Vreemdeling op aarde - II (slot)
1983-03-11
Vreemdeling in eigen land - Jaargang 27
- nummer 10
Van de gelovigen in Hebr. 11 wordt gezegd dat ze vreemdelingen en bijwoners waren op aarde. Abraham heeft dat zelf heel duidelijk gezien en tegenover anderen erkend. Als zijn vrouw Sara sterft (Gen. 23) heeft hij geen grond om zijn vrouw daarin te begraven. Hij woont dan in Hebron, hij leeft in het door God aan hem beloofde land, maar hij moet aan de Hethieten vragen of ze een stuk grond aan hem willen verkopen. En zo verkoopt Efron de Hethiet de spelonk van Makpela aan Abraham voor vierhonderd sikkelen zilver,een groot bedrag maar dat was voor Abraham geen bezwaar. Abraham betaalt voor grond die hem door God in belofte was gegeven.
De schrijver van de brief aan de Hebreeën geeft een verklaring. Nadat hij heeft verteld dat Abraham en de anderen er voor uit gekomen zijn dat ze vreemdelingen waren op aarde, zegt hij dat zij die zulke dingen zeggen een vaderland zoeken, dat ze verlangen naar een beter, een hemels vaderland.
Een vaderland in de hemel
De Here Jezus heeft de Zijnen geleerd dat Zijn koninkrijk niet is van deze wereld, maar dat Zijn koninkrijk een koninkrijk der hemelen is. Dát koninkrijk is nu al bezig te komen, maar zal straks bij Jezus' wederkomst in volkomenheid er zijn Zover is het nu nog niet. Dat is echter wel het eindpunt, het einddoel. Van dat koninkrijk der hemelen zijn de gelovigen burgers. Daarom kan Paulus in Filippenzen zeggen (3 : 20): 'Maar ons burgerschap (vaderland) is in de hemel .. ' Wat Paulus daarmee precies bedoelde hebben de gelovigen in Filippi goed kunnen begrijpen.
Filippi was een romeinse kolonie in Griekenland. Er woonden veel oudmilitairen en ze hadden het recht om daar in Filippi, buiten hun moederland, hum leven in te richten naar het romeinse recht en de romeinse gewoonten. Ze konden zeggen: 'Ons vaderland is in Rome', maar intussen woonden ze ver van hun vaderland. Ze waren wel in Filippi, maar niet van Filippi. Welnu, zo maakt Paulus de gelovigen duidelijk, dat hun vaderland eigenlijk in de hemel is, daar is Jezus ook, maar ze wonen nog op aarde.
Dát heeft Abraham geloofd.
Datzelfde geloof moeten ook wij hebben. In Hebr. 11 wordt ons niet maar als een stuk geschiedenis het een en ander van o.a. Abraham verteld De bijhel wil ons leren om vanuit de positie van Abraham onze eigen positie vandaag te bepalen. We wonen in deze wereld, maar we zijn burgers van het Koninkrijk der hemelen.
God zet ons in deze wereld, Hij zet ons hier aan het werk, Hij laat ons bier bezig zijn, Hij geeft ons hier van alles en nog wat. Maar toch moeten we ons hier niet te vast hechten, we moeten ons gedrag niet afstemmen op deze wereld (Rom 12). We moeten mensen zijn met een andere visie, een andere kijk op de dingen.
Als Paulus in Ef. 4 zegt dat de gelovigen anders zijn dan de ongelovigen dan betekent dat niet dat ze beter zijn. Anders zijn ze omdat ze Christus hebben leren kennen, de dag Van Christus hebben gezien zoals Abraham. 'Here God, wij zijn vervreemden door te luisteren naar Uw stem .. .'
Vervreemden, vreemdelingen.
Dat geldt ook van ons, maar wat betekent dat nu concreet?
Afstand nemen
Als gelovige op deze aarde wonen heeft iets betrekkelijke, niet in je verhouding tot God maar in je verhouding tot de wereld. Je woont en werkt op deze aarde - dat moet, het is opdracht van God - maar in dat wonen en werken van ons hier moet altijd iets blijven van afstand nemen, van toezien. Niet in deze zin dat je je opsluit in een klooster, je veilig verstopt achter dikke kerkmuren. We moeten als mensen op deze aarde immers licht-der-wereld zijn. Het afstand nemen moet echter het karakter hebben van niet al te veel waarde hechten aan aardse dingen.
Van allerlei dlingen zullen we misschien afscheid moeten nemen ter wille van onze Vader. Je hebt een baan of niet, je bereidt je voor op iets wat je graag wilt gaan doen, je hebt een stereo-installatie, een racefiets of een auto, maar je moet dat alles bezitten als niet-bezittende. Zo spreekt de bijbel daarover in 1 Kor. 7. Paulus zegt o.a. heel duidelijk dat zij die een vrouw hebben die moeten hebben als hadden ze geen vrouw, dat zij die kopen moeten doen alsof ze geen eigenaar worden.
Vreemdeling zijn betekent dat je je niet overgeeft aan je bezit, je baan, je meisje of je jongen. Je bent op weg naar een ander land, waar God alles is in allen.
Dat vreemdelingschap geeft een bepaald karakter aan je leven, maar legt je niet aan banden alsof je een onvrije zou zijn. De bijbel leert ons ook dat we door Jezus zijn vrijgemaakt en dat we ons geen juk van dienstbaarheid mogen laten opleggen. Je mag van alles genieten, in vrijheid blij zijn. Als je God maar in de ogen kunt blijven kijken.
Je bent vreemd in deze wereld. Alles ligt hier onder de macht van de vergankelijkheid, van het voorbijgaande. Je werken bier heeft zin, maar ontleent zijn betekenis eigenlijk aan de toekomst van de Heer. Je zult precies als Abraham, Gods beloften hier op aarde misschien maar voor een deel wegdragen, maar je mag de toekomst van Jezus wel zien, precies zoals Abraham de komst van de Heer zag.
Vreemdeling zijn, durf je het aan zoals Abraham het aandurfde en aankón?
Je kunt het als je het met Jeremia belijdt (30 : 7) dat God je te sterk is, dat je tegen Hem niet op kunt. Als je dat zeggen kunt ben je niet alleen vreemd in deze wereld, maar dan vervreemd je tenslotte van jezelf, van je eigen-ik, van je zelfzucht, van je zonden. Dát is vrucht van de Geest: heiliging van je leven.
En eens is de vreemdelingschap vergeten, als je in het huis van de Vader volledig bent opgenomen.
God schaamt zich niet voor ons
In vers 16 van Hebr. 11 staat tenslotte nog een machtig woord, nl.: God schaamt Zich niet voor ons, want Hij heeft voor ons een stad bereid.
Daar ligt de sleutel, waardoor je je vreemdelingschap hier zult kunnen aanvaarden.
God schaamt Zich niet voor je.
Schaam jij je niet voor Hem!
Het februari-nummer van Verkenning is geheel gewijd aan het thema Vreemdelingschap. Losse nummers kunnen worden besteld bij Bram van Dijke, Lange Naarderweg 38, 1211 AC Hilversum (tel. 035-16057).