Kommunisten in oorlogstijd
1976-04-09
Wie ook maar iets van het kommunisme afweet heeft met verbijstering kennis genomen van wat de clan van studentenpastores in Amsterdam heeft durven zeggen over het optreden van de bestuursinstanties van de Vrije Universiteit ten aanzien van de infiltratie van de kommunisten in de leidinggevende organen van die Universiteit.- Jaargang 20
- nummer 15
Ds Overduin schreef daarover een voortreffelijk artikel in het "Centraal Weekblad" en dr J. Zwaan een goed stuk in "Trouw".
Ds Overduin trok in dit verband terecht een parallel tussen de houding van vele christenen in ons land, met name van predikanten, t.o.v. het Nationaal-Socialisme in de jaren dertig en die van deze predikanten ten aanzien van het kommunisme nu. En die paranel is volkomen gerechtvaardigd.
Om het kommunisme te leren kennen moet men evenwel nog verder gaan. Er is nl. een ontstellende overeenkomst te constateren tussen het Nationaal-Socialisme en het Kommunisme.
Ik wil daarvan iets zeggen.
Uit het vele dat in dit verband te noemen is wil tik nu iets memoreren over het gedrag van de kommunisten in het eerste jaar van de wereldoorlog.
Feiten zeggen meer dan beschouwingen.
1939 tot mei 1940
In september 1939 brak de wereldoorlog uit.
In de maanden die daarop volgden, dus in de tijd waarin Nederland nog neutraal was werd de kommunistische pers niet moe ons volk duidelijk te maken, dat de Wereldoorlog een imperialistisch karakter droeg.
Wie menen mocht, dat het in dit conflict ging om een worsteling op leven en dood tussen" vrijheid" en "tyrannie", tussen "democratie" en "fascisme" vergiste zich volgens de kommunist en deerlijk.
Zo schreef het Volksdagblad van 25 september 1939: "Daarom moet de centrale leuze van alle arbeiders en alle anti-fascisten zijn: weg met de imperialistische oorlog.
De arbeiders moeten bereid zijn, ondanks hun diepe vredeswil, om hun leven te geven. Doch niet voor de geldzak van enkele kapitalistische klieken, onder welke vlag zij ook varen mogen, doch alleen voor eigen zaak.
In deze oorlog zijn de uitbuiters van verschillende landen met elkaar in een hevige strijd gewikkeld.
De taak van de arbeidersklasse kan niet zijn, de ene groep uitbuiters tegen de andere te ondersteunen.
Haar taak kan alleen zijn gebruik te maken van de onderlinge strijd der uitbuiters, om haar eigen zaak te bevorderen, om haar eigen macht te vormen, en de zaak van het socialisme te doen zegevieren, dat voor altijd een einde maakt aan de uitbuiting en aan de roof-oorlogen."
In deze trant schreef het Volksdagblad onafgebroken van september 1939 tot 10 mei 1940. En het kommunistisch tijdschrift Politiek en Cultuur evenzo.
De kommunisten keerden zich met gelijke felheid en verbetenheid tegen de Fransen en de Engelsen als tegen het Nazi-Duitsland.
Die waren voor hen "lood om oud ijzer". Beide oorlogvoerende partijen waren voor hen twee soorten van de gehate bourgeoisie die vernietigd moest worden, Ik zal nog enkele uitspraken daarover citeren.
In het februari-nummer van Politiek en Cultuur (1940) schreef L. Jansen: "De vrede en de vrijheid van ons volk worden niet meer, als vroeger, uitsluitend bedreigd door het nazi-fascisme (Duitse imperialisme), maar thans door alle oorlogvoerende imperialistische machten en door de eigen imperialistische bourgeoisie".
In april laat Paul de Groot, nu erelid van de C.P.N. zich zó horen: "Daarom moet elke maatregel, op politiek, economisch of ander gebied, welke gelijk zou staan aan een partij “kiezen voor de Geallieerden, als een oorlogsprovocatie ontmaskerd en bestreden worden."
