New Wine 2008: ‘Let it rain’
2008-08-15
Nieuwsgierig geworden na enthousiaste verhalen van familieleden en vrienden, hebben we ons in januari opgegeven voor de zomerconferentie. René, omdat hij benieuwd is naar wat God voor hem in petto heeft. En ik, omdat ik verlang naar meer van Gods Geest en naar versterking van mijn geloof. Op de ministrycursus dit voorjaar kreeg een medecursist een beeld voor mij: staand met de handen omhoog, kreeg ik emmers water over mijn handen gegoten, zo dat het er allemaal doorheen liep. Dat trof mij diep, want zo voel ik me al jaren: verlangend naar en open voor meer van Gods Geest, maar niet in staat het vast te houden. Mijn nuchterheid - of is het ongeloof? - staat me in de weg. Aan het eind van de cursusavond over profetie mochten we het geleerde in groepjes in praktijk brengen. Ik zocht koortsachtig naar een uitweg. Wilde ik dit wel? Kon ik niet weg? Iets zei me dat ik moest blijven en ik deed mee. Twee minuten moesten we onze ogen dicht houden, open staan voor Gods Geest en denken aan de persoon naast ons. Het werd een rijke ervaring die ik niet snel zal vergeten. Wat wil God toch ontzettend graag dicht bij ons komen, ook op deze manier. Verwachtingsvol ga ik naar Biddinghuizen.- Jaargang 52
- nummer 16
19 juli
Zaterdagmiddag melden we ons op het conferentieterrein. De regen komt met bakken omlaag en dus wachten we even met het opzetten van de tent. Door onze beslagen autoruiten zien we dappere medekampeerders de regen trotseren. Omdat wij gemeenteloos zijn (er kampeert niemand vanuit onze gemeente in Zeewolde) sluiten wij aan op het veldje van onze ex-gemeente Voorthuizen/Barneveld. Dat voelt al gauw heel vertrouwd. Als wij de tent uiteindelijk droog kunnen opzetten, blijkt dat de service van New Wine wel heel ver gaat. Omdat we handen te kort komen, houdt Jeannette Westerkamp, die net langs komt lopen, even een van de tentstokken vast.
Voor het avondprogramma brengen we eerst de middelste twee kinderen naar hun eigen Solid Rock dienst. In de grote tent komen ze hun neef en nicht tegen en vinden ze al snel hun plekje. Tom gaat naar de jongerensamenkomst om te praten over de vraag, hoe je je geloof een plek kunt geven in het hier en nu. Wij begeven ons met onze jongste naar de grote samenkomsttent om de start van New Wine 2008 te vieren. Ds. Dick Westerkamp neemt ons mee naar 1 Korintiërs 3:9: ‘Wij zijn medewerkers van God‘. Thuis had ik de nodige twijfels, of ik met dit conferentiethema iets zou kunnen. Het gaat vast over hoe we allemaal de zending in moeten, dacht ik, maar dat blijkt anders uit te pakken. Dick’s vraag is: werken wij mee aan wat God in ons leven aan het doen is? Werken voor God betekent niet automatisch zo veel mogelijk doen in de kerk. Nee, het begint met luisteren naar God en hem aanbidden. ‘God wants worshippers first and workers second’ blijkt uit wat Jezus tegen Martha over Maria zegt. Als je in je leven het aanbidden van God niet op nummer 1 zet, dan val je voor de verleidingen van de wereld. We ‘worshippen’ op New Wine niet om de tijd te vullen, maar ‘worship’ zet ons op onze plek en brengt ons dichter bij God. Als je nat wilt worden moet je in de regen lopen, houdt Dick ons voor. Dat kunnen we hier op New Wine met de onophoudelijke regen heel letterlijk nemen. Maar de boodschap is duidelijk: we moeten elke gelegenheid aangrijpen om nat te worden, zodat de zegen van God ons niet voorbij gaat. Hij wil ons zo graag zegenen, laat aan hem over hoe Hij dat gaat doen!
Tijdens de ‘worship’ met o.a. ‘Let it rain’ en ‘Jezus, leven van mijn leven’ gaat het dak eraf. God is in ons midden, ik voel me dicht bij mijn Heer, de mensen om mij heen zijn mijn broers en zussen en samen zijn we één in Christus. Ik weet dat ik me deze week niet anders voor hoef te doen dan ik ben: de maskers mogen af. Daarmee is de toon gezet voor de rest van de week. De sfeer, het omzien naar elkaar, de liefde van de kinderwerkers voor onze kinderen, het voelt als een warm bad en bij gebrek aan zon kunnen we dat goed gebruiken.
