Pastorale notities
1979-05-18
Twee weken geleden kwam bij mij thuis een brief van de gemeente van Syrisch-orthodoxe Christenen. Zij zijn nu plotseling algemeen bekend als de “Kerkturken”. Ik heb die brief de volgende dag voorgelezen in de kerk. Hij was immers aan de gemeente gericht; niet aan de kerkeraad. De brief had ook door de kerkeraad behandeld kunnen worden en dan was misschien besloten hem in de dienst voor te lezen of hem over te nemen in het kerkblad, maar ik had in ons kerkblad juist geschreven over Paulus; hoe hij een brief schrijft aan de gemeente te Filippi, “samen met haar opzieners en diakenen”.Hij adresseerde niet aan de kerkeraad, maar aan de gemeente en je mag aannemen dat zijn brief heel de gemeente voorgelezen werd, de eerstvolgende zondag nadat het epistel binnengekomen was. Je kunt natuurlijk zeggen: krijg je dan straks niet dat je in elke dienst een aantal brieven moet voorlezen en dient zo’n brief niet eerst besproken te worden in de kerkzaal? Er kunnen toch ook verkeerde dingen in staan en hebben wij correspondentie met die gemeenten en zijn ze wel gereformeerd in haar belijdenissen en kerkregering?Maar al die bezwaren heb ik niet horen noemen. Dat kwam ook door de inhoud van de brief. Hij kwam zo echt uit het hart van de Turkse gemeente en hij raakte het hart van onze gemeente. Je kwam met zijn allen opeens in aanraking met een gemeente, die niemand van ons voordien kende. Een gemeente die alle eeuwen door vervolgd is en verdrukt en wat wisten wij ervan? Petrus heeft eens geschreven, dat wij wel moeten weten, dat onze broederschap in de wereld lijden toegemeten krijgt. We zijn er nu mee geconfronteerd. Die mensen uit Turkije zijn een kille kathedraal binnengevlucht. Zo deed dat oude gebouw eindelijk weer Christelijk dienst en we vertrouwen erop, dat God de harten neigt tot het aanbieden van een blijvend verblijf temidden van de Nederlandse Christenen, die over het algemeen toch al niet goed weten wat ze met hun weelde aanmoeten.- Jaargang 23
- nummer 20