Sinterklaas
1980-12-05
Er was eens een classis, die op 5 december vergaderde. Het zal de zoveelste voortgezette zitting geweest zijn en toen tijdens de daaraan voorafgaande vergadering de datum afgesproken moest worden, was er wel voorzichtig protest gerezen: dan is het Sinterklaas en dan wil iedereen toch graag in de huiselijke kring vertoeven? Maar de strenge ijveraars hadden protest gesmoord. Sinterklaas, dat was een Roomse relikwie en superstitie en het Gereformeerde Kerkewerk kon zich daardoor toch niet laten ophouden. Bovendien, er was weer een “zaak” die behandeld moest worden (er was in die tijd altijd wel een “zaak”). Dus kwamen de broeders samen. De voorzitter, ds C. v.d. Waal uit Leerdam had een toepasselijke tekst voor de openingsplechtigheid. “Dit waren dagen van feestmaal en vreugde, waarop men elkander geschenken zond en giften gaf aan de armen.” Esther 9:88. In gedachten vertoefden toen de broeders eventjes thuis, waar de pakjes opengemaakt werden. Daarna zetten zij zich tot de behandeling van de “zaak”.- Jaargang 24
- nummer 46
Wij doen thuis niet aan Sinterklaas, de kinderen zijn nu volwassen en de meesten de deur uit. ik vind tóch iets goeds in dat feest: Het is de avond waarop je iets aan een ander geeft, zonder dat hij of zij weet dat het van jou is. Als het pakje open is, roept iemand: Dat heb jij gedaan! Maar je ontkent het, Sinterklaas heeft het gegeven. Het blijkt ook uit de bijgevoegde liederen, dat het van hém gekomen is. De mensen willen tegenwoordig graag laten weten, dat zijn iets gegeven hebben of iets voor een ander gedaan. Je ziet het aan de lange lijst van namen, die na de film op het scherm komen. Zelfs degene, die de spelers het haar gekamd heeft, wordt met naam en voornaam genoemd. Op 5 december kruip je met je weldoenerigheid weg achter de rokken van Sinterklaas. Een zeldzame gebeurtenis.