Pastorale notities
1984-02-24
Maandag is ze begraven, Nienke.- Jaargang 28
- nummer 8
Een jonge vrouw, die vorige week haar eerste kind kreeg, een meisje.
Maar vóór die geboorte was sinds enkele weken duidelijk, dat de moeder in hoofd en longen kwade gezwellen had - zij wist dat ze voor haar kleine meisje niet zou kunnen zorgen en dat ze spoedig haar man alleen zou moeten laten, met hun dochtertje.
Zeis begraven in een dorp aan de rivier, bij de platanen die al honderd jaar oud zijn, terwijl zij nog niet de leeftijd van dertig jaar heeft bereikt - zij heeft haar dagen niet ter helft mogen brengen.
Op de begraafplaats, daar in dat dorp, is al dikwijls geroepen dat elk sterfgeval een roepstem is en zeker het sterven van een jeugdige: oude mensen moeten sterven, maar jonge mensen kunnen sterven.
Zulke prediking heeft weinig zin en inhoud, want ze zegt wat iedereen wel weet en wat niemand tegenspreken zal, Uit de pen van Nienke kwam een betere prediking. Kort voor haar sterven schreef ze brieven. Aan de school, waaraan ze als docente verbonden was; "Beneden-Maas" in Vlaardingen. De leiding van die school gaf de brief door aan de leerlingen en citeerde daaruit in een overlijdensbericht in de krant. "Ik geef alles over aan mijn Vader, 'die in de hemel is". Aan ons schreef ze: "Ad en ik zijn zo nu en dan erg verdrietig, maar dan vluchten we maar weer naar God de Vader. Ik vertrouw op God en een mens weet niet hoeveel dagen de Heer hem toebedeeld heeft".
Een getuigenis, dat steeds minder vernomen wordt, want het is een verschijnsel van deze tijd, in theologie en prediking, dat het de mens gezegd wordt dat hij verzet moet aantekenen; verzet tegen de mensen als het om onrecht gaat of om maatschappelijk moeilijke situaties; verzet tegen God als het om ziekte gaat en om de naderende dood. Met een pertinent onjuist woordenspel wordt geponeerd dat opstanding verwant is aan opstandigheid. Wie in de opstanding gelooft, is opstandig tegen het lijden: "Ik neem het niet" ..
Hoe goed is het voor de leerlingen van "Beneden-Maas", ja voor ons allen, die zoveel vragen hebben: " Waaromo God?", om dan van de meest-betrokkenen te horen dat zij, oog in oog staande met God, dat probleem niet hebben. Niet omdat ze gelaten berusten, maar omdat ze met eigen sterke geloofswil alles overdragen aan God. Zoals Nienke haar man en haar meisje toevertrouwde aan God. Zij nám het. Zij gaf alles terug. Zij blijft daarin een voorbeeld voor iedereen.