‘Niet gewoon met de flow mee’
2011-11-11
Viola Strijker doet alleen vrijwilligerswerk. Haar fulltime-job in het onderwijs liet ze een kleine tien jaar geleden achter zich toen de oudste (van uiteindelijk vier kinderen) geboren werd. Daarmee kreeg ze alle ruimte om haar tijd te geven aan gezin, kerk en wat er verder op haar weg komt. - Jaargang 55
- nummer 22
We gaan eerst maar even terug naar Deventer, naar de tijd dat Viola Janssen aan de PABO studeerde. Ze leerde Leon kennen en trouwde met hem in het laatste jaar van haar opleiding.
Pril getrouwd ging ze vervolgens voor drie maanden naar Ghana om daar op een school les te geven. Niet eens als stage voor de PABO, maar gewoon er na. Geen doorsnee keuze en dat bleef ergens het patroon van leven.
Identiteit
Viola ging naar Ghana om wat te doen voor de mensen daar. Maar het werken binnen een school met weinig middelen en kinderen in vaak karige levensomstandigheden was confronterend.
Zonder haar vertrouwde omgeving en de mensen van wie ze hield, werd ze terug geworpen op zichzelfwie ze was en wat ze kon. ‘Ik realiseerde me toen voor het eerst bewust dat een mens zoveel meer is dan wat hij doet of heeft. Want je wordt als mens zo gemakkelijk bepaald door je functie: je bent wat je doet. Dat heeft me later ook wel geholpen om onafhankelijker te worden van wat de mensen van me vinden. Bijvoorbeeld toen het ging over betaald werk of niet. Wie ik ben is iets tussen God en mij en ligt ten diepste niet in wat mensen van me vinden. Mijn afhankelijkheid van God is in de loop van de jaren gegroeid en dat heeft me de ruimte gegeven om rustig af te wachten wat er op mijn weg komt. En die insteek heeft ons als gezin veel goeds gebracht’.
Zelf opvoeden
Eén ding hadden Leon en Viola bij de start van hun huwelijk al wel voor ogen. Ze wilden de kinderen, als die zouden komen, zelf opvoeden. Viola: ‘Dat was echt onze gezamenlijke lange termijnkeuze. Hoe we die zorg voor de kinderen onderling zouden verdelen was vervolgens open. Maar toen Leon zijn werk kreeg in Baarn (bij het Leger des Heils) en het handig was om richting Amersfoort te verhuizen, ben ik gestopt met mijn werk. Ik had op dat moment een jaar of drie als onderwijzeres in Deventer gewerkt.’ Niet lang daarna werd hun eerste kind geboren en Viola was blij dat ze dat jaar kon besteden aan de zorg voor hun Jesse. ‘Je bent voor het eerst ouder en dat is toch een grote verandering - echt de start van je gezin. Ik had wel de verwachting dat ik weer wat zou oppakken, als daarvoor meer ruimte zou komen. Al hoefde ik niet per se terug naar het onderwijs. We legden het biddend bij God neer in de verwachting dat er dan ook wel iets zou komen.’
Wanneer ga je weer?
De keuze om er in de eerste plaats te zijn voor het gezin bracht veel rust en duidelijkheid. Viola: ‘Maar lang niet altijd vond ik het gemakkelijk. Mijn leven was ineens meer gebonden en mijn wereldje kleiner. Terwijl de meeste vrouwen een paar maanden na de bevalling de oude werkkring weer opzochten. ‘In de beginperiode kreeg ik ook vaak de vraag: wanneer ga je weer aan het werk? Dus niet “ga je weer?”, maar “wanneer ga je weer?” en dan had ik wel eens het gevoel: wat stel ik nog voor? Het viel soms even stil, als ik zei dat ik voorlopig de zorg thuis voor mijn rekening nam. En het was ook wel eens zoeken naar de manier waarop ik dat zei, want het klinkt zo gemakkelijk veroordelend. Alsof die anderen minder voor hun gezin zouden zorgen.’
