Toga
1980-05-30
Voor iedereen die de puzzel van de vorige pastorale notitie heeft opgelost (het zetsel was maar mooi door elkaar geraakt) nu eerst iets anders. Op de problemen van de jeugd komen we later terug. De kerkenraad en ik kregen de uitnodiging om ons te doen vertegenwoordigen resp. aanwezig te zijn bij de intrede van een nieuwe dominee. Ik houd niet van dat soort diensten. De preken komen altijd op hetzelfde neer: de komende man zal niet zijn eigen verhaal vertellen, maar Gods Woord brengen. Het moest er nog bijkomen, dat hij dit niet van plan was. De toespraken die daarna volgen zijn vervelend en al met al duurt de dienst soms langer dan een uur; wie houdt dat uit? En nu was er bij de uitnodiging een extra moeilijkheid: “H.H. Predikanten wordt verzocht in toga te verschijnen”. Bij de inhuldiging van de nieuwe koningin was geen kledingvoorschrift, bij de nieuwe dominee wel.- Jaargang 24
- nummer 22
Ik zat er mee, want ik heb geen toga. In een zwart colbert gaan?
Dat heb ik; ik draag het alleen bij begrafenissen en ben blij, als het een half jaar in de kast kan blijven.
Maar in dat zwarte pak zou ik op een ouderling lijken of op de koster. Het is juist de bedoeling dat we als predikant zullen uitkomen, zodat de gemeente haar leraars als goden voor haar aangezicht zal zien wandelen. Hoe kan het zo treffen, juist toen ik in de zorg zat van dit probleem, kreeg ik in handen het proefschrift van J.C.A. van Loon. Bij de eerste oogopslag had ik het. Stelling XX: het dragen van een toga door de Dienaar des Woords in de eredienst seculariseert zijn ambt en degradeert de andere ambten. Van Loon staat met die stelling niet alleen. Kuyper, D. v. Dijk en anderen verklaarden zich in dezelfde geest: dominees zijn ouderlingen. Daarom ging mijn eigen ds. Den Houting, als hij niet zelf preekte, niet in de domineesbank zitten, maar naast mevrouw, doch in de ouderlingenbank. Op dit punt moet er nog gesleuteld worden aan het akkoord voor kerkelijk samenleven: het gaat daar over drie ambten, terwijl het er twee zijn.