Het verloren schaap
1979-10-12
indrukken van een aangepaste kerkdienst voor geestelijk gehandikapten- Jaargang 23
- nummer 38
Ik maakte een tijdje geleden een kerkdienst mee voor geestelijk gehandikapten, Het was de eerste keer en die eerste keer was wel wat laat.
Ik wil proberen er iets van te vertellen.
Het stimuleert u misschien om ook eens zo'n dienst mee te maken.
Het was allemaal wat anders dan we gewend zijn. Na het welkomstwoord werden er muziekinstrumenten uitgedeeld en terwijl er gezongen werd "zolang er mensen zijn op aarde" werd er met de instrumenten spontaan muziek gemaakt.
Muziek, ja, ook al zal er aan de techniek wel wat hebben mankeerd, Zolang de mensen woorden spreken, zolang wij voor elkaar bestaan, zolang zult Gij ons niet ontbreken, wij danken U in Jezus' naam.
Dan zongen de gering in aantal zijnde niet-geestelijk gehandikapten.
Zolang wij voor elkaar bestaan ... Maar dan moeren er voortaan wel wat meer mensen naar zo'n dienst komen!
Nadat er kaarsen waren aangestoken kwam de vertelling over het verloren schaap. Er hingen een aantal tekeningen, verschillende schapen, maar één blad papier was leeg: wèg schaap.
En toen? Lees u Lukas 15 : 3-7 even. Na lang zoeken wordt het schaap gevonden. Jezus immers laat al die beste en brave schapen, zoals u en ik, in de steek om dat éne schaap te zoeken. En de mensen in de kerk zongen: 'Heb je al gehoord van dat ene schaapje, heb je al gehoord van dat verloren schaap, de herder gaat het zoeken vlug en hij brengt het bij de kudde terug. Zoek maar mee, zoek maar mee'. Nu, er werd gezocht, tot in één van de zalen in het kerkgebouw toe. En daar was het verloren schaap opeens, een zwart nog wel, en het werd zo maar onder de preekstoel neergezet.
HeImich was er ook. Kent u hem nog? Een paar jaar geleden heb ik eens over hem geschreven. M'n vriend Helmich is inmiddels bijna zestien jaar. Toen de dominee vroeg wie dat schaap wel zou hebben weggemaakt, had hij zijn antwoord klaar: de tollenaar!
Ben schuldige was dus gauw gevonden.
Wat dat betreft is Helmich niet anders dan anderen. Zo doen u en ik toch ook? De schuld leggen op iemand die toch al wel wat op z'n geweten heeft. Dat is toch gemakkelijk?
Helmich mag dan geestelijk gehandikapt zijn, de weg naar God is voor hem dezelfde als voor mij.
We moeten, zoals die jongen in de kerkdienst het zei toen hij de preek ging navertellen, maar op de verkeersborden letten. En als we Jezus eens kwijt zijn, moeten we ons maar goed realiseren dat wij de verkeerde kant zijn opgegaan.
Niet Jezus is dan weg, maar wij zijn dan kwijt.
We hebben in de dienst ook gebeden en ieder kreeg de gelegenheid om te zeggen voor wie of voor wat gebeden moest worden. En zo baden we voor de armen en eenzamen en voor Huibertje die ziek was en we vroegen God of er geen oorlog komt en of er eten voor alle mensen is.
Verloren schapen zijn we van tijd tot tijd allemaal. We lopen allemaal wel eens weg. Behalve Helmich dan, want toen de dominee hem vroeg of hij er ook wel eens van door ging, was hij zeer beslist in zijn antwoord: hij niet, maar zijn vriendje wel. Nou, om dat te bedenken hoef je niet gehandikapt te zijn. Zullen we met elkaar eens lachen om onze geestelijke volwaardigheid?
Een geestelijk gehandikapte heeft vaak niet in de gaten dat er met hem of haar iets is. Maar de ouders hebben dat wel. Bij hen zit ook weer zo'n geheim waarover ik de laatste weken al meer schreef.
Het hebben van een geestelijk gehandikapt kind betekent verdriet èn vreugde. Helmich hoeft niet te worden als een kind, hij is en blijft een kind en heeft daarom weinig moeite met het dienen van God.
Hij doet het wel eens op zijn manier, maar wèglopen zoals dat zwarte schaap zal hij niet doen.
Dat is een grote troost voor hen die rondom hem zijn.
De ander zien is niet gemakkelijk, het geheim in het leed van een ander onthullen is moeilijk. Waarom?
Omdat wij zo vaak van Jezus weglopen, zwarte schapen zijn.