Getuigenis, volmacht en zekerheid
1985-09-20
"Zie, Ik heb u macht gegeven ... tegen de gehele legermacht van de vijand; en niets zal U enig kwaad doen. Evenwel verheugt u. ; . dat uw namen staan opgetekend in de hemelen." (Lukas 10 :.19, 20) - Jaargang 29
- nummer 36
Het gaat in Lukas 10: 1-20 om het naderen van de grote eindbeslissing.
De dagen van Jezus' opneming zijn in vervulling gegaan (9 : 51, voorafgegaan door de lijdensaankondigingen in 9: 18-27 en 43-45, en de verheerlijking op de berg). Jezus spreekt zelf in dit verband over de oogst en de arbeiders (10 : 2) en die oogsttijd is de tijd van de eindbeslissing. In eerste instantie heeft die eindbeslissing te maken met het kruisen de opstanding van Christus, maar daar overheen ook met de beslissing;' die nog komen zal, als Christus de macht van de boze volledig zal vernietigen. Daarom zal het getuigenis vim de nog te vallen beslissing in dezelfde volmacht moeten geschieden als het getuigenis van de al gevallen beslissing. En dat getuigenis rust in de heilszekerheid van de getuigen; in het feit dat hun namen staan opgetekend in de hemelen.
Als lammeren onder de wolven
De uitzending van de zeventig getuigen brengt ons in de sfeer van de 'Strijd, waartoe de stormtroepen worden uitgerust. In de beslissende strijd zullen ze moeten aanvallen, Zo ervaren wij ons zijn in de wereld maar zelden; wij voelen ons meer vreemdelingen en bijwoners, die geduld worden, dan aanvallers in een beslissende strijd, die bovendien nog ongelijk is. Wij voelen ons niet (en zijn ook niet) een machtig leger, maar "Lammeren te midden van de wolven", bijna uitgeleverd aan de vijand, die probeert - en naar het schijnt met succes - de heerschappij in deze wereld en in ons persoonlijk leven voor zich op te eisen.
Immers, we zien de kerken leger worden, het geloof minder en de duisternis en onzekerheid groter; we beleven ons zijn in de wereld als te zijn blootgesteld aan een massale aanval, als een wandelen langs diepe afgronden, waarbij we het gevoel hebben in die diepten te zullen vallen. Ja, de duivel doet machtige aanvallen op de gemeente van de Heer, haar boodschap en haar geloof daarin op het Rijk van God; ja, de duivel heeft eigenlijk maar één doel: geen boodschap meer van het 'Godsrijk, geen geloof meer in de naam van de Here Jezus Christus. Heel de wereld wil hij uiteindelijk brengen onder de heerschappij van de duisternis.
En als wij in de wereld van vandaag om ons heen kijken met al z'n oorlog en onlust tussen volken en ideologieën, met al z'n nihilisme, en al z'n ontwrichting en verslaving, kunnen we niet anders dan erkennen, dat de macht van de Boze al ver gevorderd is.
Onze "kleine" kracht
Tegenover dat geweld van de duisternis staat dan de gemeente van Christus met haar geloof. Ze staat er inderdaad als "lammeren onder de wolven", Wat moet zij doen? Hoe moet zij zich verweren? Hoe en waar moet zij de overweldiger verslaan? De strijd is ongelijk. Klein is onze kracht. Wij zijn niet erg strijdbaar. Ons enige verweer is de Naam van Jezus. In vers 17 lezen we hoe de uitgezonden zeventig zijn teruggekeerd: de duivelen hebben zij onderworpen in Zijn Naam. Machtiger dan de vijand waren ze: (volmacht om te treden op schorpioenen en slangen, macht .
over de gehele legermacht van de vijand. Maar uitsluitend "in Zijn Naam". Maar in die Naam dan ook volstrekt overwinnend: De strijd is ongelijk, maar dan wel in een andere zin dan boven vermeld: Niet de duivel is machtiger dan wij, maar omgekeerd! Dat is geen christelijke grootspraak, die tegen onze "ervaring" in gaat, maar dat zegt de Heer zelf. En wie zijn wij om onze “ervaring" te stellen boven het Woord van de Here Jezus? Dat is de beslissende vraag in ons leven: geven we gehoor aan het Woord van God, dat we kinderlijk argeloos mogen ventrouwen of gaan we uit van wat we in allerlei wisselende gemoedsstemmingen "ervaren"?
De beslissing over ons leven
De zeventig zeggen in grote blijdschap en. verwondering, dat de boze geesten zich in Christus' naam aan hen onderwierpen. Het is een duizelingwekkend iets als we proberen ons te realiseren, dat de vijand overwonnen wordt door het geloof in de naam van Jezus. Maar tegelijkertijd is het reden tot grote vreugde. Maar er is een nog grotere vreugde; nl. dat onze namen staan opgetekend in de hemelen. Dat wil zeggen, dat er van boven af over ons leven is beslist Want wat was onze eigen beslissing zonder de beslissing van God? Toch niets anders dan een aanmatigend gebaar, een dwaasheid, niets?! Nee, er is van Godswege over ons beslist.
Ons geloof rust in Gods trouw, onze beslissing rust in Gods beslissing. Er is zo veel, dat over ons leven schijnt te beslissen: onze geboorte, ons milieu, onze erfelijkheid, onze tijd. Dat zijn inderdaad zaken, die allemaal invloed op ons leven uitoefenen; Maar boven dat alles uit steekt die beslissing van God over ons leven: onze namen staan opgetekend in de hemelen. Dat beslist over ons leven. En deze beslissing kennen wij alleen maar door Jezus Christus, de gekruisigde, die is opgewekt. Zijn verzoenend sterven blijft onze enige hoop. Zijn opstanding onze enige levensmogelijkheid. Want in de verzoening over onze zonden. wordt Gods beslissing openbaar. Aan het kruis van Christus maakt God ons duidelijk, dat wij uitverkoren zijn, dat God voor ons gekozen heeft, dat Hij over ons leven heeft beslist. Zo worden wij in Jezus Christus voor God geplaatst, die onze namen.
met het bloed van het kruis opgetekend heeft in de hemelen, in het boek des levens, en in dat besef kunnen wij de vijand tegemoet gaan, in de zekerheid dat wij machtiger zijn dan hij, omdat God, die voor ons heeft gekozen, machtiger is dan de duivel, hoe sterk. die zich ook. mag maken.
Onze kracht en steun en grootste vreugde is, dat ·onze namen staan opgetekend in de hemelen.