20 juli
Op zondagochtend begeven we ons als een kudde makke schapen naar de ochtendbijeenkomst met ds. Simon Posonby uit Oxford Hij gaat door op het thema ‘Medewerkers van God‘ aan de hand van Jezus’ driemaal herhaalde vraag aan Petrus: Heb je mij waarlijk lief? Wij zouden Petrus hebben weggestuurd, omdat hij zijn Heer had verloochend, en een nieuwe leider voor de kerk hebben gezocht. Maar dat doet Jezus niet! God is immers een God van herstel. Simon Ponsonby vertelt over het lange traject vol gesprekken en formulieren voor hij dominee kon worden, maar waarin hem niet eenmaal de beslissende vraag werd gesteld: ‘Houd je van Jezus?’ God heeft ons geroepen om medewerkers van God te zijn, maar Hij kan je pas echt gebruiken, als je beseft dat Hij echt van je houdt. En dan hebben we de Geest nodig om ons te vullen, zodat wij van God kunnen houden. En Simon vraagt ons heel indringend: Houd je van God?
21 juli
Tijdens de workshop over ‘waardevol opvoeden’ tekent Jan Willem Rooseboom een piramide met een voor ons herkenbaar opvoedingsprobleem, namelijk dat je te vaak blijft hangen in het bestraffen en regels aanleren, en zo weinig plezier maakt met je kinderen. Wil je kind respect voor je hebben, dan moet je door veel leuke dingen te doen een liefdevolle band met ze opbouwen. Vervolgens kun je hen dan dingen leren en hen bestraffen. René en ik maken een begin met het ‘mission statement’ voor ons gezin. Uit de kaartjes met waarden kiezen wij er zeven die wij voor ons gezin belangrijk vinden: discipline (hoe kan het ook anders?), je talenten benutten, luisteren naar elkaar, openheid, rust, van ons huis een fijne plek maken en integriteit. We hebben zin om dit met de kinderen te bespreken.
22 juli
Dinsdagochtend slapen we uit en die beslissing komt ons duur te staan. De verhalen van onze medekampeerders maken ons groen van jaloezie. Simon Posonby heeft na ‘een woord van God’ besloten om die dag een andere boodschap te brengen dan gepland. Hij spreekt over de woestijn in ons leven. De meeste mensen maken wel zo’n periode mee in hun leven, maar in die woestijn wil God ons het nodige leren, maakt hij duidelijk. Op ons veldje zijn ze er erg blij mee en ik besluit om in elk geval deze toespraak op cd te bestellen voor tijdens onze vakantierit naar Frankrijk.
's Avonds spreekt Jan Maarten Goedhart over Mozes, die herhaaldelijk weigert om naar God te luisteren. Maar God blijft geduldig. Hij begrijpt Mozes‘ onzekerheid en zijn angst om naar Egypte te gaan. Maar als Mozes dan ook nog zegt: ‘ Stuurt U maar iemand anders’, wordt God boos! Als God ons roept, is weigeren geen optie. Hij weet immers wat wij nodig hebben, Hij kent onze zwakke plek, Hij had Aäron al lang op weg gestuurd om Mozes te helpen. Mozes vroeg zich af: Wie ben ik dat U mij kunt gebruiken? Maar God legt hem uit wie Hij zelf is. Het is niet belangrijk wie wij zijn, God gaat met ons mee: Hij wijst ons de weg en geeft ons de woorden in de mond. We sluiten af met het prachtige lied: ‘Wat een voorrecht dat ik meewerken mag in Gods Koninkrijk’ dat deze week nog vaak gezongen wordt! Ik hoor het veel mensen neuriën onder de douche of tijdens de afwas en ik neurie mee en voel me een gelukkig kind van God.
Ook Tom komt vanavond enthousiast thuis. Er is een wereld voor hem opengegaan door de vele nieuwe dingen die hij van Laura Lanyea heeft gehoord over de Geestesgaven. Hij stelt vraag na vraag en wij geven er, voor zover we kunnen, antwoord op. Wat fijn dat we op deze manier weer een beetje dichter bij elkaar komen. Iedereen die pubers in huis heeft, weet dat dat soms niet meevalt.
23 juli
Opnieuw heeft Simon Posonby na ‘een woord van God’ zijn onderwerp gewijzigd. Hij spreekt vandaag over wat het christelijk geloof uniek maakt: genade. Hij vertelt, hoe hij tijdens een autorit zo ziek werd dat hij moest overgeven en zichzelf en de auto compleet bevuilde. Toen hij thuis kwam, stond zijn vrouw hem op te wachten, trok hem zijn kleren uit, waste hem en stopte hem in bed. Toen hij wakker werd, waren zijn kleren gewassen en was de auto schoon. Dat is genade! De wet zegt: Stap zelf uit de troep en maak jezelf schoon. Genade is: God stapt in onze vuiligheid, trekt ons eruit en maakt ons schoon. ‘Grace is all over the place’ in de Bijbel: de christenvervolger Saulus ervaart het en de moordenaar naast Jezus aan het kruis. Die had geen Alphacursus gevolgd en geen catechisatie, maar hij zag Christus en Jezus zei: ‘Vandaag zul jij met mij in het paradijs zijn’.
