Hanna
1980-05-30
Hanna is één van de weinige vrouwen uit het oude testament die niet in het vergeetboek zijn geraakt.- Jaargang 24
- nummer 22
Ze is bekend geworden omdat ze de moeder werd van Samuël. Ze verlangde naar het moederschap maar het duurde lang voordat haar wens in vervulling ging. Ze maakte van haar verlangen geen geheim maar legde haar wens voor aan God. Ze sprak er over met haar man, ze bad thuis en in de tempel. Ze bad zelfs zo aanhoudend dat de priester Eli op een gegeven moment dacht dat ze dronken was. Eli vergiste zich, Hanna was een vrouw die niet alleen iets aan God vroeg maar er ook rekening mee hield dat God haar horen, verhoren zou!
Hanna was niet alleen een vrouw die kon bidden, maar ook een vrouw die kon danken. Want als ze eindelijk een kind ontvangt, een zóón nog wel - dat was belangrijk voor een vrouw in Israël -, dan gaat ze God danken. Bidden en danken horen bij elkaar.
De naam die ze aan haar zoon geeft, Samuël, is eigenlijk al een dankgebed. Samuël immers betekent: door God verhoord. We weten niet precies hoe het in het huwelijksleven van Hanna is toegegaan. De bijbel vertelt ons dat haar man nog een vrouw had die wat gemakkelijker kinderen kreeg. Dat kwam meer voor in Israël. Hanna zal daar wel verdriet om gehad hebben en het aan de andere kant misschien ook gewoon hebben gevonden. In ieder geval heeft ze haar geloof behouden, Ze is blijven verwachten, ze is blijven hopen.
In de brief aan de Hebreeën wordt o.a. gezegd: "Het geloof nu is de zekerheid der dingen. die men hoopt, en het bewijs der dingen die men niet ziet." Dit is ook de ervaring van Hanna geweest. Het verlangen naar een kind leek zinloos, maar ze heeft volgehouden.
Ze bleef hopen èn vertrouwen dat God geven zou.
Dat is echt geloven.
Zo geloven is moeilijk. Dat kan alleen als we ook blijven bidden.
Hanna heeft van God een kind gekregen. Haar hart is vol van dank en dus loopt haar mond over.
Ze gaat zingen (1 Samuël 2), ik wil enkele korte zinnetjes uit haar lied noemen:
'Mijn hart juicht in de HERE ...
Er is niemand heilig gelijk de HERE ...
De HERE immers is een alwetend God ...
De HERE doodt en doet herleven ...
De HERE maakt arm en maakt rijk ...
Hij heft de geringe op uit het stof, Hij heft de arme omhoog uit het slijk...’
Hanna heeft gezien dat het moederschap niet een particuliere zaak van een paar mensen is, maar iets waar God in meespreekt. Ze wist dat ze met haar man geen kind máken kon, ze verwachtte 'een kind. Ze geloofde dat haar kind een verbondskind was en dat Hij zo verder zou werken in de geslachten. Ze geloofde dat het waar is wat in Psalm 100 staat dat elk nieuw geslacht Gods trouw ervaart.
Hanna is een vrouw die opvalt in de bijbel. Kwam dat omdat ze iets nieuws naar voren bracht? Kwam dat omdat ze anders was dan andere vrouwen, anders wilde zijn dan anderen.
Was Hanna een feministe? Och, het bijzondere van Hanna is eigenlijk dat ze gewoon deed.
Ze was een vrouwen zich van haar vrouw-zijn bewust. In dat vrouw zijn wilde ze gewoon mèns zijn.
Ze benutte de ruimte die God haar had gegeven, ze ontplooide zich omdat God haar daartoe de kans gaf. Hanna was heel gewoon een vrouw, een mens voor God.
In haar bidden èn in haar danken. En zo is ze veel moeders in de kerkgeschiedenis tot voorbeeld geworden. Niet om haar zelf maar om haar geloof!