Boerka's en Boerkini's
2008-04-11
Met veel genoegen las ik onlangs het verhaal van Bob Wielenga, 'Boerka aan zee'. Met evenveel verbijstering volg ik het nieuws rond boerka's en boerkini's. Indonesië is het grootste moslimland ter wereld, maar boerka's zie je niet of nauwelijks.- Jaargang 52
- nummer 8
Op zich ben ik daar blij mee, want als vrouwen ineens boerka's gaan dragen is dat een teken van toegenomen islamitisch bewustzijn, hetzij bij hen, hetzij bij hun echtgenoten.
Boerka's zie je vrijwel alleen bij toeristen uit Saoedi-Arabie, maar de 'boerkini' is volstrekt ingeburgerd.
Het woord boerkini is trouwens misleidend - ik heb nog nooit een vrouw zien zwemmen met een lap voor haar gezicht. Ik denk dat ze zou stikken. Maar dat duikpak is heel gewoon. Ozongat-proof en geen kans op verbranding. Geen gedoe met onderdelen die niet op hun plaats blijven zitten als je het water in duikt. Bovendien veel eleganter dan dat witte lillende vlees waar je mee geconfronteerd wordt in Nederlandse zwembaden.
Geweldig praktisch in het zwembad.
Voor dagelijks gebruik naar school, markt of werk zijn er hoofddoeken in alle soorten en maten. Van een kleurige lap om het hoofd gebonden tot een echte jilbab die haren, schouders en boezem bedekt. Het lijkt mij altijd een heel gedoe. Vrouwen willen er natuurlijk wel leuk uitzien en dus worden er twee lagen aangedaan.
Een leuke westerse en een decente islamitische. Laag één kan bijvoorbeeld bestaan uit: een elastieken haarband, een bloesje met korte mouwen, een spijkerbroek en teenslippers.
Maar dat is veel te bloot, dus gaat er een jilbab over de haarband, een T-shirt met col en mouwen tot de polsen onder het bloesje en wie echt zorgvuldig is, draagt sokken in haar teenslippen, zodat voeten niet te zien zijn. Dit alles om haar 'aurat' te bedekken, maar er ondertussen wel leuk uit te blijven zien. Ik vraag me dan altijd af wat 'aurat' inhoudt.
Volgens de islam is 'aurat' alles wat een man verleiden kan en een vrouw dus moet bedekken. Ik heb zelf nooit aan polsen of tenen gedacht als iets verleidelijks, maar goed, ik ben geen man. Mij lijken de ogen het meest onthullende lichaamsdeel van een vrouw. En in die zin is de boerka volstrekt logisch.
Bovendien lijkt het mij ook een stuk praktischer. Gewoon die leuke spijkerbroek en dat bloesje aan en als je weg moet, hups, de boerka eroverheen. Niks geen gedoe met hoofddoeken en haarbanden, polsbedekkers en teensokken.
Gewoon in een keer klaar. Mij persoonlijk spreekt de boerka ook om een andere reden aan.
Blanken zijn een zeldzaamheid hier op straat. En ik word dus bij elke stap die ik zet nageroepen: 'Hello Mister!' Als ik boodschappen doe op de markt word ik altijd door elke verkoper uitgehoord: 'waar kom je vandaan, hoe lang ben je hier al, je spreekt al goed Indonesisch, ben je al getrouwd?' De boerka lijkt me heerlijk.
Lekker anoniem over straat.
Geen 'Hello miss, I love you', geen uitgehoor, geen aandacht. En als ze aan m'n taal horen dat ik geen rasIndonesiër ben, ga ik vast voor een Arabische schone door. Geweldig lijkt me dat. Zodra de boerka in de mode komt, koop ik er een!
Drs. Alice Langbroek is samen met haar man uitgezonden door OMF naar Indonesië en geeft daar les op een theologische hogeschool.