In memoriam ds. J. Meester
1984-09-14
Op 3 september j.l. is op 81-jarige leeftijd in zijn Here en Heiland ontslapen ds Jan Meester, em. predikant van de kerk van Amsterdam-Zuid.- Jaargang 28
- nummer 34
Op 20 december 1931 werd hij bevestigd in het ambt in de Geref. Kerk van Brouwershaven; van 9 november 1947 diende hij vervolgens de kerk van Haarlemmermeer O.Z. totdat hij op 1 maart 1951 naar Amsterdam-Z. vertrok, waar hij precies 20 jaar tot zijn emeritaat werkzaam was.
Het zag er aanvankelijk niet naar uit dat de Spakenburger Jan Meester predikant zou worden; na zijn schooltijd ging hij met de botter ter visvangst, al woonde in hem de begeerte visser van mensen te worden.
Een ondernemend onderwijzer ter plaatse ontdekte dat Jan Meester een studie-hoofd was en stimuleerde hem zodanig, dat hij na in versneld tempo middelbaar onderwijs te hebben doorlopen, met goed gevolg het admissie-examen voor de Theol. Hogeschool in Kampen aflegde.
In Kampen trof hij de onderwijzer uit Spakenburg weer aan, nu student C. Veenhof en zij werden voor het leven vrienden en geestverwanten, met grote belangstelling voor de werken van A. Janse e.a.
In de gemeenten die ds Meester diende, heeft men hem leren kennen als een vriendelijk en trouw pastor, die - en dat was typerend - bij alle vriendelijkheid toch een zekere afstand bewaarde tegenover personen en ook in allerlei zaken.
Wie zich van de dertiger jaren af niet alleen, met plaatselijk maar ook met het bredere kerkelijk leven bezig hield, kreeg te maken met de strijd in de veertiger en zestiger jaren, die zoveel schade in de kerken heeft aangericht.
Jan Meester liet zich niet onbetuigd; reeds op de bekende synode van 1943, die de omstreden besluiten nam inzake de leer en beslist niet karig was met schorsingen, verhief hij als secundus-afgevaardigde van Zeeland zijn stem, toen hij ernstig waarschuwde om meningen en inzichten van mensen niet gelijk te stellen met goddelijke waarheden.
Dit was Jan Meester ten voeten uit.
Hij behoorde tot die groep predikanten, die, hoewel zij in "hart en nieren gereformeerd waren", twee maal in hun leven uit de kerk werden gezet, die hun lief was.
Toen later in de vrijgemaakte kerken een confessionalisme opkwam, waarbij opnieuw inzichten van mensen - het denken over de kerk - tot waarheden werden verheven, weerde ds Meester zich geducht in zijn kerkblad en in de kring van curatoren van de Theol. Hogeschool, met als gevolg dat hem het curatorschap werd ontnomen en hij later met de kerken van Noord-Holland buiten het kerkverband werd gesloten.
Op één van zijn jubilea schetste iemand eens de verontwaardiging in de gemeenten die Meester diende, bij de gedachte dat hij niet gereformeerd zou zijn.
Onze overleden collega had een brede belangstelling voor kerk en theologie en dit kwam m.i. het best uit in zijn werk als redacteur van het kerkblad voor Noord- en Zuid-Holland, waarin uit zijn gedegen pennevruchten bleek, dat hier een bekwaam theoloog aan het woord was, die met kennis van zaken schreef en veel invloed uitoefende.
Niet alleen het "eigen" kerkelijke leven had de belangstelling van collega M.; via de Intern. Council of Christ. Churches had hij contacten in het buitenland en woonde hij verschillende congressen bij; hij was thuis in de kring van l'Abri en werkte mee in de Spanje-zending.
Zo lang hem de krachten gegeven werden bleef hij actief b.v. als docent aan het Gereformeerd Seminarie en nog maar kort geleden was hij aanwezig op de predikanten-conferentie waar hij zich in de discussie mengde.
Er zou nog veel te zeggen zijn over het welbestede leven van onze overleden collega, maar de ruimte in dit in memoriam is beperkt.
Ik zou te kort schieten wanneer ik niet wees op de trouwe hulp van de echtgenote van Jan Meester, Corrie Tibbertsma.
Hun huwelijk werd gezegend met zeven dochters en twee zonen.
In zo'n groot gezin gaat heel wat om en valt veel te beleven aan vreugde maar ook aan verdriet.
Dat ds M. in staat was zijn werk in de gemeenten en daarbuiten steeds te verrichten is mede te danken aan zijn wakkere vrouw, die hem tot grote steun is geweest.
Lang zijn ze voor elkaar gespaard en in moeilijke dagen, wanneer in de kring van hun getrouwe kinderen het leven hard toesloeg, hebben zij kracht ontvangen dit samen te dragen en te helpen.
De lasten van de ouderdom zijn hun niet bespaard en maakten een verhuizing naar de Beukenhof in Velp noodzakelijk, waar ze eerst nog samen waren, totdat Mevr. Meester elders verpleegd moest worden.
Het waren de schaduwen van de levensavond, maar daar boven uit was het licht van de grote morgen.
"Geloofd zij God met diepst ontzag", zo eerden we, op aanwijzing van de overledene, de Gever van alle goede gaven op de dag dat zijn knecht Jan Meester werd begraven, in verwachting van de grote dag, waarop Gods bazuinen zullen klinken.