Jeremia 35
1978-03-31
Rechabieten- Jaargang 22
- nummer 13
Het was onveilig geworden in het bergland van Juda. Het leger van de Babyloniërs is in aantocht. Jojakim heeft geweigerd de opgelegde schatting aan Nebukadnezar te betalen.
En natuurlijk laat Nebukadnezar het er niet bij zitten. Als zo'n leger voor een strafexpeditie in aantocht is, zijn natuurlijk met name de mensen die verspreid wonen in het bergland en in de kleine dorpjes en gehuchten uitermate kwetsbaar.
Er zijn er dan ook heel wat die hun toevlucht gezocht hebben in Jeruzalem.
Dat was een sterke stad met zware muren. Daar waren ze veel veiliger. Jeruzalem was vol vluchtelingen die hun akkers en huizen en bezittingen in de steek gelaten hadden.
Ook de Rechabieten hadden de wijk genomen naar Jeruzalem en ze hadden hun intrek genomen in een huis. Dat wilde heel wat. zeggen. Het zou vandaag met een grote kop in het Jeruzalems Dagblad staan: Rechabieten bewonen huis van steen in de stad. Het was echt iets bijzonder, iets dat je niet zou verwachten. Want de Rechabieten waren een excentriek volkje.
Ze waren door en door conservatief en gingen helemaal niet met hun tijd mee. Zo hadden ze er b.v. een punt van gemaakt, dat ze geen huizen zouden bouwen, geen gezeten burgers zouden worden en geen deel zouden uitmaken van het stadsleven, maar altijd in tenten zouden wonen.
Ook zouden ze geen vaste woonplaats kiezen, maar nomaden blijven. Dat betekende dus, dat ze geen eigen akkers zouden bebouwen en geen eigen wijngaarden zouden aanleggen. Bovendien dronken ze ook geen wijn.
Kortom: ze vertoonden een heel excentriek, van het normale patroon afwijkend gedrag. Op de gezeten burgers kwamen ze over als een stelletje zonderlingen en vreemde vogels.
Religieuze subcultuur Vandaag kennen we ze ook: mensen die het stadsleven met alle daaraan verbonden luxe en comfort en mechanisering ontvlucht zijn. Ze zijn ergens op het platteland als een commune neergestreken. Daar doen ze hun werk niet meer met behulp van elektrische apparaten en machines, maar met de hand en met mankracht.
Ze draaien niet meer mee in het cultuurpatroon van de massa, maar vormen een subcultuur. Zo stonden de Rechabieten vandaag getypeerd worden: als een religieuze subcultuur. Dat bijv. naamw. "religieus" hoort er wezenlijk bij. Dat onderscheidde hen nl. van veel huidige maatschappijcritici. Het feit dat ze geen alcohol dronken, werd niet ingegeven door de gedachte, dat alcohol zelf slecht was. De Rechabieten wilden geen propaganda maken voor de blauwe knoop. Ze vormden niet de eerste geheelonthoudersvereniging. Het hing samen met hun nazireeërschap. Ze waren nazireeërs (zie Num. 6).
Nazireeërs waren voor Israël een levende herinnering aan Gods verbond en wetten. Ze moeten Israël eraan herinneren dat het Gods volk was en dat het daarom geroepen was tot een levensstijl die daarvan de uitdrukking was. Door hun excentrieke, afwijkende levenspatroon moesten ze Israël eraan herinneren dat het ook apart stond en dat zijn levenspatroon moest afwijken van het heidense.