Volle glazen
2012-04-28
Er zijn, naar men zegt, twee typen mensen in de wereld.- Jaargang 56
- nummer 9
Je hebt er die als ze een glas krijgen dat precies half vol is, zeggen: dit glas is half vol. En je hebt er die zeggen: dit glas is half leeg.
De toppers in deze wereld zijn echter degenen die naar het glas kijken en zeggen: wat is er aan de hand met dit glas?
Pardon? Pardon? Is dit mijn glas? Ik geloof het niet. Mijn glas was vol! En het was een groter glas!
Deze quote komt uit het boek The Truth van de Britse en niet bepaald gelovige schrijver Terry Pratchett. Hij heeft gelijk.
Op dit punt dan. Met z’n allen hebben we de neiging om in halfvolle of halflege glazen te denken als het over het grotemensenleven gaat. Kennelijk zijn we massaal vergeten dat glazen ook vol kunnen zijn.
Als je er even over nadenkt is dat merkwaardig.
Zelfs christenen denken in halfjes en zeker die zouden beter moeten weten.
Niet dat ik nu ga beweren dat christenen niets kan overkomen en dat hun narigheid en verdriet bespaard blijft.
Dat zou valsheid in geschrifte zijn. Christenen zijn ook maar gewone mensen. Om te beginnen maken ze net zo’n valse start als ieder ander, met voor ieder de eigen gevolgen van dien. We starten allemaal met ouders die verre van volmaakt zijn. Het is bepaald een schok als je tot die ontdekking komt. Het kan jaren duren voor je tot de volwassenheid komt om de minder prettige trekken van je ouders te accepteren. Zeker als je die trekken vooral niet bij jezelf wilt herkennen. Sommigen komen zelfs nooit zover en dragen hun ouders hun leven lang van alles na.
Toegegeven, de ene ouder is de andere niet en de opvoeding van sommige ouders zit wel heel krakkemikkig in elkaar. Hoe dan ook, van generatie op generatie hebben kinderen commentaar op hun ouders en denken ze bij het volwassen worden: ik ga het anders doen. En dat doen ze ook. Al is het maar dat ze pasta en rijst gaan eten in plaats van piepers met jus, maar ja, hun kinderen enzovoorts.
Wat voor ouders geldt, geldt ook voor de mensen met wie je samenleeft en samenwerkt, met wie je in de kerk zit, op je werk, op de voetbalclub of de tennisvereniging.
Ze hebben allemaal wat. Lastig puntje is dat al die mensen ook zo leuk kunnen vertellen over mijn en uw trekjes. De gebrokenheid zit ons in de genen. Strubbelingen, verdriet, desillusies, scheuringen en fikse krassen op onze ziel zijn het resultaat.
Zou daar ook bij horen dat we klakkeloos accepteren dat het leven alleen maar benepen halfvolle of halflege glazen te bieden heeft? Volgens Pratchett zijn het alleen de happy few die hun grote, volle glas opeisen.
Wat dat opeisen betreft heeft hij misschien gelijk. Verder deel ik zijn mening niet zo. Toevallig kunnen christenen weten waar ze moeten zijn voor een royaal vol glas. Als het goed is horen wij immers regelmatig waar de basis daarvoor, die bestaat uit liefde en genade, te vinden is.
Het is flauwekul dat onze God je maar halve glazen zou geven en je krijgt ruimte in je ziel als je (h)erkent: mijn glas is vol en er is nog veel meer. Voor mij en voor al die anderen.
Emmy Viezee-Fock is bedrijfsjournalist en lid van de NGK Krommenie.