BRIEF VAN OVERZEE
1977-01-28
- Jaargang 21
- nummer 4
Een vorig jaar vertelde ik u, hoe ik met Kerstfeest een telefoongesprek heb gehad met een havenpredikant in Singapore in opdracht van een of andere club? Jawel. U hebt daarin meegeleefd: hoe een solist in een verre havenplaats de kansen gebruikt om vogels van allerlei pluimage te voeren met het Evangelie van Jezus' geboorte. Dit jaar kreeg ik dezelfde opdracht: breng de groeten van de club over aan onze man in Singapore. op eerste kerstdag direkt na de morgendienst. Dat deed ik. Later ontving ik een schriftelijke reaktie van onze man. die u misschien wilt meelezen.
Beste D.,
allereerst, hartelijk dank voor het telefoongesprek. dat je hebt gehad met mijn zoon. Het spijt me erg dat we dat hebben gemist. Op het moment dat jij belde bungelde ik waarschijnlijk ergens tussen hemel en aarde, pardon, tussen hemel en zee, aan een touwladder van een Shelltanker. Dien en ik waren namelijk bezig een beetje kerstsfeer te brengen aan boord van dat schip. Het pakte echter heel anders uit dan we ons hadden voorgesteld. De kapitein had me per telegram gevraagd om kerstcadeaux voor de hele bemanning van 36 koppen. Dien is er op uitgegaan en heeft er uitstekend voor gezorgd. Zelf zorgde ik, dat alle met Kerst binnenliggende schepen. dus ook dit schip. een bloemstukje van orchideeën kregen als tafelversiering voor het kerstdiner.
Eigenlijk had de bewuste tanker langszij moeten komen op het Shelleiland Pulau Bukom, maar dat werd ineens veranderd en het schip kwam terecht op de rede met explosieven, ver uit de kust.
Voor de gezelligheid ging Dien mee, met een motorsloep waar het agentschap voor had gezorgd, de rede op. De bestuurder van de launch (sloep) wist niet waar het lag, sprak geen Engels en heel weinig Maleis. terwijl wij geen Chinees spreken. Met enige moeite ontdekten wij het schip, maar toen we langszij kwamen ontdekten we met schrik: dat het schip geen gangway (trap) uit had- maar alleen een lange, slingerende touwladder. De mand met cadeaux werd aan boord gehesen, waarbij één pakje het ruime sop verkoos. Gelukkig had Dien voor reserve gezorgd. Op dezelfde manier ging het bloemstuk naar boven. Maar toen moesten wij! Dien durfde het niet aan en bleef veilig in de launch. Ik ben met ware doodsverachting de hoge touwladder opgeklommen. Veilig aan boord werd alles erg gewaardeerd. Langs dezelfde weg moest ik terug; juist omstreeks dat moment moet jij hebben opgebeld. Nogmaals. het spijt me dat je ons niet thuis trof; maar ik hoop toch dat ik- door er op uit te gaan- een beetje bezinning heb mogen brengen aan boord van de schepen, waar eigenlijk constant wordt doorgewerkt en men vaak de datum niet eens weet.
Zo heb ik tussen 22 en 26 december verschillende bloemstukken aan boord gebracht. Verder kregen alle Nederlandse schepen vanuit Rotterdam van het Comité "Kerstfeest op Zee" een pakket, waarin ondermeer een tape zit van een eenvoudige kerstviering met koor, Schriftlezing.
gebed en een toespraak. Dit jaar was het mijn beurt om de toespraak te houden; in augustus al opgenomen. Ten behoeve van de Engels, Spaans en Maleis sprekende bemanningsleden staat er ook altijd een deel in deze talen op de tape.
Aan de wal hebben we verder een uitgebreid kerstprogramma afgewerkt.
Op zaterdag 18 december hadden we al een kerstfeest voor zeevarenden ten huize van een der commissieleden. Zelf kunnen we zo'n grote party niet hebben- maar dit huis ligt prachtig op een heuvel, vlak bij zee en te midden van veel groen. We hadden eerst een serieus gedeelte met een jeugdkoor (kun je hier tegen Kerst altijd volop krijgen) terwijl Dien en ik het Bijbels kerstverhaal voordroegen ~ zoals het door een dichter is weergegeven. Daarna een diner en tot slot gezelschapsspelen, waarbij ons jeuqdbewegings-verleden ons goede diensten bewees. En uiteraard werd er tussendoor heel wat afgepraat.
