Nederig?
2012-01-21
In De Wekker van 9 december vertelt columnist Frank Visscher, van beroep neuroloog, een verhaal met een moraal: - Jaargang 56
- nummer 2
Onlangs mocht ik optreden voor een zestigtal jeugdartsen om een presentatie te houden over mijn hobby: tics en het chronisch ticsyndroom (Tourette). Ik was te vroeg en kon zo de voordracht bijwonen van een hooggeleerde kinderarts, gespecialiseerd in maag-darmziekten.
Het ging over chronische buikpijn, een kwelling voor kinderen, ouders én hun artsen. Gelukkig is er slechts heel zelden iets ernstigs aan de hand. Maar voor je zover bent dat je dat met zekerheid durft te zeggen, ben je heel wat, soms onaangename, onderzoeken verder.
De grootste groep kinderen heeft namelijk wel pijn, maar geen ernstige aandoening: de zogenaamde functionele buikpijn.
Er was een onderzoek gedaan en in eigen bewoordingen kwam het op het volgende neer. Bij de ene groep kinderen werden de ouders gevraagd de klachten aan te horen maar verder er geen aandacht aan te besteden, de andere groep ouders kregen de opdracht juist vaak naar de buikpijn te vragen. En wat bleek nu, de kinderen die steeds bevraagd werden hadden veel langer en erger buikpijn, dan de kinderen van wie de ouders géén aandacht hadden!
Kortom, aandacht kan de symptomen verergeren. Ik dacht: daar zit een column in.
In de kerk hebben we ook héél veel aandacht voor tal van problemen. Een losse greep: kerkverlating, al dan niet genoeg missionair-zijn, kerkelijke verdeeldheid, conflicten over liturgie, kleding en vertalingen.
Smalle kerkenraden zitten barstensvol met problematische situaties.
Je moet overal wat van vinden en voor je er erg in hebt ga je steeds meer pijn krijgen. Zou het niet zo kunnen zijn dat het steeds weer oprakelen van problemen op den duur ziekmakend gaat werken? Ik ken het verhaal van de werknemer over wie zijn collega’s hadden afgesproken om op een dag allemaal te vragen waarom hij zo bleek zag en of hij soms grieperig was. De beste man was kerngezond en nietsvermoedend met lunchpakket en al naar zijn werk gekomen, maar in de loop van de dag ziek als een hond naar huis gegaan.
Zijn collega’s hadden hem door hun opmerkingen ziek gemaakt...
Nou zit mopperen en klagen Nederlanders in het bloed en vermoedelijk al helemaal de gereformeerden onder hen.
Het kan echter, en daar ben ik van overtuigd, destructief werken op het welbevinden van kerk en gemeente én van jezelf. Tel je zegeningen, al was het maar uit eigenbelang: al te veel aandacht voor problemen kan je zomaar ziek maken.
Tot zover de buikpijn. En dan de vrouwen.
Want zou het verhaal hierboven ook kunnen gelden voor de vragen rond vrouwelijke ambtsdragers? Nu, waarschijnlijk zal de vrijgemaakt Gereformeerde ds. Alko Driest (Groningen-
Zuid) dat idee niet met enthousiasme omhelzen. In de Gereformeerde Kerkbode van 23 december reageert hij op het bericht dat een paar weken geleden ook in Opbouw stond: de beide NGK’s en de 10 GKv’s in Amersfoort hebben elkaar erkend als kerken van Christus.
Maar, zegt Driest, hoe zit het dan met de vrouwelijke ambtsdragers in de NGK? Was er immers niet door de laatste synode van de GKV een deputaatschap in het leven geroepen om de vragen daarover nu eindelijk eens van een definitief antwoord te voorzien?
Driest: Dit vraagstuk is ook nog eens een belangrijk punt van aandacht in de gesprekken met de Nederlands Gereformeerden. Dan ineens is daar een bericht () dat er tussen alle vrijgemaakt gereformeerde kerken in Amersfoort en Leusden en de Ned. Gereformeerde Kerken wederzijdse erkenning is als kerken van Jezus Christus. En is dat geen goed nieuws? Wie verlangt daar niet naar?
Alleen: hoe zit het nu met de vraag over de vrouw in het ambt? De NG-kerken hoeven daarvoor geen studie meer te doen want die hebben ze al gedaan.
Voor hen was de eindconclusie duidelijk: daar is alle ruimte voor. Hebben de vrijgemaakte kerken van Amersfoort en Leusden die studie ook al verricht? Het bericht wekt niet die indruk. Is dit onderwerp dan wel met elkaar besproken?
Is men er van GKV kant al uit? Daar lijkt het op. Maar wel op een bijzondere manier. Men heeft kennelijk een streep door de noodzakelijke studie gezet. Het vraagstuk is anders op te lossen: met een dergelijk verschil moeten de kerken in Amersfoort/Leusden in alle fijngevoeligheid omgaan. Dat betekent: het vraagstuk ‘vrouw en ambt’ wordt tot een praktisch goed te hanteren verschil gedegradeerd. Het was in ieder geval geen belemmering om tot eenheid te komen.
Nu zijn de kerken uit de classis Amersfoort de synode niet. Het is wel meer dan spijtig dat ‘Amersfoort’ de andere kerken - zeg de synode - voor de voeten is gaan lopen. Dus vóór het studiedeputaatschap de moed laat zakken: gewoon doorgaan met de opdracht die de synode u gaf.
En dan maar hopen dat je geen buikpijn krijgt...
Drs. Menko Biewenga is predikant van de NGK Enschede.