Ons leven zal er, zei Ponsonby, zo anders uitzien, als we genade kennen: zoveel vrijer, met zoveel meer bewogenheid naar anderen. Niet dat we dan maar gewoon kunnen doorgaan met zondigen, want dan misbruiken we de genade. Net zoals wanneer de verloren zoon na het hartelijke welkom thuis weer terug was gegaan naar zijn zondige leven. Maar een even groot gevaar als losbandigheid is wetticisme. Dat zie je bij de oudste zoon. Hij zegt tegen zijn vader dat hij jarenlang als slaaf voor hem heeft gewerkt en dat je als een slaaf voelen is het kenmerk van wetticisme. Maar ook hem noemt de vader vervolgens geen stommeling, maar hij zegt: ‘Wat van mij is, is al van jou’. Ook genade dus!
Na alle verhalen die ik gehoord heb over Lin Button, besluit ik dat het tijd is om het zelf te gaan ervaren. Haar seminar gaat over het gewonde hart. Ik ga er ontspannen naar toe, er wordt niks van me verwacht en ik verwacht geen grote emoties bij mezelf. Voor een bomvolle zaal spreekt Lin over de wonden van afwijzing in ons hart die zo velen met zich meedragen.
Afwijzing als kind, die al in de baarmoeder kan beginnen. Wat als je niet gewenst ben? Wat als je ouders liever hadden gehad dat jij niet geboren was? Aan het einde van dit seminar bidt Lin voor hen die een verweesd en gewond hart hebben door verwaarlozing of afwijzing van hun ouders. Ze bidt ook voor mannen die zich afgewezen voelen door hun vader, die altijd te horen kregen dat ze niet goed genoeg waren, en voor hen die nooit van hun ouders hoorden dat ze van hen hielden. Ik kijk om me heen en de tranen lopen me ongemerkt over de wangen: zoveel mensen zijn na de oproep van Lin gaan staan en willen genezing voor hun gewonde hart. Wat is er veel verdriet en pijn bij zoveel mensen. Lin bidt: ‘Lieve Vader, dank U wel, dat de engelen in de hemel juichten, toen wij werden verwekt in de moederschoot. Dank U wel dat U ons welkom heette in deze wereld.’ Hardop spreken we uit : ‘God maak ons hart weer heel’. Vol emoties loop ik weer naar de tent, diep onder de indruk van wat ik meemaakte. Wat geweldig dat wij een hemelse Vader hebben die ons zelf heeft gewild en een plan met ons leven heeft.
24 juli
De jongens komen vandaag veel te laat terug van de kindertent, maar dat geeft niets! Ik luister naar hun enthousiaste verhalen over het smokkelspel. Ze moesten bijbels smokkelen naar de andere kant van de weg, en als de douane hen zag, moesten de bijbels ingeleverd worden. Gelukkig zijn er heel wat bijbels veilig aan de ‘overkant’ gekomen…
Vanmiddag vervoeg ik me bij de tent van Willem Smouter, de seminartent wel te verstaan. ‘Hoe neem je het mee naar huis?’ is zijn thema. Het grote gevaar van een conferentie als deze - ik ken mezelf! - is dat ik, eenmaal thuisgekomen, met mijn enthousiasme mijn vrienden en gemeenteleden het gevoel geef dat zij het niet goed doen. Willem Smouter geeft ons veel adviezen over hoe om te gaan met weerstand in je eigen gemeente. Verdiep je in het waarom ervan, blijf de mensen liefhebben, respecteer de leiding van je gemeente en besef dat niet New Wine iets nieuws is begonnen, maar dat de Geest iets nieuws is begonnen! Als we zoeken naar manieren om onze ervaringen te delen met anderen, hebben we de wind van God mee. Mijn gebed vandaag is dat vrienden eens zullen zeggen: ‘We weten niet meer wie het ons verteld heeft, maar we hebben het nu zelf ontdekt’.
