Evangelisatiecongres Zwolle 8 april 1978
1978-05-05
Hier is dan een eerste bericht in het kader van 'laat eens wat van u horen'. (zie Opbouw, 24-3-'78).- Jaargang 22
- nummer 18
De groeiende aandacht voor evangelisatie is duidelijk één van de door mij beoogde 'fijne ontwikkelingen'.
Lange tijd was evangelisatie binnen onze kerken een onderontwikkeld gebied. Maar dat begint zo langzamerhand anders te worden. Getuige het feit, dat onlangs een evangelisatiecongres met zin kon plaatsvinden.
En: getuige het feit, dat er voldoende 'leven in de brouwerij' was tijdens het congres. Leest u zelf maar.
En: als het u aanleiding geeft om te reageren... prima!
(Aad Biersteker)
De uitslag van een op dit congres gehouden enquête zal over enige tijd gepubliceerd worden. Hieronder volgt een eerste indruk. Het congres was een poging om te voldoen aan de behoefte aan contact en uitwisseling van ervaringen. Een opinieonderzoek, hoe men over dit initiatief dacht, viel positief uit, althans voor die kerken, die reageerden (45 kerken). Ruim 45 kerken hebben om verschillende redenen niet geantwoord.
Over de motieven, die geleid hebben tot het organiseren van dit congres, het volgende.
Na wat er rond 1968 gebeurd was, moesten we met alles opnieuw beginnen.
De organisatorische opbouw van ons kerkelijk leven eiste enorm veel tijd en energie, Toch kwam in een aantal kerken het evangelisatiewerk spontaan van de grond - zo werkt gelukkig de Geest.
Plaatselijk op heel verschillende wijze, zoals evangelisatie per brief, bejaardenwerk met cassetterecorders, nieuwe vormen van kinderevangelisatie, Er zijn ook gemeenten, die graag willen beginnen, maar niet goed weten hoe. Zo ontstond het plan, elkaar landelijk te ontmoeten, ervaringen en methoden uit te wisselen, wat meer lijn te brengen in wat gedaan wordt, en zo mogelijk elkaar te stimuleren en te helpen.
Concrete voorlichting leek een eerste behoefte. Daarom werden vier praktische onderwerpen uitgekozen: kinderevangelisatie, campingevangelisatie. vakantiebijbelschool en de koffiebar.
Het is niet mogelijk in deze korte impressie de vier speeches weer te geven. Ze zijn op de band opgenomen, en kunnen vermenigvuldigd worden, indien er behoefte aan bestaat. Uit dit congres is dit duidelijk geworden: als wij al die kennis, ervaring en methoden, die onze kerken op dit moment rijk zijn, zouden bundelen en aanwenden tot elkaars lering en bemoediging, kan er een krachtig en indringend getuigenis van onze kerken uitgaan. Naar mijn mening moet dit dan ook gebeuren, niet om wille van een grootse organisatie (de vrees daarvoor zit ons nog in de botten), maar om meer getuigkracht naar buiten te krijgen.
De discussies rondom de onderwerpen waren levendig. Daaruit, maar vooral uit de vrije discussies 's middags, trokken enkele punten de aandacht. Het is van belang daarbij te bedenken dat hier afgevaardigden van kerkenraden en/of evangelisatiecommissies spraken. Vrij algemeen was er de bezorgdheid, dat men de gemeente niet of maar nauwelijks meekrijgt. Of vragenderwijs gesteld: wat moeten we doen, dat de gemeente een actieve evangelisatiegemeente wordt? Dat is immers haar schriftuurlijke opdracht? Welke praktische aanpak is er voor motivatie van medewerkers?
Genoemd werd de prediking, die zich duidelijk kan en moet richten op dit aspect. Als voorbeeld werd genoemd Campus Crusade for Christ, waartegen men misschien enige dogmatische bezwaren kan hebben, maar waarvan wij enorm veel kunnen leren als het gaat om motivatie en enthousiasme. werklust en goede methoden.
De suggestie is gedaan te zijner tijd hierover door te spreken.
Een tweede punt betreft de evangelisatie onder volwassenen, en de moeilijkheden van hun opvang in de kerkdienst en de gemeente. Er is een te geringe bereidheid om terwille van hen die van Christus niet weten, eens de liturgie aan te passen, en van de gemeente een echte uitnodiging te doen uitgaan naar buitenkerkelijken.
In de wandelgangen werd hierover ook herhaaldelijk gesproken. "Wij doen niet goed; dit is een dag van goede boodschap en wij zwijgen stil" (2 Kon. 7) Als voor de gemeente haar missionaire taak realiteit is, breekt het geestelijke leven door allerlei vormen en tradities heen en gaat haar geestelijk vuur schijnen in het donker van deze wereld. Gevraagd is, dit onderwerp te noteren voor een volgend keer.
Bij hand opsteken bleek, dat men unaniem van mening was, dat dit initiatief een vervolg moest hebben.
Hoe, dat kon niet meer besproken worden. Gevraagd werd nog of de evangelisatiecommissie van Zwolle ideeënbus wilde zijn. Waarop weinig anders dan 'ja' geantwoord kon worden.
En nu maar de ideeën.
G. J. Vrijmoeth