Vlammen aan de horizon (1)
1977-01-07
In de VCL-reeks, uitgave Kok, Kampen, verscheen dit boek. De schrijfster, Mink van Rijsdijk, droeg het op "aan allen, die mijn reis over Sumba tot een onvergetelijke herinnering maakten."- Jaargang 21
- nummer 1
Zelden komt Soemba in de publiciteit.
Vóór de 2e wereldoorlog was dat anders. Regelmatig waren er toen publicaties van bestuursambtenaren en van zendingsmensen. De ouderen herinneren zich nog wel de boeken van Wielenqa, eveneens in de VCL-serie, “Marapoe" , "De oude van dagen", “Oernboe Dongga" en “Merkwaardig denken". In de gereformeerde kring van Soemba een vertrouwde klank. Als zendingsterrein van de kerken in de Noordelijke provincies kreeg het aandacht en de predikanten, artsen, verpleegsters en onderwijzers die er werkten, waren onze bekenden. De zendingsbladen bevatten veel informatie en werden vrij algemeen gelezen.
Ná 1945 is dat heel anders geworden.
Zowel de kerkelijke ontwikkelingen als de souvereiniteitsoverdracht isoleerden ons van Indonesië en dus ook van Soemba. Weliswaar zijn er daarna perioden geweest van intensiever contacten, maar wie weet daar nog voldoende van? En waar dit wel het geval is, gaat het beslist niet gepaard met veel kennis van land en volk. Soemba is voor ons héél ver weg.
Ja, we weten dat de fam. Goossens op Soemba werkt. speciaal voor de opleiding tot goeroe en voor scholing van predikanten. Maar telkens merk je toch op, hoe weinig we op de hoogte zijn van de omstandigheden, waaronder dat werk verricht wordt en van de mensen, die het aangaat.
Als er dan een boek verschijnt, dat ons daarover informatie verschaft, neem je dat graag ter hand. En dat betekent ook dat er aanleiding is om aandacht van anderen voor zo'n boek te vragen.
Niet omdat het zo'n geweldig boek is.
Dat is het beslist niet. Het komt niet boven het middelmatige, het journalistieke, uit. Vlot en onderhoudend geschreven, heeft het weinig diepgang.
Een gezellig boek, zou je kunnen zeggen. Meer niet.
En toch waag ik het enkele weken achtereen iets over dit boek te vertellen, er iets uit weer te geven, in de hoop dat velen het zullen lezen. Daarmee zou ik willen bereiken, dat “Soernba" in onze kring meer gaat leven, zodat de banden, die er zijn: de correspondentie met de gemeenten op dit eiland, de steun aan het werk van ds en mevr. Goossens, wat aangetrokken worden, Land en volk zouden ons meer "eigen" kunnen worden, al is het maar door het samen lezen van een reisgids, die Mink van Rijsdijk voor ons samenstelde.