Een seminar van Bruce Collins over profetie heeft vanmiddag veel indruk op René gemaakt. Hij kreeg daar een beeld voor iemand anders die daar enorm door geraakt was. Zelf kon hij niets met het beeld dat een ander voor hem had, maar ik ga verwachtingsvol naar de avondsamenkomst. Daar loopt Bruce Collins het halve Marcusevangelie met ons door en vertelt hij vol vuur over de grote dingen van God in het genezen van mensen die hij meemaakte. Tegelijkertijd bindt hij ons op het hart om vol liefde te blijven omzien naar de mensen die niet genezen en voor hen te blijven bidden. Lijden en ziekte vormen ons karakter en we kunnen ermee een getuigenis zijn voor anderen, Maar is dit Gods bedoeling? Geeft God lijden om ons te vormen? Nee, God wil niets liever dan ons genezen, vertelt de Bijbel! Wij twijfelen vaak aan de kracht van de heilige Geest, net zoals Petrus twijfelde, toen hij uit de boot was gestapt en op het water liep. Nam God de kracht van de heilige Geest van hem weg? Nee, er veranderde iets in het hart van Petrus, er kwam angst en ongeloof. De kracht van de heilige Geest was er nog steeds, maar kon zijn werk niet meer doen. Ook in de kerk is veel scepticisme en weerstand tegen genezingen en daardoor worden er minder mensen genezen dan wanneer de kerk (niet de zieke!) meer geloof zou hebben, benadrukt Collins.
Aan het einde van de bijeenkomst is er weer ruimte voor ministrygebed, nu speciaal voor mensen die kampen met fysieke moeiten. Wat er gebeurt, vind ik spannend, maar ik heb geen greintje twijfel over Gods grootheid die we hier ervaren. Groot is het wonder dat ik met eigen ogen zie. Hij geneest een vrouw die al jaren rugklachten heeft en dat is echt niet de enige genezing deze week. Voor de tweede keer deze conferentie laat ik voor me bidden. Wat is het geweldig om daarin te ervaren dat God mij kent, weet waar ik mee worstel en woorden wil doorgeven aan anderen, zodat zij mij daarmee kunnen bemoedigen. ‘Ik stel mijn vertrouwen op de Heer mijn God, want in Zijn hand ligt heel mijn levenslot’ speelt de muziek op de achtergrond. Yes!
Op ons kampeerveld blijkt de toespraak van Collins veel reacties los te maken. Claimt hij niet teveel? Wijst de Bijbel altijd het (on)geloof van de mensen in de omgeving van de zieke aan als beslissend voor het wel of niet genezen worden? Pers je het dan niet teveel in een systeem? Of hebben we zijn eenzijdigheid juist nodig om ons te prikkelen ernst te maken met wat de Bijbel over genezing zegt? Ik weet het niet. Laat het in de kerk ook maar over dat soort vragen gaan!
25 juli
Veel te snel is het vrijdag en moeten we onze tenten afbreken. Vaak hoor ik vandaag van anderen: ‘Ik wil niet weg’. Ik herken dat gevoel, maar besef ook: dit is niet het echte leven. We moeten de wereld in en vertrouwen dat God met ons mee gaat.
‘Medewerkers van God’: het thema waar ik dacht niet veel mee te kunnen, nu wil ik het mijn levensmotto maken. Ik bid dat anderen iets in mij mogen herkennen van mijn Maker, Jezus Christus. En dat God door mij heen zijn werk kan doen. Ook de kinderen willen niet naar huis. Ze hebben dikke vrienden gemaakt - ‘zelfs Belgische, mam!’ - en hun lievelingslied van deze week blijkt: ‘Wij zijn het leger van de omgekeerde wereld’. Ze zingen het me voor en het ontroert me, hoe vol vertrouwen op God ze zijn. Mijn diepste verlangen is dat ze dit over tien jaar nog zingen!
Als de eersten van ons kampeerveld dreigen te vertrekken, neemt iemand het initiatief om als afscheid samen nog een lied te zingen. Staand in een grote kring pakken we elkaars hand en zingen we elkaar toe: ‘De Here zegent jou en Hij beschermt jou. Hij schijnt zijn licht over jouw leven. Hij wil genadig zijn en heel dicht bij je zijn. Hij zal zijn vrede aan je geven’.
En weer voel ik een klein beetje, hoe het later op de nieuwe aarde zal zijn! Thuisgekomen voeg ik de daad bij het woord en doe iets met het advies van Willem Smouter om een steen bij je ervaring te leggen, zoals Jacob deed bij Bethel. Ik neem een mooie kei en schrijf daarop: New Wine 2008 – Medewerkers van God, zodat ik steeds als ik naar deze steen kijk, denk aan deze heerlijke week dicht bij God. Volgend jaar staat al gereserveerd in de agenda! Misschien maken we dan wel een groei van 100% door, zodat we niet met één, maar met twee gezinnen uit Zeewolde naar New Wine gaan!
Annerieke Berg is getrouwd met René en moeder van Tom (14), Daniël (8), Marthijn (7) en Nina (3). Ze is lid van de NGK Zeewolde.