Rebel de Boer
2006-02-17
Een column over een persoon, mag dat wel? Per uitzondering! We waren uitgenodigd. De oudmedewerkers van de EO. Daar hoor ik ook bij. Volgend jaar bestaat de omroep officieel veertig jaar. In dat jaar wordt dit feit écht herdacht en gevierd. Wij kregen alvast een voorproefje. Er werd uiteraard veel gememoreerd op deze dag. Door ds. Arie van de Veer werd ons, oud-medewerkers, onder andere voorgehouden dat wij zeer bevoorrecht waren geweest. We hadden onze krachten (weliswaar) gegeven, maar hadden mogen genieten van de tijden van ‘overvloed’! Jawel!- Jaargang 50
- nummer 4
Uiteraard sprak op deze ‘terugkomdag’ directeur Ad de Boer, ‘onze Ad’. Altijd inspirerend. Altijd positief en opgewekt. In zijn memorerende toespraak sprak hij ten slotte over ‘Veranderingen bij mij persoonlijk’: ‘de levenslange rebel’, zoals hij zichzelf typeerde. ‘Ik zie mezelf toch nog vaak en graag als de rebel uit de jaren zeventig. Als de journalist in Mao-pak, T-shirt en met Karl Marxbaard die toen al op diverse punten ‘dissideerde’ van de meerderheidsopvatting.
Die weinig op had met het ‘eenheidsdenken’ binnen de EO… Maar ik realiseer me dat het rebel imago vooral mijn eigen beeld over mijzelf is’… Dat de generatie medewerkers van nu me eerder ziet als zo’n matador, die je maar moeilijk weg krijgt’. Maar toch: ‘ik heb nog steeds de neiging om te schieten vanuit de heup, ik heb nog steeds graag grip op de dingen, ik heb moeite met loslaten. Ik zing nog steeds graag psalmen (maar houd ook van Lee Towers, BZN en Johan de Heer, tot verbijstering van mijn collega’s),’k heb een hekel aan overhemd met stropdas, ik koop nog steeds veel bij de Aldi, en kleren in de uitverkoop (drie voor één prijs)’. ‘Ben ik veranderd? Ja, toch. Ik ben evangelischer geworden…God is mij zeer nabij gekomen, mijn relatie met Hem is veel persoonlijker geworden in mijn EO-tijd. Ik heb God leren kennen als degene die ik niet altijd begrijp, maar waarvan ik weet dat ik Hem door en door kan vertrouwen’…‘ Ik ben een zondaar die genade van God heeft ontvangen. Die vrijspraak heeft gekregen. En ik sta aan de voet van het kruis, samen met al die andere mensen die zijn vrijgesproken van schuld: mannen en vrouwen, gergemmers en pinkstervogels, homo’s en hetero’s, rooms-katholieken en vrijgemaakten. En daarom kijken we niet op elkaar neer, maar kijken we naar elkaar met ogen die Gods genade hebben gezien. Als mensen waarmee God aan het werk wil. Want genade geneest’.
Al zeven jaar ben ik weg bij de EO, maar opnieuw was ik onder de indruk van Ad’s woorden.
Met warmte dacht ik terug aan zijn belangstelling voor mij (als medewerker) in moeilijke omstandigheden. Maar veel meer: wat een uitstraling heeft deze man naar binnen en naar buiten gehad. Een groot deel van zijn werkende leven straalde hij dat Godsvertrouwen in ‘zijn’ bedrijf uit.
Charisma’s? Jazeker, veel. Ad gaat weg bij de EO na ruim 32 jaar. Met pensioen. Rust!? Niet voor te stellen!
Ad de Boer en de EO: ze horen bij elkaar. Maar er is meer. Als woordvoerder van de NGK op synodes van verwante kerken was hij dikwijls onze vertegenwoordiger. Een pleiter. Een pleitbezorger voor eenheid, voor de ware evangelische houding van allen die God lief hebben en aan de voet van het kruis van Christus willen staan.
Een rebel? U mag het zeggen!