Over oorlog en vrede (4)
1978-04-07
De stelling die hierboven is afgedrukt is er een, en wel een fundamentele, van Lenin. Hij poneerde die toen de Europese socialisten tijdens de eerste wereldoorlog de "ontwapeings"leus gingen aanheffen. Lenin betoogde daartegenover dat oorlogen met de bourgeoisie, met de kapitalisten onvermijdelijk waren en dan ook gevoerd moesten worden! Pas als de bourgeoisie was geliquideerd en de wereldrevolutie een feit was geworden mocht men de wapens op een schroothoop gooien. Dàn... maar ook niet eerder. Als gevolg van dit fundamentele principe is het nodig dat de communistische staten zich tot de tanden bewapenen!- Jaargang 22
- nummer 14
Om deze gigantische bewapening te rechtvaardigen moet door de communistische massamedia in eigen land rusteloos worden verkondigd dat de imperialistische staten permanent op de loer liggen om, zodra ze daartoe de kans krijgen, de communistische te vernietigen. Er moet, anders gezegd, angst worden gewekt en onderhouden voor een aanvalsoorlog van buiten af".
Maar tegelijk moet er in de kapitalistische landen door de communisten een groots opgezet "vredesoffensief" worden ontketend met het doel de bewapening dáár af te remmen zo mogelijk te doen stoppen. ' Na afloop van de verkiezingen van deze week erkende Marcus Bakker dat zijn partij daarbij een geduchte nederlaag had geleden. Maar - zo zei hij - de maatschappelijke activiteiten van de partij gaan door en betekenen veel! En hij wees er met trots op dat de communisten in de "vredesbeweging", en dan speciaal in de "anti-neutronenbomactie" een leidende rol hadden gespeeld! Alles geheel volgens de instructies van Moskou!
De vorige week heb ik iets geschreven over de verheerlijking van het leger Goor Breznjef. En over de politiek van de steun aan alle querilla en "bevrijdings"activiteiten zoals die door de Sovjet-Unie in praktijk wordt gebracht. Ik wil nu beginnen met iets te zeggen over de Sovjet-oorlogsmarine.
De geniale schepper ervan is admiraal Gorsjkow. Na het Russische debacle in Cuba, toen Kennedy de Russen dwong de raketbases op Cuba af te breken, kreeg Gorsjkow het groene licht voor de opbouw van een marine zoa!s de wereld die nog nooit had gezien.
Hij zelf verklaarde onlangs: "De Sovjet-marine iseen wereldwijd opererende AANVALSMACHT (ll) en een indrukwekkende eenheid, die Iedere. poging tot een plotselinge agressie tegen de S.U. afschrikt. De nuclair voortgestuwde onderzeeboten bewapend met geleide projectielen en lange afstandstorpedo's en gesteund door vliegtuigen en schepen, uitgerust met gelelde wapens, zijn in staat een vijand te vernietigen in ieder gebied van 's werelds oceanen."
De opbouw van deze machtige vloot is mogelijk geworden o.a. door de economische en technologische hulp van het Westen! Meer dan 40% van het industrieel potentieel wordt momenteel door de Sovjet-Unie aangewend voor militaire oorlogsvoorbereiding. Volgens Sacharow, de bekende atoomdeskundige en dissident geeft de Sovjet-Unie veertig procent van haar nationaal inkomen uit aan bewapening! En een overgroot deel daarvan wordt besteed aan de uitbreiding van de mannen.
John Baron die dit in zijn onthutsend boek over de K.G.B. meedeelt, voegt er m een noot aan toe: "Twee Sovjet-economen zijn na een uitgebreide analyse van niet geheime statistieken tot .de ~lotsom gekomen dat de Sovjet-Unie In 1969 tussen de veertig en VIjftig procent van haar bruto nationaal product heeft uitgegeven aan bewapening. Het Amerikaanse militaire budget bedroeg in 1969 negen procent van het nationaal product. En dat meen jaar waarin de Verenigde Staten nog zwaar betrokken' waren bij de oorlog in Vietnam."
Daarbij houde men in 't oog dat de Russische soldaat de laagst betaalde is t.o.v. die van de "westelijke" staten. De Nederlandse is de hoogst betaalde! Terwijl de Russische militair f 20,- per maand "verdient" ontvangt de Nederlandse f 600,-.
De Sovjet-marine is sinds het mislukte Cuba-avontuur van Chroesjtsjow in duizelingwekkend tempo gegroeid. Ik zal de lezers niet vermoeien met veel getallen. Maar enkele moeten gememoreerd.
Volgens de jongste gegevens beschikt de Sovjet-Unie thans over 320 onderzeeboten.
Daarvan bevinden er zich als een oorlog zou uitbreken waarschijnlijk meer dan 100 op de Atlantische Oceaan. De Amerikanen hebben er 82! Van de Russische worden er 82 met atoomenergie aangedreven. Van de Amerikanen 68. Om te beseffen wat dit betekent overwege men dat Hitler bij het begin van de tweede wereldoorlog in totaal over 60 onderzeeboten beschikte, waarvan er slechts 30 voor de Oceaan bestemd waren. En met die 30 duikboten vernietigde Hitler 360 oppervlakteschepen in één jaar, vooral koopvaardijschepen, eén per dag!
