Terloops
1984-04-27
Ouders en kinderen denken niet altijd hetzelfde. Dat is altijd al zo geweest en dat is in onze tijd ook zo. Ook als het gaat om levensvragen is dat het geval.- Jaargang 28
- nummer 17
Ouders schrikken als hun kinderen zeggen niet meer naar de kerk te willen, ze schrikken als hun kinderen vertellen het geloof in God niet meer te zien zitten. Ze hebben immers de belofte aan het doopvont afgelegd en geprobeerd de van God gekregen kinderen op te voeden naar Zijn wil.
Maar dan worden die kinderen groter, dan gaan die kinderen een eigen mening vormen en dan blijkt opeens dat er een kind is dat van die doop niet meer weten wil.
Dan wordt er gepraat, dat is goed.
Dan wordt er veel gepraat, ook dat is goed.
Dan wordt er ook vaak te veel gepraat, dat is niet goed.
Er kan een moment komen dat je niet meer zoveel praten moet, dat je wat afstand moet nemen, dat je door te zwijgen soms meer zegt dan door te spreken.
Maar ouders hebben steeds de plicht de band met hun kinderen vast te houden. Contact moet er altijd blijven.
Maar juist terwille van dat contact zullen ouders zich vaak moeten verloochenen, maar dat niet alleen. Ze zullen ook moeten leren dat hun woorden tekort kunnen schieten, terwijl Gods woorden en Gods trouw altijd krachtdadig blijven.
Maar hoe het ook verloopt, zowel ouders als kinderen zullen moeten beseffen dat ze niet als los zand naast elkaar mogen voortleven, omdat ze heel eenvoudig aan elkaar gegeven zijn. Dán alleen blijven ouders ook ouders van kinderen die anders denken dan zij, dan blijven kinderen echt kinderen van hun ouders, ook al gaan ze in bepaalde opzichten eigen wegen.
Wij zijn niet aan elkaar gegeven om als los zand, uiteengedreven, te waaien luchtig naast elkaar.
We kunnen zo verschillend denken, daardoor elkaar soms ook wel krenken, maar toch: we blijven van elkaar.
Gedachten kunnen vaak niet passen, wij niet er tegenop gewassen, maar toch gedachtig aan elkaar.
We zullen moeten blijven praten, van hart tot hart, niets achter laten, zo vlug toch ben je uit elkaar.
Soms kan het praten moeite geven, emoties zijn dan blijk van léven, van leven voor en met elkaar.
Niet als los zand.