Doleantie-herdenking (2)
1986-11-14
Vorige week begonnen we ons bezoek aan Antiochië. In Hand. 11 : 19-25 en Gal. 2: 11-14 ontdekten we als het geheim van de kerk in Antiochië: vol zijn van het Evangelie van de Here Jezus. Vandaag gaan we twee gedeelten uit Hand. 15 lezen. - Jaargang 30
- nummer 44
Besnijdenis
Met Hand. 15 zijn we weer wat later in de tijd. terechtgekomen.
Paulus en Bamabas, die uitgezonden waren als zendelingen van Antiochië, zijn na de eerste zendingsreis weer terug. En dan 'Ontstaat er een probleem; een probleem, dat eigenlijk in het verlengde ligt van dat uit Gal 2. Daar komen namelijk mensen binnen in de gemeente - en ze komen weer uit Jeruzalem (vers 24) - en die zeggen: Heidenen mogen er wel bij horen, maar dan moeten ze zich eerst laten besnijden. In Antiochië komen ze er samen niet echt uit; ze kunnen het niet werkelijk met elkaar eens worden; - 'Opnieuw is er flinke spanning vers 4 en in in die gemeente. Maar weer loopt die spanning niet uit
'Opeen scheuring, Waarom niet? Wel, 'Omdat ze met elkaar een heel verstandig besluit nemen: We Ieggen de zaak voor aan de broeders in Jeruzalem. Als wij er samen niet uit komen, dan moeten we gewoon de hulp van anderen er bij halen”.
En zo gaat een afvaardiging van Antiochië op reis naar Jeruzalem. En daar wordt een vergadering bijeengeroepen om het probleem te bespreken. Nee, niet een synode of zoiets, ’t is veel meer een soort gemeentevergadering; kijk maar in vers 4 en in vers 22; daar leest u, wie er aanwezig waren: de apostelen en de oudsten, èn de hele gemeente.
Petrus en Jakobus
En nu moet u opletten; want wie zijn het, die op deze vergadering het woord voeren? Wie zijn het, die de juiste lijn aangeven? Nu, dat zijn uitgerekend Petrus en Jakobus, Petrus, die daarstraks in Anëiochië zo grandioos in de fout was gegaan; en Jakobus, wiens naam we ook zo dreigend hoorden in GaL 2 het waren immers mensen "wt de kring van Jakobus", met wie de narigheid toen allemaal begonnen was).
En nu zijn het juist deze Petrus en deze Jakobus, die precies dat zeggen, wat op dit moment in de naam des Heren gezegd moet worden: "Mensen, in Antiochië of waar dan ook: dit is ons oordeel: we mogen heiden-christenen geen extra lasten opleggen. Ze hoeven geen Joden te worden, en als Joden te gaan leven; want alleen Christus is· onze Heiland; voor Jood èn heiden".
Ziet u, hoe de Here Jezus Zijn belofte waarmaakt, dat de Heilige Geest de weg zal wijzen tot de volle waarheid? En daarvoor gebruikt Hij op dit moment uitgerekend Petrus en Jakobus.
Het geheim
En opnieuw moet ik het u zeggen: het geheim daarvan is, dat ze vol zijn van het Evangelie van de Here Jezus. En als je daar vol van bent, dan ben je bereikbaar, dan ben je bruikbaar voor de leiding van de Heilige Geest. En je staat versteld van de wonderen, die er dàn gebeuren!
Geen kerkscheuring, maar vruchten van de Geest: liefde, en vrede, en vriendelijkheid, en zachtmoedigheid. ,t Is toch machtig?
Paulus en Barnabas
Maar dan komen we bij het laatste stukje, Hand. 15: 35-41. En dan is er opeens iets heel anders aan de hand; iets heel teleurstellends, wat je niet verwacht had.
Paulus en Barnabas zijn weer terug in Antiochië,en dan krijgen ze ruzie. Barnabas wil Johannes Marcus meenemen op de tweede zendingsreis, en Paulus wil dat niet.
Op de achtergronden ga ik nu niet verder in; alleen dit: ze konden allebei heel respektabele argumenten aanvoeren voor hun standpunt.
Zoals dat vaak is, als mensen ruzie hebben: van beide kanten moet je dikwijls zeggen: Ja, als je 't zo bekijkt, dan zit daar best wat in.
Nou,zo was het hier 'Ook Paulus en Barnabas staan, met van beide kanten goede argumenten, tegenover elkaar. Er ontstaat "verbittering", zo vertelt de bijbel ons heel eerlijk; en die twee fijne mannen Paulus en Barnabas gaan gescheiden 'Opreis.'