De dag daarop hadden we een gemeenschappelijke kerstviering met de Katholieken, georganiseerd door de dames die op de Hollandse School godsdienstles geven. Daar het door de grote afstand hier moeilijk is iets in te studeren, hebben de dames een soort Kerst-tableau vivant samengesteld, waarbij de kinderen op hun plaatsen kwamen te staan tijdens het zingen van een toepasselijk lied, na het lezen van het Evangelie. Dat was bizonder stijlvol. Na een korte toespraak.
waarin ik de verbinding legde tussen het Bijbelverhaal en het heden, vertelde Dien een verhaal. De kerk was geheel bezet -- ruim 200 aanwezigen - en alles viel erg in de smaak.
Na een dag uitblazen (nu ja, de scheepsbezoeken gaan altijd door) hadden we 's avonds dienst in het Seafarer' s Centre een dienst van "Negen Schriftlezingen en Liederen", waaraan mijn Engelse en Duitse collega's, ikzelf, een Chinees en enkele Engelsen en Nederlanders meewerkten. Ook hier was weer een kerstkoor aanwezig.
Kerstavond hadden we een kerstviering met de bewoners van onze flat, kinders en ouderen, bij ons thuis. Het kerstgebeuren werd aan de kinderen nagevraagd. Leuke reacties. Enkele kinderen speelden meerstemmig op de blokfluiten. Dien vertelde weer een kerstverhaal en tot slot mochten de kinderen een aardige decoratie maken om mee naar huis te nemen. En toen kwam zoon Remco ons roepen want zijn carolchoir (hij leidt dit jaar het koor van de Presbyterian Church, 45 man sterk) zong voor de entree van de flat enkele kerstliederen. Het maakte diepe indruk. Fijn, want het is erg moeilijk iets te organiseren voor vogels van zó verschillende pluimage.
Na het feest gingen Dien en ik nog even naar het ziekenhuis, waar een Amerikaanse jongeman ligt, die hier geen enkele relatie heeft.
Iemand van onze getrouwen ontdekte dat, toen de man hier al een maand of vijf lag zonder ooit enig bezoek te krijgen. Ze waarschuwde ons. Door middel van onze "Waaierpalm" hebben we een oproep voor ziekenbezoekers gedaan. Die had veel resultaat. De jongen, die levensmoe was geworden, is er mentaal weer helemaal boven op gekomen en gaat nu ook lichamelijk vooruit.
Christmas Eve op je eentje is voor een Amerikaan natuurlijk verschrikkelijk; daarom hebben we hem een beetje kerstsfeer gebracht.
De volgende morgen is zoon Remco er nog geweest met zijn koor, ze hebben in het ziekenhuis gezongen voor de zieke zeevarenden. Dat vond hij geweldig. Daar slechts 5 procent van de bevolking Christen is, zingen ze niet voor het hele ziekenhuis.
Wij besloten de kerstavond, net als vorig jaar, met het bijwonen van de kerstdienst-met-kaarslicht, een openluchtsamenkomst in de tuin van de Presbyterse Kerk. Ieder krijgt een brandende kaars en een liederenbundeltje en daar sta je samen te zingen met een band van het Leger des Heils. Liederen afgewisseld met Schriftlezing. Indrukwekkend! En extra fijn was dat een ander zorgenkind van ons, een Nederlandse jongeman die door een ontploffing aan boord voor 60% was verbrand, voor het eerst het ziekenhuis even uit mocht om hier aanwezig te zijn. Hij was samen met zijn vrouw, die al die tijd hier heeft gelogeerd op kosten van hun maatschappij, en die wij in de Nederlandse gemeenschap hebben ingevoerd om haar uit haar isolement te verlossen.
