Het hart van het Evangelie
1979-03-09
Jarenlang hebben we nu te maken met het feit dat een appèl van onze zijde, op al wat we in het geloof in Christus gemeen hebben met de broeders en zusters binnen verband, niet overkomt.- Jaargang 23
- nummer 10
Voor dit vreemde gedrag heb ik naar een verklaring gezocht.
Men kent immers even goed als wij de vermaningen van de Schrift om de eenheid te zoeken met allen die de Here vrezen en verzoening na te streven, wanneer de verhoudingen zijn opgebroken.
In dit verband heb ik de aandacht gevestigd op wat we kunnen noemen het hart van het evangelie, nader aangewezen in de woorden van de apostel Paulus: de boodschap van Jezus Christus en die gekruisigd.
Het leek mij niet nodig om onder gelovigen van gereformeerd belijden uitvoerig aan te tonen dat volgens de Schrift en de belijdenis het verzoenend lijden en sterven van onze Heiland de kern van de boodschap is.
Laat ik ten overvloede herinneren aan de woorden in 1 Kor. 15 vers 3 v.v.:
"Want vóór alle dingen heb ik u overgegeven, hetgeen ik zelf ontvangen heb: Christus is voor onze zonden gestorven, naar de Schriften, en Hij is begraven en ten derde dagen opgewekt naar de Schriften .. "
De prediking van dit evangelie bewaart ons bij de ootmoed en zachtmoedigheid van het geloof, dat Christus heeft aangenomen, die voor onze zonden stierf.
Het roept ons op vergevingsgezind te zijn tegenover anderen en verzoening na te streven.
Wanneer in kerkelijke verhoudingen essentiële zaken als de zachtmoedigheid, de bereidheid tot verzoening en vergeving ontbreken, is er ergens een kortsluiting ontstaan.
Wanneer ik gewezen heb op het aandachtcentrum in de boodschap van het werk van God in Jezus Christus voor de zijnen, heb ik daarmee het "hart" van het evangelie niet "gepeld" uit het geheel van de Schriften, zodat het een eigen leven zou gaan leiden om te fungeren als een maatstaf (canon) binnen of zelfs boven de Schriften.
Het verwondert mij niet dat hier een misverstand dreigt te ontstaan Er kan op een heel oppervlakkige wijze gesproken worden over het bloed van Christus.
Het is dikwijls voorgekomen dat mensen in de strijd rondom verbond en kerk zich van de moeilijkheden afmaakten door te stellen dat het er maar op aankomt dat we geloven in de Here Jezus en zo vluchtten in een zekere vroomheid of stichtelijkheid.
Wie zou menen dat ik de zaken die in geding zijn tussen de kerken binnen en buiten verband op deze wijze wil benaderen vergist zich toch wel heel erg.
Als we een appèl doen op wat we gemeenschappelijk hebben in Hem betekent dit niet, dat daarmee alle geschriften worden glad gestreken, maar voer ik er juist een pleidooi voor dat ze op de juiste wijze aan de orde worden gesteld.
We zoeken geen vrede ten koste van de gerechtigheid, maar juist in de gerechtigheid van Christus.
Zou het ooit tot een gesprek komen dan zullen we ons "gelijk" niet moeten drijven en zeker niet alles goédpraten water in onze kerken gebeurt. Het gaat er niet om de breuk op zijn zachtst te helen.
Ter beantwoording van gestelde vragen wil ik nu iets opmerken over de verhouding van het "hart" van het evangelie tot het geheel van de Schriften.
Wanneer ik de aandacht heb gevestigd op de centrale boodschap van verzoening door het lijden en sterven van Christus, heb ik deze waarheid niet losgemaakt van de Schrift of daarboven verheven.
Wanneer we spreken over het hart van het evangelie betekent dit dat het hart klopt in heel de Schrift.
Wanneer in de prediking de gemeente elke zondag wordt gewezen op Christus, die stierf voor onze zonden is dit schriftuurlijk.
Wordt echter met deze boodschap volstaan, dan is dit niet naar de Schriften.
Het heil dat God in Christus in onze wereld werkt, is niet ergens in de lucht Wijven hangen, maar een levende werkelijkheid geworden.
De harten van de Emmaüsgangers gingen branden, toen onze Heiland hun de Schriften opende en uit Mozes en de profeten aantoonde dat de Christus moest lijden en zó in zijn heerlijkheid ingaan.
Als we in het oude testament lezen van Abraham en Mozes en zoveel anderen wordt ons niet een aantal verhalen verteld over vrome sen die in hun tijd God vreesden en ons daarin tot voorbeeld zijn.
Het oude testament is één groot verhaal, waarin de God van het verbond met zijn volk optrekt en aan dit volk het heil openbaart en schenkt.
Uit de vervulling in Jezus Christus die voor ons stierf, wordt de bijbel dat geweldige boek, waarin we zien hoe het heil in onze wereld geschiedt en de prediking is er, om de gemeente dit te doen beleven onder leiding van de Geest van God.
In dat grote geheel van de Schriften horen we de donkere tonen van het evangelie in de klachten van de rechtvaardigen in de psalmen, in het lijden van Job, in het deerniswekkende leven van Jeremia en in de ondergang van Israël in de nacht van de ballingschap.
Er zijn ook de blijde tonen van verlossing, als de Here bevrijdt uit Egypte, een weg baant uit de ballingschap.
In dit alles zien we het woord van set kruis werkelijkheid worden in onze wereld.
Daarom, het "hart" van het evangelie fungeert niet als een instantie boven de Schrift, maar juist in de Schriften.
Hetzelfde geldt wanneer het gaat om de leer van de bijbel.
Over verbond, kerk, voorzienigheid Gods, doop, avondmaal ontvangen we licht in het evangelie van Christus' kruis en opstanding.
Zelfs geldt dit van de vermaningen en opwekkingen.
Laat ik dit duidelijk mogen maken met een voorbeeld.
In Filippenzen 4 vers 4 tot 7 vinden we o.a. de bekende opwekkingen:
"Verblijdt u in den Heer te allen tijd ... Uw billikheid zij alle mensen bekend... weest in geen ding bezorgd ... "
Deze woorden zijn geen christelijke spreuken, die een eigen leven leiden, maar een stuk van het evangelie, Wie ze wil verstaan moet ze door het hart van het evangelie trekken, dat staat aangegeven in de woorden: de Heer (Jezus Christus) is nabij.
Uit dit centrum: Jezus Christus, we gekomen is en komt, die aan het kruis overwon, is nabij, krijgen die woorden een diepe inhoud.
Omdat Hij gekomen is en komt, kunnen de zijnen op aarde zachtmoedig en billijk zijn, als het moet veel over hun kant laten gaan, want Hij zal haastig recht doen.
Om terug te keren tot ons uitgangspunt. ls we de aandacht vestigen op Paulus' boodschap van de gekruisigde Christus, vervaagt daardoor het woord van God niet, maar gaat dit woord juist voor ons open.
In Christus zien we de werken Gods. In de wereld waarin wij leven is het Woord vlees geworden en geschiedt het heil.
Een volgende keer iets over het evangelie van het kruis en de vergadering en reformatie van de kerk.