Zegels
1983-04-01
- Jaargang 27
- nummer 13
Zegels
De zegels zijn verbroken:
het Lam, voor eens geslacht,
heeft voor altijd weersproken
de wetten van de nacht.
Het Woord, dat werd omwonden,
dat men in doeken sloot,
heeft eens voor al ontbonden
de rechtspraak van de dood.
De doeken zijn het teken
en het getuigenis:
zij liggen en weerspreken
wat onherroepelijk is.
De vrouwen, zij geloven
wel in de jongste dag,
maar hun omfloerste ogen
zien starend in de nacht.
Maria van Magdala,
uit zeven kerkers vrij,
ziet aan de allerlaatste,
de dood, niet meer voorbij.
Zij weet wel van de Schelfzee,
waar God de doortocht gaf.
Maar hier, bij deze grafsteen,
ontbreekt toch Mozes' staf?
Natuurlijk is de Geest er
en waait dan daar dan hier ...
Maar wie nam toch haar Meester?
Toch niet de hovenier?
Het hart ziet geen verbanden,
het oog heeft niet herkend.
Totdat Hij spreekt ... !De handen
houden Hem stijf omklemd!
Heer, wil ons hart ontzegelen
voor uw realiteit,
opdat wij daarop rekenen
in onze werkelijkheid.