Breng in uw huis eens al uw kinderen samen
1979-01-12
In het buitenland kan in bepaalde opzichten meer dan in ons eigen land.- Jaargang 23
- nummer 2
Dat bleek pas weer eens toen we op een zondag in Brussel in de kerk zaten. We gingen naar "de gereformeerde kerk" en praatten na afloop even met de plaatselijke predikant. Hij vertelde dat zijn gemeente bestaat uit mensen die in Nederland behoorden tot allerlei soorten kerken, van vrijgemaakt binnen verband tot gereformeerde gemeente toe en van wat daar dan tussenin zit.
In Brussel kán dat. In Amsterdam niet.
En zó gingen al die mensen, zoals tijdens de dienst op die bewuste zondag, lied 21 uit het liedboek: "Roemt dan, gij mensen, en lofzingt tezamen Hem die zo grote dingen doet".
Lofzingt tezamen.
En dan denk je onwillekeurig aan het éne lied dat straks klinken zal als de Here Jezus is teruggekomen: het éne lied van de éne schare.
Ditzelfde hebben we ook ervaren tijdens onze reis naar Israël begin van dit jaar. Twee keer hielden we als reisgezelschap op zondagmorgen een kerkdienst waarin de reisleider, een predikant uit Leusden, voorging. De eerste keer in Jeruzalem, de tweede keer in Tiberias sámen met een ander reisgezelschap.
En ook daar was het een zeer interkerkelijk gezelschap: hervormden, christelijk gereformeerden, "synodalen" en "vrijgemaakten" (zowel "binnen" - als "buiten"verbanders), luthers en enz.
De eerste keer was de tekst 1 Koningen 8 : 29 (" ... dit huis, de plaats waarvan Gij gezegd hebt: mijn naam zal aldaar zijn ... "), de tweede keer Joh. 16: 33 " opdat gij in Mij vrede hebt ").
'k Geloof dat één van de dingen die ons reisgezelschap echt tot één groep maakte wás de ervaring van het, ondanks alle verschillen, tóch samen kunnen zingen, samen kunnen bidden, samen kunnen luisteren.
Terwijl ook bleek dat dat niet hoeft te betekenen dat er gezwegen wordt over allerlei verschillen. Zou de oproep van Paulus om elkaar te aanvaarden hier ook iets mee te maken hebben?
Misschien vindt U dit maar een vervelend "vals-oecumenisch"
praatje. Maar dan is het goed te bedenken dat "door uwe (Gods) poort zal ieder binnentreden" (Ps.
87 : 1 nieuwe berijming). Ieder, dat is ieder die gelooft. En ieder zal mèt ieder ander, "de groten met de kleinen", eens dansend de harpen en cymbalen slaan, en onder fluitspel in het ronde gaan" en daarbij zingen: "In U zijn al onze fonteinen" (Ps. 87 : 4).
Straks één schare die door één poort binnentreedt.
Straks één lied en geen discussie meer over oude en nieuwe berijming, ritmisch of niet-ritmisch, liedboek wel of liedboek niet.
God maakt dan aan al die discussies een eind en laat een nieuw lied zingen (Openb. 5 : 9; 14 : 3).
Zo'n kerkdienst in het buitenland kan je leren hieraan nu vast eens te denken. Om er daarna ook serieus mee bezig te zijn. Want denken alleen zet niet zoveel zoden aan de dijk. Als je leert eens over de kerkmuren heen te kijken ontdek je dat ook daar gelovigen zijn, mensen die alleen maar willen leven van de vergeving die er is in Jezus Christus. 0 zeker, die mensen zijn kerkelijk een andere weg gegaan of op een andere weg terecht gekomen zonder dat ze daar iets aan konden doen. Maar betekent dat nu dat ze minder zijn?
Och, de Heiland heeft ons wel geleerd wat "méér-zijn" en "minder zijn" in Gods koninkrijk betekent.
En wie denkt voorop te lopen moet er maar eens over gaan nadenken dat veel eersten eens achteraan zullen komen.
En daarom is het niet "vals-oecumenisch"
om het met blijdschap en dankbaarheid te ervaren dat je als kerkelijke vogels van diverse pluimage vandaag al sámen zingen en bidden kunt, sámen kunt luisteren naar verkondiging van Gods woord, sámen iets kunt beleven van wat er straks altijd zijn zal.
"Breng in uw huis eens al uw kindren samen voor eeuwig! Amen!" (Lied 312).
"Zie, Heer, de verdeeldheid aan, die geen mens ooit helen kan.
Breng, 0 Herder, in Gods naam uw verstrooide kudde saam.
Erbarm U, Heer." (Lied 313).
Om tot die eenheid van Gods tempel te geraken zal er veel gereinigd moeten worden.
Misschien kunnen we nu al vast een begin maken.