Over Rookmaaker
1977-03-25
Geborgen in dezelfde hand van God, waar Rookmaaker steeds van sprak. Doorboorde handen trouwens. Handen, die eerst alles gedaan hebben om ons vrij te kopen. Het zijn handen die alles gedaan hebben om de geschiedenis recht te buigen, handen die alles gedaan hebben om ook Rookmaaker te redden en voor hem plaats te bereiden.- Jaargang 21
- nummer 12
Een plaats. waar hij rusten mag tot de dag van de opstanding.
Neen, zijn werken zullen hem niet voorgaan, als een soort sleutel om de deur te openen.
Dat zou "wet" zijn, in plaats van "evangelie", en als er één was die een afkeer had van wetticisme, dan was het Rookmaaker.
Hoe vaak kwamen er in I'Abri niet mensen. die naar zijn lezingen op de tape over moderne muziek luisterden en heel verbaasd zeiden: hij heeft helemaal niet gezegd dat het fout was en dat je er niet naar luisteren mag ...
Zelf zegt hij er dit over in "Kunst en amusement" (op blz. 170) "Ieder wetticisme is onze grootste vijand. Als ik iets doe of nalaat ... en dat doe uit gehoorzaamheid aan "de gereformeerde zede", aan onze eigen geboden. maar de liefde niet heb, en de eenheid niet nastreef en de vrijheid niet ken, dan is dat alles niets, als een klinkend cymbaal: het is eigen gerechtigheid."
Dat anti-wetticisme heeft de sfeer in ons Nederlandse I'Abri bepaald.
Het zou "eigen gerechtigheid" zijn als onze werken ons zouden vóórgaan,als sleutels om de deur te openen. of als processie van verdiensten die voor ons uitgaan. Zij zouden de toets niet doorstaan.
Maar ook al gaan onze werken ons nooit vóór ---- Christus gaat ons voor ---- zij volgen ons wel na! Het is niet niets wat wij hier in ons leven doen ---- het is niet ijdel of tevergeefs. Integendeel: het zijn de vruchten van de Geest. die gereinigd door Christus' bloed binnengedragen zullen worden achter ons aan in het nieuwe Jerusalem-- when we move on up a little higher, zoals Mahalia Jackson straks zal zingen. (Met het zingen van dit door prof. Rookmaaker meest bewonderde lied werd de samenkomst gesloten.
One of these mornings, soon one morning.
I'm gonna lay down my cross, get me a crown
going home one day and tell my story
I'm going out, sightseeing the Bula
Gonna move on up a little higher
It will always be hallo and never goodbye.
Spoedig op een van deze morgens leg ik mijn kruis neer en krijg ik een kroon dan ga ik naar huis, heb er veel te vertellen zie daar de hemel en wandel er rond ik drink er voor niets uit de bron van het leven en zie er mijn vrienden, mijn moeder, mijn vrouw.) Zo zinvol is het leven. Het heeft zin om te leven. Het heeft zin geleefd te hebben. Het heeft zin om je in te zetten in een gevallen wereld met alles wat wij hebben en zijn. Takken die vruchten dragen, dat leert mij de boomgaard, kunnen soms zo maar ineens afbreken.
Maar de vruchten blijven ---- ze zullen met ons meegaan naar de nieuwe aarde. ---- onze werken volgen ons na. Daarom willen wij niet rouwen, maar danken! Op precies dezelfde manier als waarop Rookmaaker zelf zijn meest bekende boek afsloot als hij schrijft.
"Als Christenen realiseren wij ons vandaag dat wij in zware tijdenleven. Het is moeilijk het goede pad te bewaren en er zijn talloze verleidingen. Wanneer wij om ons heen zien, valt het ons zwaar een kultuur in verval te zien. omdat ze zoals wij hebben gezien, niet werkelijk gebaseerd is op Christelijke waarden, maar op die van de Verlichting.
Maar om diezelfde redenen zijn dit opwindende tijden. God heeft ons geroepen om getuigen te zijn van Hem op een kritiek punt in de geschiedenis. Het is niet alleen opwindend en interessant om vandaag Christen te zijn. het is een groot voorrecht en een grote verantwoordelijkheid.
Er hangt veel van af.
Misschien zou het de meest passende konklusie zijn om Psalm 136 toe te passen op de grootheid en het wonder van alles wat wij God hebben zien doen in de geschiedenis -- en in onze eigen dagen:
Geef dank aan Hem. die deze grote kosmos,
deze aarde en alle strukturen geschapen heeft.
die kreatief werk mogelijk maken voor de mens
in liefde en vrijheid.
"Zijn goedertierenheid is tot in eeuwigheid"
(Modern art and the death of a culture. p. 250)