Volgens admiraal Dönitz zou Hitler zonder enige twijfel de oorlog hebben gewonnen als hij de bouw van onderzeeboten niet verwaarloosd had
ten behoeve van de ontwikkeling van de "nieuwe wapens": de VI en de V2.
Admiraal Gorsjkov publiceerde in 1976 een beok "De zeemacht van de staat. De Amerikaanse onderminister van marine Lliam verklaarde dat hij daarvan meer geschrokken was dan van Hitlers "Mein Kampf"! Gortsjkof verklaart daarin openlijk dat de Russische zeemacht ertoe dient om de wereldzeeën te gebruiken in het belang van de verdere opbouw van het wereldcommunisme.
Ik citeerde reeds zijn uitspraak dat de Russische marine een "wereldwijd opererende aanvalsmacht is." Gortsjkov betoogt verder dat oorlogsvloten enerzijds onontbeerlijk zijn voor gewapende strijd en anderzijds voortdurend worden gebruikt als een instrument voor regeringsbeleid in vredestijd. De zee is een "niemandsland': en vloten stuiten in hun activiteiten daarom lang niet altijd op de beperkingen die verhinderen dat andere onderdelen van de strijdkrachten in vredestijd voor politieke doelen worden aangewend. Hieronder kan men rekenen de invloed op aan zee gelegen staten aI het vermogen om een militaire dreiging uit te oefenen op ander niveau, beginnend met vertoon van militaire kracht en eindigend met de ontscheping van landingstroepenl
De Sovjet-marine opereert nu op alle zeeën. Daarvoor zijn marine- en luchtbases nodig. En daarvoor heeft de Sovjet-Unie gezorgd. Met het oog daarop ontvangen Noord-Korea, Vietnam en nu Ethiopië steun. Andere landen ontvangen militaire steun in ruil voor zulke bases. Zo b.v. Jemen Tanzania Guinee-Bissau, Algerije, Libye, Cuba: Angala, Mozambique. De belangrijkheid van de heerschappij over de zee springt in het oog als men overweegt dat over de Atlantische Oceaan jaarlijks 1.6 miljard ton goederen naar N.-Amerika en Europa worden verscheept, dat zich elke dag 7000 schepen op die Oceaan bevinden. En dat èn Amerika èn Europa voor de hun benodigde olie voor het over-, overgrote deel van de aanvoer over zee afhankelijk zijn.
Amerika is voorts voor 93% afhankelijk van de invoer van kobalt, voor 99% van mangaan, voor 80% van platina, voor 91% van chroom. De OESO-Europese landen zijn voor 75% afhankelijk van de grondstoffeninvoer. Van de Zuid-Afrikaanse grondstoffen uitvoer gaat meer dan 55% naar Europa!
Heel dat vitale zeetransport - en nu spreken we nog niet eens over wat er bij het uitbreken van een oorlog aan transportmiddelen nodig is kan door de Sovjet-marine volledig worden lam gelegd.
Welke betekenis deze enorme Russische marine - en heel het militaire apparaat van de Sovjet-Unie heeft - zegt men - als men zien wil in Afrika. In februari 1976 kwam in Angola met Russische steun een marxistische minderheid aan de macht die dat zonder die hulp nooit zou hebben klaar gespeeld. De Sovjet-Unie leverde aan deze organisatie, de MPLA, rn 1975 voor bijna 200 miljoen dollar militaire bijstand, een bedrag dat even groot was als de totale militaire hulp die alle Afrikaanse landen bezuiden de Sahara in 1974 uit alle buitenlandse bronnen ontvingen. Bovendien hielpen de Russen ook nog eens 11000 Cubaanse militairen bij hun overtocht naar het verre Angola.
Kortom voor het eerst sinds 1945 hielp de Sovjet-Unie in een veraf gelegen gebied met militaire middelen een regime van haar eigen keuze in het zadel.
Wat onbevooroordeelde waarnemers vooral diep bezorgd maakt, is dat Moskou ondanks alle ontspanningsgesprekken, deze gewapende hulp aan bevriende bewegingen als volkomen normaal en natuurlijk beschouwt. We wezen reeds op het woord van Gromyko dat Rusland zonder enige reserve alle guerilla- en bevrijdingsacties steunde en steunt. En Breznjef verklaarde op het 25e partijcongres (febr. 1975): "Detente (ontspanning)' maakt op geen enkele manier een einde aan de klassenstrijd." En tegelijk wees hij erop dat de invloed van de communistische landen op de internationale politiek "sterker en dieper" was geworden in de afgelopen Jaren. En deze invloed, aldus Breznjef, zou het Kremlin "verdubbelde energie geven om zijn ontspanningsbeleid voort te zetten."
Dit klinkt menigeen misschien vreemd in de oren. Ja - maar alleen hen die nog niet snappen dat voor de Russen "ontspanning" betekent: het doen inslapen van het Westen" het versterken van het 'pacifisme daar' het ondermijnen van de maatschappelijke orde In de vrije wereld; het al meer slachtoffers maken van de "totalitaire verleiding"; en - bovenal - voortdurende versterking van de eigen militaire kracht.