheden, waarover zich de Schot bekommert, Daar zou ik kolommen over kunnen vullen.
Weet u wie in hotel Bridge of Orchy eens logeerde? Dat was de Duitse minister Rudolph Hess, die met vliegtuig en parachute op, zijn eentje hier landde, om Churchill een vredesaanbod te doen, buiten medeweten van Hitler en de collega’s. Hij is nu de duurste gevangene van West-Germany: een kapitale gevangenis voor hem" alleen, met een grote staf. Niets voor ons; wij zijn tevreden met dit landelijke hotel, waar men zijn laarzen, rugzakken en visgerei in de hal moet achterlaten. En geen honden meebrengen, please.
Bij het afrekenen wordt geen kans gegeven een rooi te verstrekken: zo is men hier niet.
En bij de receptie waag ik het: “Hello lassie, ben jij wel uit deze omgeving? Mijn vrouw meent je toet te kennen. Wij zijn van Dalmally... Ze taxeert me even voor ze antwoordt. Dan zegt ze: ik ben van MacGillavry uit Crunachy.
- Ach natuurlijk, zegt mijn Vrouw nader bijkomend, en je moeder is mijn kapster!
- Dan is je broer palfrenier bij de koningin, ja?
- Ze kleurt en zegt lachend: ja, dat klopt.
Thuisgekomen is het feestmaal in een ommezien klaar: Hertensoep vooraf en dan geroosterde kip, alles uit de vrieskist via het fornuis opgediend. Daarbij een ruime portie gebakken aardappelen met komkommersla (moet allemaal op, want morgen Is het kwamkwammersloeg) en tot slot een vruchtenslaatje van aardbeien en banaan. En, geloof het of niet, voor elk nog een glas Liebfraumilch uit Rhein-Hessen, waar we dit, voorjaar nog geweest zijn. Een feestmaal zo gezeid. – En wat had je dit in Kilchrenan gekost, vijftien, twintig pond?
- Ik vrees van wel; maar wat kost het je nu?
- Een pond vijf en zestig, zegt de Goede Huisvrouw.
En ik lees naar oud gebruik Spreuken 31 voor. "Ze doet hem goed en geen kwaad, al de dagen haars levens." Amen. "Prees de schrijver zijn vrouw nu werkelijk in dit hoofdstuk, of probeerde hij haar te leren hoe ze zijn moest?" wil H.M. weten. "Het was geen schrijver", is het ontwijkende antwoord, "het was een vrouw die het zei".
Dat was dat. En vanmiddag de gazons scheren want - morgen komt er regen, dan de auto wassen en de kerkdienst voorbereiden. Zo kan het verhaal vanavond nog op papier. Wat kan een mens veel beleven op een mooie dag!