In de buurt
Er kwam zo’n jaartje na de geboorte van Jesse de mogelijkheid om als vrijwilliger op de crèche van het asielzoekerscentrum te gaan werken. Het werd het begin van ruim zes jaar optrekken met asielzoekers, eerst in Leusden en later op een Bijbelclub in Amersfoort-Noord. De achtergrond in het onderwijs hielp bij dat werk en Viola genoot van de contacten met mensen, die uit zo’n andere wereld afkomstig waren.
Verder draaide Viola jarenlang mee in het kinder- en jeugdwerk van de kerkelijke gemeente. Terwijl Leon sinds een jaar ouderling is. Ze doen het van harte en ook steeds als iets waar ze samen helemaal achter staan.
En weer heel anders waren de contacten in de buurt, waaronder de hartelijke vriendschap met een buurvrouw, die moslima is. ‘Soms komen er mensen op je weg, voor wie je dan zomaar iets kunt betekenen in de opvoeding of andere zaken. Ik heb ook echt het gevoel dat ik de ruimte in mijn leven heb om zulke signalen op te vangen en er dan
wat mee te doen. Daar ben ik ook wel vrijmoediger in geworden.’
Diepere motieven
Komt er in zulke contacten ook wel eens iets uit van de diepere geloofsmotieven, die het leven van het gezin Strijker richting geven? Viola: ‘Dat is wel gegroeid. In het begin zocht ik ook echt als gelovige mijn weg, maar het zat toen nog niet zo in mijn eigen verhaal. Dat is nu sterker, meer uit één stuk, natuurlijker. Ik ben daarin ook dichter bij mezelf gekomen.
Mensen vroegen soms: als je alleen je gezin hebt, loop je dan niet tegen de muren op. Nou, er waren ook echt momenten, dat mijn bestaan beperkt leek tot vier muren en een dak en ik maar weinig geduld kon opbrengen richting de kinderen. Dat was confronterend, maar tegelijk ook heel leerzaam voor mezelf. Ik ben er opener door geworden en durf gemakkelijker te zeggen dat ik opvoeden soms ook moeilijk vind.
Kiezen!
Om je heen kijkend lijkt het zo gewoon om mee te doen met wat de rest ook doet - gewoon een beetje met de flow mee. Viola herkent het, maar probeert toch samen met haar gezin zo bewust mogelijk te kiezen uit het vele dat zich aandient. ‘We willen heel graag met de dingen bezig blijven, die we echt belangrijk vinden. Dat geldt voor ons gezin, maar ook in de kerk en in het werk. Dus moet je keuzes maken en dat vooral ook samen. Dat maakt het leven boeiender, zo is onze ervaring. Een voorbeeldje: familie en vrienden wonen wat verder weg. Dat betekent dat we verjaardagbezoekjes niet standaard langslopen. We proberen in plaats daarvan op een aparte dag af te spreken, zodat je je vrienden en familie dan ook echt persoonlijk spreekt. Onze grootouders kunnen ook niet een paar keer in de week even aanlopen, maar als ze er zijn, dan zijn ze er vaak een dag en dat is ontzettend leuk. Of je gaat eens twee dagen op stap met je zus, zoals ik volgende week ga doen.
Als je ziet hoeveel er op je af komt, is het ook goed om je te realiseren, dat er ontzettend veel dingen in het leven zijn, die je niet kunt doen. Het is heel vaak “of-of ”, terwijl we leven in een “en-en” maatschappij, soms met alle frustraties van dien. Zo’n weekje herfstvakantie in Spanje bijvoorbeeld, dat hoeft van ons gewoon niet. Dat is een bewuste keuze en dat geeft veel rust’.
Viola en Leon Strijker zijn twaalf jaar getrouwd en hebben 4 kinderen van 9, 7, 4 en 2 jaar. De familie Strijker is lid van de NGK Amersfoort-Noord.