Stichting redt een kind
1983-06-03
Kortgeleden zijn wij teruggekeerd van een reis naar Kenia en Oeganda.- Jaargang 27
- nummer 22
Als je aan zo'n reis begint neem je de zorgen die je hebt als je ons land verlaat, met je mee.
Zorgen over de economische crisis, die zeker niet aan ons voorbij zal gaan. Zorgen ook over de nieuwe Stichting Redt De Kinderen, waarvan de naam zo veel op de onze lijkt. Maal" - en dat is ons deze keer in Kenia duidelijk geworden - de klank van de naam lijkt veel op de onze, de inhoud is anders. Door vaccinaties tegen bepaalde ziektes willen zij hele groepen kinderen helpen.
Een heel dorp, een hele stad wordt tegelijk behandeld, en daar is geen evangelieverkondiging bij. Wij bekijken de situatie van ieder kind afzonderlijk. Dat ene kind daar, in dat ene hutje, dat heeft onze hulp nodig. Dat kind moet Gods liefde leren kennen, dat kind willen wij redden, anders sterft het.
Veel meer dan andere keren hebbij wij nu in Kenia de kinderen opgezocht waarvoor opname in een kindertehuis was gevraagd.
Voor ieder kind afzonderlijk. Op deze manier zijn wij wel heel in het bijzonder met de armoede geconfronteerd.
Heel ver werden wij vaak de bush in gebracht en daar vonden wij dan bijvoorbeeld een invalide moeder, waarvan één been was geamputeerd. Zij moest de hele dag voor haar hutje blijven zitten. Zij woonde op het terrein van een ander en in een hutje van een ander. Het kleine jochie met zijn buik vol wormen was haar zoon. Hij was erg ondervoed.
Er was helemaal niets in dat hutje.
Als de jongen daar zou blijven zouden zijn levenskansen gering zijn. Gelukkig woonde de moeder dichtbij het kindertehuis en zou de jongen haar geregeld kunnen opzoeken.
Wij werden gebracht bij een jongen die nergens thuis hoorde. Zijn beide ouders waren gestorven.
Hij ging van hut tot hut, hij sliep dan hier dan daar. Wij hebben hem onmiddellijk meegenomen.
En dan de vier kleine kinderen die wij vonden bij een dronken moeder. Helemaal verwaarloosd waren ze. Naar ieder kind persoonlijk ging ons hart uit.
Wij moesten wel helpen en wij hebben dan ook heel wat meer kinderen laten opnemen in de kindertehuizen dan eigenlijk kan.
Maar op zo'n moment vergeet je de hele financiële crisis in eigen land en weet je alleen maar dat dat ene kind, dat je op dat moment ziet, geholpen moet worden.
Maar bijna bij ieder hutje kwam je weer voor hetzelfde probleem te staan. Dat is te begrijpen omdat alleen maar de "noodgevallen" op zo'n wachtlijst komen te staan. Aan het eind van de reis was het aantal kinderen dat opgenomen moest worden flink uitgegroeid.
Redt Een Kind. Ieder kind persoonlijk heeft waarde voor God.
Het was fijn de kindertehuizen in Kenia weer te bezoeken. Er zijn nu al heel wat kinderen op de middelbare school en het is goed, dat aan de opleiding van de kinderen veel aandacht wordt gegeven.
Maar nog belangrijker is dat de kinderen daar opgroeien in de vreze des HEREN.
Oeganda is een zwaar geteisterd land. Toch is er vooruitgang te zien. De winkels, die twee jaar geleden nog leeg waren, liggen nu weer vol goederen. De mensen zien er goed gekleed uit en lopen niet meer in vodden. Maar de prijzen zijn hoog en het merendeel van de bevolking verdient maar zo weinig dat ze ·al in twee dagen door hun maandloon heen zijn. Voor de rest doen ze dan van alles om de maand rond te komen.
Er is grote armoede in heel veel gezinnen. Bovendien heeft het land veel te lijden van guerilla-aanvallen, Vooral rondom de hoofdstad Kampala. Veel dorpen zijn verlaten omdat men bang is voor zo'n aanval. In een van de kindertehuizen moesten de kinderen vluchten. Zij zijn anderhalve maand in een ander kindertehuis verzorgd. Toen ze teruggingen vonden ze het huis leeggeplunderd.
Door deze gespannen situatie heeft ieder tehuis nu politiebewaking.
Het doet vreemd aan om tussen de kinderen een agent met een groot geweer te zien lopen.
Wij proberen deze kinderen, die al zo veel hebben meegemaakt doordat ze vaak hun ouders hebben zien doden, een gevoel van veiligheid te geven. Dit wordt ons onder deze omstandigheden niet gemakkelijk gemaakt.
Wij willen proberen de kindertehuizen wat verder van de stad Kampala te brengen. Wij hebben één huis bekeken. Het lag zo'n 6 uur met de auto van Kampala af.
Wij hopen dit te kunnen kopen.
Het overbrengen van de kinderen naar veiliger streken zal een flink financieel offer van ons vragen.
Het geld hiervoor hebben we nu zeker nog niet.
Redt Een Kind. Daar moesten wij ook in Oeganda aan denken bij Peter en Bombo. Beide jongens waren vroeger opgenomen in het eerste kindertehuis dat wij van 1972 tot 1974 in Oeganda steunden.
In 1974 moest de leiding voor Amin's schrikbewind vluchten of werd in de gevangenis gezet. Alle kinderen werden door de regering op straat gezet. Zij moesten zich maar zien te redden. Ieder ging zijn eigen weg, een weg meestal van stelen, liegen en bedriegen om aan de kost te komen en aan de gevaren te ontkomen.
Toen Peter en Bombo en nog een groep kinderen uit dat eerste tehuis ieder afzonderlijk en ieder langs een andere weg in 1979 weer in het nieuwe kindertehuis kwamen, was er niet veel meer van te merken dat zij twee jaar in een christelijk kindertehuis hadden doorgebracht. Deze groep misdadige kinderen was een groot probleem.
Er kwam pas verbetering in de situatie toen het grote kindertehuis, waar wij in 1979 weer mee begonnen, gesplitst werd in enkele kleine tehuizen. Er zijn er nu negen die wij in Oeganda financieren.
Peter en Bombo kwamen terecht in een groep van 7 kinderen. Van een christelijke man kon voor dit doel een heel mooi huis gehuurd worden voor een lage prijs. Iedereen vroeg zich af hoe dit zou aflopen, want er viel nogal wat te stelen daar. Maar dat gebeurde niet. Met veel geduld, met veel samen lezen in de Bijbel en met gebed zijn deze beide jongens hun leven gaan beteren. Zij gaan nu weer naar school, spijbelen niet meer, ze zijn eerlijk, het gaat goed. Eerlijkheidshalve moeten wij wel zeggen dat niet alle kinderen hun leven hebben gebeterd, maar Peter en Bombo zijn nu ook weer niet de enigen. Bij deze jongens maakte dit zo'n indruk op ons, omdat zij uit dat eerste kindertehuis kwamen. Wij waren zo verdrietig toen al die kinderen op straat werden gezet en wij daar niets aan konden doen. Alleen ons gebed kon toen nog helpen.
Redt Een Kind. Helpt u ons een kind te redden? Door gebed, door "adoptie" van één kind of door een gift?