De vrouw achter de hoofddoek
2011-07-29
Marion ging die zomer niet op vakantie. Maar de ontmoeting met een vrouw in haar eigen woonplaats, geeft haar leven nu nog steeds een exotisch tintje. Dit is het tweede van vier artikelen rondom de Ramadan, dat christenen uitdaagt om – net als Marion – relaties aan te gaan met moslims. - Jaargang 55
- nummer 15
Wij zouden die zomer thuisblijven.
Dus ik meldde mij aan bij de vakantie-activiteiten die onze kerk organiseerde in een wijk met veel allochtonen. Zo kreeg mijn zomer toch een exotisch tintje! Ik heb me die weken prima vermaakt en werd nieuwsgierig naar de wereld achter al die hoofddoeken. Ik zag genoeg moslims op straat maar, wat wist ik nu eigenlijk van ze af?
Via een gemeentelid kwam ik toevallig in contact met Nadia. Haar man was in het buitenland en zij stond er met twee kleine kinderen alleen voor.
Omdat zij pas vijf jaar in Nederland was en haar man altijd alles had geregeld, leefde zij tamelijk geïsoleerd en sprak ze slecht Nederlands. Inmiddels bezoek ik dit gezin, samen met een man uit onze kerk, bijna twee jaar. En ik geloof allang niet meer dat het toeval is dat wij elkaar hebben ontmoet.
Nadia is dapper, gemotiveerd en bijzonder vasthoudend, maar wat is Nederland ingewikkeld! Maatschappelijk werk helpt haar bij de aflossing van haar schulden. Wij zijn er voor de dagelijkse dingen: van het repareren van een kast tot het aanvragen van een ov-chipkaart, van het uitleggen van het schoolrapport tot het geven van eenvoudige medische adviezen. We vormen zo een link naar de samenleving, met als bijkomend voordeel dat Nadia automatisch beter Nederlands leert spreken. Maar belangrijker is het contact zelf: de kinderen staan al op de uitkijk als wij komen. Het tweejarig zoontje, dat een vader moet missen, heeft een man om mee te stoeien, en het dochtertje heeft heus verjaardagsbezoek om de zes kaarsjes op de taart te helpen uitblazen.
Ik vind het een voorrecht om een rol te mogen spelen in het leven van dit gezin en ben God dankbaar dat hij Nadia en haar kinderen op mijn weg heeft gebracht. Het kost mij maar een paar uur per week, maar voor dit gezin maakt het echt verschil. En die hoofddoek? Die zie ik niet meer. Dit is een vrouw zoals ik zelf ben: vol dagelijkse zorgen, kleine en grote angsten, vreugde, verdriet en – niet te vergeten – humor, die niets meer wil dan een rustig leven voor haar en haar kinderen.
Marion is lid van een NGK. Haar naam en die van Nadia zijn uit privacyoverwegingen veranderd
| Gebed Dat onze gemeente veel wijsheid ontvangt in het zoeken naar wegen om meer naar buiten gericht te zijn. Dat christenen in Nederland meer open staan voor contact met moslims. |
| Het evangelie toevertrouwen De bewoners van de wijk waarin wij actief zijn, weten dat wij van de kerk zijn. Toch zien wij onszelf niet in de eerste plaats als evangelisten. We willen Jezus navolgen, die steeds de mensen aan de rand van de samenleving opzocht. We zijn best huiverig om al te openlijk over ons geloof te praten, omdat we niet willen dat dat verwijdering brengt. Wat we merken, is dat er openheid komt als er vertrouwen is. En dat vertrouwen is er niet van de ene op de andere dag. Zo ging Nadia pas vragen stellen over mijn geloof, toen ik vanwege een cursus over de islam, die in onze kerk gehouden werd, in een moskee was geweest. Pas als je laat zien dat je echt geïnteresseerd bent in de leefwereld van een ander, komt er een gesprek op gang. Maar geldt dat niet voor alle relaties? |