Nu hoop ik het een paar dagen iets rustiger te hebben om me voor te bereiden op een reis met het passagierschip Rasa Sayang, een kruiser met Noorse staf. die geregeld geestelijke verzorging aan boord wil hebben. Zo iets wordt door diverse predikanten uit Singapore verzorgd, die hun gezin mee mogen nemen. Van 3 tot 13 januari is het mijn beurt en Dien gaat mee. Remco zit voor zijn eindexamen. Aan boord moet op zondagmorgen een Engelse kerkdienst worden gehouden. Verder worden er discussiegroepen georganiseerd, om de mensen voor te bereiden op de godsdienstige en culturele achtergronden van de plaatsen, die bezocht worden: Jakarta, Surabaya, Bali. Je staat er steeds van versteld, hoe onvoorbereid de meeste mensen op reis gaan.
Inmiddels is mijn toch al niet kleine werkkring uitgebreid met de geestelijke zorg voor de Nederlandse gemeenschap van de Shellkolonie op Brunei, Noord-Borneo. De hele kolonie had om hulp gevraagd aan de Presbyteriaanse Church: de bedoeling was dat er elke maand eén predikant zou komen. Dat zouden de Engelse, Chinese en de Nederlandse predikant om de beurt doen. Deze maand was het mijn beurt; toen bleek dat de Nederlandse gemeenschap graag vaker een Hollandse dienst wil hebben zodat ik er nu om de andere maand heen ga.
De officiële Presbyterian Service houdt in, dat je op zondagmorgen drie diensten achtereen leidt: eerst de Chinese (waar je in het Engels spreekt en een Chinese tolk naast je hebt staan), dan een Engelse en tot slot een Nederlandse. Dat laatste geldt alleen voor mij; mijn colleg a's komen er met twee diensten af. De zondagen dat er geen predikant is behelpt men zich met "tape-diensten". Maar het is bepaald prettig, zelf iets te kunnen doen voor zo'n enthousiaste gemeenschap.
En zo is mijn werk zeer gevarieerd. De vorige maand moest ik naar Hongkong, waar een internationale conferentie voor koopvaardijpredikanten in het Verre Oosten werd gehouden. Wij hadden toevallig een relatie in Hongkong en een uitnodiging om te logeren. Gedurende de week. dat ik confereerde, trok Dien er met hulp van de gastheer op uit. Daarna zijn we nog een week extra gebleven en hebben samen Hongkong verkend. Een imposante en bloeiende wereldstad, zeer Chinees, waar Singapore maar een dorp bij is. Toch vinden wij Singapore een prettiger plaats om te leven; daar is tenminste veel groen. Hongkong is een grote beton-jungle. Maar het was een machtige ervaring.
We vlogen terug via Bangkok, voor een tweede ontmoeting met de Nederlandse gemeenschap. Die ontmoeting ervoeren we als weinig zinvol. De mensen die kerkelijke belangstelling hebben, zijn meestal geïntegreerd in een van de plaatselijke kerken. Daarom was aan kerkdiensten geen behoefte. Voor een discussie-avond werden met moeite 14 mensen bij elkaar geharkt. Die avond was wel erg leuk; je kunt merken dat het peil van de gemeenschap in Bangkok veel hoger is dan dat te Singapore (meest academici), maar het heeft weinig zin om voor zo'n kleine groep zoveel moeite te doen en zoveel geld uit te geven. Om huisbezoek werd hier evenmin gevraagd, zodat we er slechts een lang weekend hebben doorgebracht. Nu heeft Bangkok veel boeiende dingen.· We hebben een paar onvoorstelbare tempels bekeken, bezochten de schilderachtige markt, maakten een tocht door de kanalen -- wat prozaïsch klinkt maar zeer romantisch en pittoresk is. Maar nu hebben we Bangkok geschrapt van ons werkprogramma.
Zo, je bent weer op de hoogte van ons wedervaren. Breng onze hartelijke groeten aan de club en wens alle leden een gelukkig nieuwjaar en de zieken een voorspoedig herstel. Is in jullie gezin ook alles goed?
Voor jullie en je kinderen ook een goed 1977 toegewenst en de hartelijke groeten van huis tot huis.
Je S.