En om niet meer te noemen: Direct na het uitbreken van de oorlog in oktober 1939 schreef Ko Beuzemaker (Stalin had toen al een bondgenootschap met Hitler gesloten!) : "De arbeidersklasse heeft slechts één bondgenoot, dat is de Sowjet-Unie. Zij heeft slechts één wapen, dat is haar eigen kracht, haar eigen eenheid, in de strijd tegen haar eigen imperialisten." ..De leuze, tegen de imperialistische oorlog betekent in de Nederlandse verhoudingen thans vóór alles, eenheid en strijd tegen de Nederlandse bourgeoisie".
Van 10 mei 1940-22 juni 1944
Op 10 mei 1940 vielen de Hitlerhorden Nederland binnen.
En zoals gezegd leefde toen het Duitsland van Hitler in bondgenootschap met de Sowjet-Unie van Stalin, volgens Ko Beuzemaker de enige bondgenoot van de Nederlandse kommunistenl Direct na 10 mei werd het Volksdagblad verboden.
Na vijf dagen capituleerde het Nederlandse leger.
De regering stak over naar Engeland om de strijd voort te zetten tegen het Nationaal-Socialisme.
Maar zie: in juni 1940 verschijnt nóg een nummer van Politiek en Cultuur.
Hoe het mogelijk is geweest dat nummer te doen verschijnen?
Heeft de vriendschappelijke verhouding van Hitler en Stalin in die dagen van het Nicht-Angriffs-Pakt hier een rol gespeeld?
In ieder geval: het kommunistisch tijdschrift verscheen.
En met een merkwaardig artikel onder de titel: "Vijf historische dagen".
We citeren een paar fragmenten om een indruk te geven van de voorlichting, die de kommunisten gaven direct ná de bevrijding.
Een enkel punt uit dit tijdschriftartikel ga voorop:
1. geen woord van protest tegen de Duitse inval;
2. Engeland en Frankrijk krijgen de alleen-schuld van deze oorlog;
3. het voorwendsel, beter: de leugen, waarmee Hitler zijn eens gegeven belofte schond, nl. dat de Nederlandse regering haar neutraliteit niet zou bewaard hebben, wordt stomweg door de kommunisten overgenomen;
4. van verzet tegen de indringers geen sprake, integendeel: volstrekte neutraliteit en een correcte houding tegenover de bezetters, geen steun verlenen aan de Geallieerden.
Ziehier de bewijzen uit het artikel zelf: : Indien men thans vraagt wat de innerlijke drijfveren waren, die Nederland in de oorlog gestort hebben, dan antwoorden wij: Naast het feit van de oorlog zelve, was de voornaamste drijfveer de Engelse oorlogspolitiek en de medeplichtigheid daaraan van de Nederlandse grote financiers en kapitalisten.
Deze Britse politiek is er op gericht, de oorlog zo lang mogelijk te rekken, zoveel mogelijk landen en volkeren er in te drijven, om voor de Britse imperialistische belangen te vechten en te bloeden.
Daarvan is ook het Nederlandse volk het slachtoffer geworden. Dit was mogelijk, doordat de doorslaggevende klieken der oliekapitalisten, de rubberaandeelhouders, de grote koloniale en wereldfinanciers van Nederland door hun winstbelang met Groot-Brittannië verbonden waren. Dit was mogelijk doordat de thans gevluchte regering De Geer-Alberda in dienst van deze groot-kapitalisten en van hun Engelse chefs staat!
Deze regering was niet neutraal en kon niet neutraal zijn. Waarlijk neutraal in deze oorlog kan slechts één land zijn zoals de Sowjet-Unie.
... De Sowjet-Unie zag terecht in het Brits-Frans imperialisme de machtigste vijand van het mensdom.
Daarom sloot zij dit verdrag met Duitsland, gegrondvest op vreedzame en vriendschappelijke betrekkingen tussen het Duitse en het Sowjet-volk.
... De voortvluchtige (Nederlandse) regering heeft achter de rug van het volk ons land aan de zijde der Geallieerden in oorlog gebracht.
... De ergerlijkste en walgelijkste rol in de tragedie van de Nederlandse oorlogsvoering speelt wel de leiding van S.D.A.P. en N.V.V.
