ZO BEGINT HET
1979-06-01
... wij, die de Geest als eerste gave ontvangen hebben, zuchten bij onszelf in de verwachting van het zoonschap: de verlossing van ons lichaam.- Jaargang 23
- nummer 22
Rom. 8: 23
Pinksteren is bij uitstek het feest voor de treurenden. Voor mensen die stikken in hun verdriet. Mensen voor wie alles zinloos geworden is: het eigen leven, de wereld, alles wat er gebeurt. Want wat is dit voor een leven? Wat is dit voor een wereld? Een leven dat kapot gaat. Een wereld die ten dode is gedoemd.
Over dat leven en over die wereld heeft Paulus het, als hij spreekt over het lijden van deze tegenwoordige tijd. Maar hij noemt dat lijden slechts omdat hij allen die daaronder gebukt gaan, alle treurenden, wil troosten: de heerlijkheid zal over ons geopenbaard worden.
En in dat verband noemt hij dan de Geest: omdat wij de Geest gekregen hebben, daarom verwachten we de vernieuwing die komen moet.
Hoezeer we met heel de schepping ook in nood verkeren en daarom zuchten moeten, - dat we zuchten moeten is het laatste niet. Want de verlossing kemt Worden we dus toch weer zoet gehouden met láter: nu hebben we het nog wel beroerd, maar later wordt het goed?
Maar Paulus bedoelt juist: met de komst van de Geest is het al begonnen.
Natuurlijk, dat kan toch niet anders? Als in Jezus God zelf verschenen is, als in zijn dood en opstanding God de grote wending heeft bewerkt, dan betekent de komst van de Geest de doorbraak van het rijk. Dan is de komst van de Geest al het begin van de vervulling, Dan is onze verheerlijking en de verheerlijking van heel de schepping al aangebroken.
De Geest die gekomen is, is de eerste gave. Ergens anders noemt Paulus dat: het onderpand. Maar misschien kun je nog beter zeggen: de aanbetaling. De eerste termijn.
Het begin van het volle pond.
Omdat we het begin al hebben, dáárom zien we zo vol verwachting uit naar wat komen moet.
Natuurlijk, we hopen op de verlossing doordat het lijden van deze tijd zo verschrikkelijk is, doordat we zoveel missen.
Maar we gaan pas echt hopen, omdat we nu het begin van het heil al hebben. De Geest is immers gekomen.
De Geest, die - zoals Paulus het een keer uitdrukt - ons doet roepen: Abba, lieve Vader. De Geest die ons als kinderen van God doet leven. En dat is toch de verlossing, dat de heerlijkheid van de kinderen Gods aan ons openbaar zal worden?
De nieuwe wereld, waarnaar we hunkeren, gaat vandaag al voor ons open. Ze gaat voor ons open door de Geest. Ze gaat voor ons open, als wij ons door de Geest laten leiden. En ons laten maken tot mensen die nu al beginnen te lijken op dat wat ze straks worden zullen: kinderen van God. Kinderen van die God, die wint. Die vandaag wint. Omdat Hij nu in elk die Hem behoort zijn nieuwe rijk begint.
Je door de Geest leiden laten, dat is meer dan je van God verwacht: Hij zal me wel door deze rot-wereld heen helpen.
Meer dan: geloven dat het allemaal wel goed zal komen. Meer dan: er een christelijke levens-overtuiging op na houden.
Het is dat alles ook. Maar het is boven alles en voor alles dit: dat je weet te staan onder de krachten van de Geest, die je doet lijken op Jezus. Die je als een kind van God doet leven, ook als aan de ellende hier niets verandert.
En dat je weet: dit is het begin van de nieuwe wereld, waarom we roepen.
Hebben we daarom vaak zo'n moeite met Pinksteren? Omdat we dat grote niet aan ons laten gebeuren. Omdat we aan de eerste tekenen van het gekomen rijk voorbijlopen? Omdat we wel wachten op een betere wereld.
Maar dat wij de nieuwe wereld nu beginnen mogen, - daarvoor zijn we doof en blind.
Zouden we dat werkelijk willen: het begin zien van Gods nieuwe schepping! Van een heerlijk leven?
Laten we dan terugkeren naar ons huis, ons werk, naar onze tranen en onze verveling. Naar alles wat ons dwars zit en wat we niet aankunnen.
En laten we in dat alles zo gaan leven, zo gaan denken, doen, praten, als de Geest het ons geven wil.
Zo als Jezus.
Als mensen die blijven treuren, maar wel getroost zijn. Als stervend, en zie, we leven. Als bedroefd, maar altijd blij. Als niets hebbend, en toch alles bezittend.