Openlijk aanroepen
1985-05-24
De twee woorden hierboven ontleen ik aan de Heidelbergse catechismus, die de gebeden in de samenkomst van de gemeente aanduidt als een openlijk aanroepen van God de Heer. De bijbel maakt onderscheid tussen "bidden" en "aanbidden" en het laatste werd in onze kerkdiensten wel eens onderbedeeld. Ik meen te mogen zeggen, dat hierin een gunstige verandering gekomen is. Het laatste halfjaar heb ik in de kerk en via de kerktelefoon vele verschillende predikanten gehoord en het is me opgevallen hoe ze clichés trachten te vermijden en in sobere woorden van onze eigen tijd, God prezen om Zijn heerlijkheid en grootheid. De gebeden' worden ook niet meer zo lang gerekt. Dat is wel wat anders dan vroeger. In het boek "In de houten broek" dat in 1940 verscheen, vertelt H. H. Felderhof dat hij in '39 een predikant twintig minuten lang heeft horen bidden, waarvan twee derde op het eentonig ritme van" Wil ook zegenen", zodat het gebed geleek op de Boléro van Maurice Ravel: "Wil ook zegenen het werk van zending en evangelisatie, wil ook zegenen den arbeid op het terrein van het christelijk onderwijs, wil ook zegenen onze geliefde Koningin en Haar Huis ... en als dan alles opgesomd is, volgt er zekerheidshalve nog: Wil zo alles zegenen wat op Uw zegen is wachtende", Nee, ik geloof dat zulke bidders nu, gelukkig, zeldzaam geworden zijn. Wat nog wel eens bij me opkwam als ik onze diensten volgde, was de vraag, waarom niet een ouderling, of een broeder of zuster uit de gemeente voorging in de dienst van de gebeden. Ik luisterde uiteraard naar diensten waarin de eigen predikant niet voorging en voor wie vreemd is in de gemeente, is het moeilijk om te bidden voor mensen in nood, die je in het geheel niet kent ..Ik heb,eens, vlakbij de preekstoeltrap, een briefje in de hand gestopt gekregen waarop stond: "Voorbede gevraagd voor br. en zr. N. Man is stervende". Tijdens het gebed realiseerde ik me, dat ik niet eens wist of die beide mensen kinderen hadden. Als ze die wel hadden, zou ook hun verdriet voor de Here gebracht moeten worden en als ze geen kinderen hadden, was het leed van de eenzaamheid voor zr. N. nog eens zo zwaar. In die kerkdienst had iemand uit de gemeente die voorbede moeten doen; ik niet. Bij buitenlandse kerken, en ook wel eens binnenlandse, die je voor radio of r.r. meemaakt, gaan soms mensen uit de gemeente in de gebeden voor en waarom ook niet. Het voorkomt ook, dat de predikant van het gebed maakt een samenvatting van de preek die hij houden zal; een "korte inhoud" alvast . Maar als de gemeente bidt, bij monde van haar voorganger of via één of meer van haar leden, dan komt er wat los! Het gebeurde in Jeruzalem, dat na het gebed van de gemeente de vergaderplaats bewoog, ten teken van het luisterend oor in de hemel. Paulus heeft aan Filemon iets geschreven over het gebed van de gemeente en in de brief aan de Hebreeën zegt iemand, dat hij het vertrouwen heeft dat hij spoedig aan die gelovigen zal worden teruggegeven; eerder dan verwacht.
- Jaargang 29
- nummer 21