Persschouw
1984-03-02
In de classikale Kerkbode van Dordrecht geeft ds J. Wilschut zijn mening over ouders die hun kinderen zogenaamd vrij laten.- Jaargang 28
- nummer 9
"Ze kijken je wat meewarig aan als je zegt, dat je je kinderen hebt laten dopen.
Dat je hen meenam naar de kerk en naar de catechisatie stuurde. Dat je hen 'Opent uwe mond' leerde en 'Ik ga slapen ik ben moe'. Maar nee, dat mag niet. Dat is het toppunt van manipulatie.
Je mag je kinderen niet in een bepaalde richting dringen.
Laten ze het zelf maar helemaal uitzoeken.
En met een royaal gebaar voegen ze er aan toe: "Als mijn kind later tegen een roomse of protestantse jongen aanloopt, nou dan heeft het mijn zegen, maar dat moeten ze zelf later maar bekijken.
Ik laat ze in ieder geval vrij."
Hoogst merkwaardig.
We laten onze kinderen niet vrij als we gaan eten (zég Annie, we eten om half zeven, maar je bent vrij om aan te komen wanneer je wilt, hoor, zeven, acht of negen uur).
We laten onze kinderen niet vrij in hun manieren. Als Jantje alleen maar 'joa' zegt stuiven we op: Wat 'joa'... 'ja, mamma' en zo pompen we het erin: met twee woorden spreken.
We laten ze niet vrij al of niet naar de tandarts te gaan. 'Joh, je ziet maar wat je doet, hoor: je gebit laten 'rotten' of laten 'vullen' - helemaal vrij hoor!' We laten onze kinderen niet vrij bij het oversteken. . . 'denk er om, eerst naar links kijken, dan naar rechts en dan weer naar links.' We laten onze kinderen niet vrij om al dan niet te leren. 'Eerst naar je kamer en huiswerk maken.' Wanneer we zo onze kinderen niet vrij laten als het gaat om een goeie toekomst voor hen,. een goeie opleiding, goeie voeding, goede manieren, kortom, hen het 'goede' op allerlei wijze bijbrengen, moeten we dan ineens hen vrij laten, als het gaat om het 'allerhoogst en eeuwig goed'?
Zeker, geloof is geen zaak van dwang.
Ze moeten zelf tot een vrijwillige keuze komen en een christelijke opvoeding is geen garantie.
Uiteindelijk moeten ouders hun kinderen wel l6slaten en soms blijft alleen maar het gebed over: Ik leg de namen van mijn kind'ren in Uw handen.
Maar hen vrijlaten is in ieder geval: hun de grootste band onthouden, die van het kind aan de Vader.
Dat is de grootste vrijheid, die zich denken laat.
De vrijheid der heerlijkheid der kinderen Gods."
Dit artikel van deze bekende gereformeerde ziekenhuispredikant spreekt voor zichzelf. Ouders, die hun kinderen zogenaamd vrijlaten om zèlf hun keus in volle vrijheid te bepalen als keus voor hun leven komen vaak bedrogen uit. Ze onderschatten de krachten van de moderne eeuw, die een satanisch effekt hebben. De duivel gaat rond als een brullende leeuwen zoekt vooral de kinderen van het Verbond te verslinden. Wacht u voor die leeuw! Dat is het parool voor de kerk van alle tijden, die slechts één vaste grond kent, nl. het offer van de Christus. Hij is Lam en Leeuw tegelijk! Hij heeft overwonnen en geeft ons nu het V (= viktorie)-teken.
Dat geeft ons de moed als ouders de kinderen op te vangen en te begeleiden.
Zo kunnen we het aan ons jawoord te geven en te bevestigen rondom de doop van ons kroost. We hebben immers beloofd in de kracht van de Geest onze kinderen op te voeden in de leer der waarheid en hun een voorbeeld van christelijke levenswandel te geven?! Dat houdt in, dat we ook de tijd ervoor nemen met onze kinderen over de dingen van het Koninkrijk en van de kerk te praten.
Om eens na de preek één en ander te memoreren en uit te bouwen in een goede christelijke begripsvolle sfeer.
Dan mogen we laten voelen, dat hun God ook ónze God is! En dat dát ten diepste ouders en kinderen samenbindt.
Laat de band van het geloof prevaleren! Dat wil de Heilige Geest gebruiken om het volgende geslacht de weg van het Verbond te wijzen en óp die weg te leiden. En dat te ontdekken schenkt houdbare vreugde.
Wie denkt hier niet aan die stralende woorden uit Psalm 90 : 1 NB: "Geslachten gaan, geslachten zullen komen: wij zijn in uw ontferming opgenomen." ?!