De Geref. Oecumenische Synode 1984 (2)
1984-09-14
Het besluit van Breukelen - Jaargang 28
- nummer 34
Het heeft nog al wat voeten in de aarde gehad voordat de landelijke vergadering van Breukelen tot een besluit inzake onze medewerking aan de G.O.S. kwam.
Er zijn, om te beginnen, kerken die bezwaren hebben tegen een landelijk kerkverband, waarin meerdere vergaderingen bindende besluiten nemen.
Het ligt voor de hand dat deze kerken van een internationale synode die uitspraken doet weinig willen weten.
Vervolgens is daar de nuchtere overweging, dat wanneer kerken in het eigen land gescheiden optrekken, het weinig zin heeft in internationaal verband een synode te vormen.
Laten die kerken eerst in nationaal verband tot eenheid komen.
In de discussie ter landelijke vergadering kwamen de tongen al gauw los en bleek dat er nog al wat bezwaren waren tegen het feit dat de Geref. Kerken (syn.) nog lid zijn van de G.O.S.
Daarnaast werd opgemerkt dat het beter zou zijn voorlopig een afwachtende houding aan te nemen, zo lang er nog sprake was van een soort crisis in de G.O.S.
rond het lidmaatschap van de Geref. Kerken.
Laten de kerken, die al jaren bij de G.O.S. zijn aangesloten een beslissing nemen.
Er waren anderen die er bezwaren tegen hadden dat wij tot de G.O.S. zouden toetreden en vervolgens de Geref. Kerken buitensluiten: het zou een vreemde entrée zijn van kerken die zelf twee maal zijn buitengesloten.
Op 25 april 1981 kwam het rapport van deputaten over een eventuele toetreding tot de G.O.S. aan de orde.
De praeses sprak een speciaal woord van welkom aan het adres van dr Paul G. Schrotenboer, de secretaris-generaal van de G.O.S. die was gekomen om de bespreking van het rapport mee te maken.
De secretaris-generaal sprak de vergadering toe en verstrekte nog wat inlichtingen en hoorde de discussie aan.
Het was daarom een wat pijnlijk moment in de vergadering toen het voorstel van de commissie om het lidmaatschap van de G.O.S. aan te vragen met een stemmenverhouding 23-18 werd verworpen.
Voor de broeders A. de Boer en E. Schuurman, die erg veel voorbereidend werk hadden verzet was dit een teleurstelling; niet minder voor de secretaris-generaal dr Paul Schrotenboer.
De zaak ging opnieuw naar de commissie, die met een nieuw voorstel is gekomen, waarvan we de tekst hebben overgenomen.
Onze kerken waren dus in Chicago niet vertegenwoordigd door stemhebbende afgevaardigden, maar door waarnemers.
Er kwam mij een publicatie in Koers van de hand van br. Ad. de Boer onder ogen, waarin een zekere teleurstelling doorklinkt over het feit dat onze kerken geen stemrecht hadden, want ware dit wel het geval geweest dan zou er een meerderheid zijn geweest bij het voorstel dat de Geref. Kerken (syn.) zich per 31-12-1986 zouden moeten terugtrekken uit de G.O.S. Een voorstel van die strekking is nu door staking van stemmen verworpen.
Bij alle bezwaren die wij hebben tegen de ontwikkelingen in genoemde kerken lag het niet op onze weg om in zo'n ingrijpende .zaak een beslissende stem te hebben.
Onze kerken hebben nauwlijks ervaring op oecumenisch gebied.
Daar komt nog iets bij.
In het rapport van deputaten voor contact met gereformeerde kerken in het buitenland, kwamen de ontwikkelingen in de Geref. Kerken b.v. in het rapport God met ons en de uitspraken over homofilie e.d. ter sprake.
Nadrukkelijk is bij de bespreking van dit rapport gesteld dat onze kerken geen uitspraak deden over deze zaken.
Deze onderwerpen stonden niet op het agendum van de landelijke vergadering en het ging niet aan om zo even tussen neus en lippen door uitspraken te gaan doen over dergelijke onderwerpen.
Terecht zijn daarom waarnemers naar Chicago gestuurd.
Bijzonder benieuwd zijn we naar hun rapport.
In Trouw, Nederl. en Reform. Dagblad is veel aandacht aan deze synode besteed, maar bij de beoordeling van de gang van zaken mogen we niet alleen afgaan op verslagen, waarin duidelijk de opvattingen van de betreffende journalisten doorklinken.
Mogelijk komen we t.z.t. terug op de vragen die zijn opgekomen b.v. of er een uitspraak over apartheid in Zuid Afrika nodig was.