Toch iets moois
Een triest verhaal. En toch wil ik uw aandacht vragen voor iets moois daarin; iets waar wij denk ik ook weer van moeten leren, U moet er namelijk eens op letten, wat Paulus en Barnabas nièt doen in deze situatie: ze gaan nu niet ' spoorslags terug naar Jeruzalem 'Om hun zaak voor te leggen aan de kerk daar. Dat deden ze wel vlak daarvoor, toen het ging om de besnijdenis, om het gebonden zijn aan het leven als Jood; maar dat doen ze nu 'niet, nu zij samen een kwestie hebben.
Waarom doen ze dat niet? Waarom gaan zij niet, wat wij zouden noemen: de kerkelijke weg? Me dunkt, daar kan maar, één reden voor zijn: omdat Paulus en Barnabas allebei beseffen, dat nu het Evangelie van de Here Jezus niet op het spel staat. Goed, zij tweeën hebben dan ruzie, en dat is heel onverkwikkelijk,' maar het raakt niet aan het hart van het Evangelie. Paulus zegt niet tegen Barnabas: "Jij bent geen Christen"; en Barnabas zegt niet tegen Paulus: "Jij bent niet goed Gereformeerd".
En daarom gaan ze het nu niet samen tot het bittere einde uitvechten, maar ze geven het als het ware over aan de Here - "Here, wilt U dit, 'OpUw tijd en QPUw wijze, tereehtbrengen?
Want wij komen er samen niet uit" - en dan gaan ze ieder een kant 'Op; gescheiden 'Op zendingsreis.
Bn' het komt niet tot een scheuring.
Ja, voor dit' moment gaan ze uit elkaar; en dat is echt heel pijnlijk; zoals strijd tussen Christenen onderling altijd heel pijnlijk is.
Verzoening
Maar er bleef ruimte voor verzoening. Ze gooiden niet van beide kanten de deur met een daverende klap dicht. En die verzoening is ook gekomen.
Johannes Marcus, de man waar Paulus 'en Barnabas zo'n slaande ruzie 'Over kregen! diezelfde Johannes Marcus is later een fijne helper van Paulus. In 2 Tim. 4 : 11 getuigt Paulus van hem: "Hij is mij van veel nut voor de dienst".
Moet u zich even voorstellen, wat er gebeurd zou zijn, als Paulus en Barnabas deze persoonlijke zaak tussen hen tweeën 'Op de spits gedreven hadden, 'en als ze er een kèrke1ijke zaak van gemaakt hadden - "Ik ben voor Barnabas", "ik ben voor Paulus"; afschuwelijk!
Dat was misschien' wel een scheuring geworden, die dwars door de hele kerk heenging: Maar dat gebeurt niet. En er komt geen scheuring.
Nog één keer: het geheim
En 'Opnieuw mag ik het u zeggen: het geheim daarvan is, dat ze - met hun verschil Van mening toch allebei vol zijn van het Evangelie van de Here Jezus. En daarmee blijven ze, 'Ook in deze pijnlijke situatie, toch bereikbaar voor de leiding van Gods Heilige Geest.
En dat is toch machtig? Gods genade voorkomt een kerkscheuring: eenvoudig, 'Omdat het Evangelie van Christus te machtig is om een kerkscheuring toe te laten.
Zo bewaart de Here Zijn kerk.
Nee, 't zijn geen mensen, die dat doen. Ik weet niet 'Ofu het gemerkt hebt, maar alle hoofdrolspelers in deze gedeelten maken fouten; geen één uitgezonderd. En toch blijft de kerk bestaan, en groeit en bloeit.
Dat is alleen aan God te danken; aan de 'leiding van Zijn Heilige Geest; aan de kracht van Christus' Evangelie.
En wij? Ach, zo langzamerhand weten we het nu wel, Het enige wat God van ons vraagt, dat is: dat wij 'Ons laten vullen, dat wij ons helemaal vol laten maken met het Evangelie van de Here Jezus.
Zo vol, dat er geen ruimte overblijft voor egoïsme, en voor stokpaardjes, en voor scheuringen.
Zo vol, dat er niets anders meer is dan de genade van de Here Jezus Christus, 'en de liefde van God, en de gemeenschap van de Heilige Geest.
En die krijgen we telkens weer kado van de Here. Amen.
Tot zover de preek. Volgende week nog iets naar aanleiding van het Doleantie-forum zelf.
(wordt vervolgd)