Hun aandeel aan het volksbedrog met de "neutraliteit" is het grootst
en het misdadigst geweest, daar zij van begin af aan openlijk propagandisten voor de geallieerden waren
... Zij stuurden met álle middelen op deelneming van Nederland aan de oorlog aan de zijde der Geallieerden aan. De verschrikkingen van deze oorlog, die het Nederlandse volk geleden heeft en die nog te wachten staan, 'maakten zij mogelijk door hun kruiperij voor het vorstenhuis, hun stemmen voor de oorlogskredieten, hun ondersteuning zonder voorbehoud van de koloniale heerschappij der Nederlandse imperialisten, waarvoor zij zelfs in de vorm van slagkruiserbouw, enorme lasten op het volk wilden leggen.
... Daarom vordert het eigenbelang van het Nederlandse volk dat geen enkel gezag van de weggelopen regering meer word t erkend, noch in Nederland, noch in de koloniën.
... Het hoogste belang van het Nederlandse volk eist, dat het, noch direct, noch indirect, steun verleent aan de oorlogvoering der geallieerden, doch dat het tegenover Duitsland een waarlijke neutraliteit in acht neemt. Herstel van de vrede en de vriendschap met het Duitse volk is de eerste stap, die het Nederlandse volk kan en moet doen, in het belang van het herstel van de algemene vrede.
Dit betekent ook, dat het Nederlandse werkende volk tegenover de Duitse bezetting van ons land een correcte houding moet aannemen."
Dit schreven de kommunisten na het uitbreken van de oorlog, Zoals ieder kan constateren kon het van a-z in het nationaal-socialistische dagblad "Volk en Vaderland" zijn geplaatst!
Van Nederlands standpunt gezien was zU!lk schrijven zuiver landverraad!
Vooral het debiteren van die weerzinwekkende leugen dat de Nederlandse regering in 1940 achter de rug van het volk om ons land in de oorlog zou hebben gejaagd ten behoeve van een stel kapitalisten en imperialisten is weerzinwekkend en laaghartig.
En de kommunisten worden opgeroepen geen hand uit te steken ter verdediging van het eigen land en volk!
De "neutraliteit" van de kommunisten - of beter gezegd, want "neutraliteit" was toen niet mogelijk: het duidelijk en zakelijk heulen met, en helpen van de duitse nazi's - was volkomen begrijpelijk en van kommunistisch standpunt ook volkomen logisch In augustus 1939 had de Sowjet-
Unie onder leiding van Stalin een Nicht-Angriffs-Pakt met de HitIer-bende gesloten waarbij o.a. - uiteraard in het geheim - was afgesproken dat Stalin als "buit" de helft van Polen en nog een aantal landen: Letland, Lijfland en Litauen enz. zou mogen "nemen".
Imperialisme en Kolonialisme van het zuiverste water.
Op 20 november 1939 verklaarde Stalin in een interview met het Pers-agentschap Tass, volgens de Prawda (de Russische krant "De Waarheid"): "Het is Duitsland niet dat Frankrijk en Engeland heeft aangevallen. Zij zijn verantwoordelijk voor de huidige oorlog."
En het sprak vanzelf dat de Nederlandse kommunisten de grote Russische leider naspraken in hun "De Waarheid".
Voorts: op zijn 60ste verjaardag wensten Hitler en zijn gemene handlanger Von Ribbentrop Stalin van harte geluk met die feestdag.
En de groot-moordenaar Stalin beantwoordde de gelukwensen met deze woorden: "Ik dank U, Mijnheer de Minister voor Uw gelukwensen.
De vriendschap tussen het Duitse en het Sowjet-Russische volk, bezegeld door bloed, heeft alle reden om duurzaam en sterk te zijn."
Getrouw aan het voorbeeld van de grote leider spraken ook de Nederlandse kommunisten toen ons v'alk door de beulen van Hitler werd vertrapt over vriendschap met het Duitse volk en over neutraliteit tegenover de bezetter.
Op 22 juni 1942 verkilaarde Hitler Rusland de oorlog.
Naar de opvatting van de kommunisten veranderde toen opeens het karakter van de oorlog. Die werd toen opeens van een imperialistische oorlog, een vrijheidsoorlog!
Maar voordien dacht geen kommunist er aan, voorzover hij de partijleiding volgde, die oorlog als een vrijheidsoorlog te zien.
Toen de kommunistische partij net als alle andere poiitieke partijen door de Hitler-bende was verboden en in de illegaliteit ging bleef zij de arbeiders oproepen in het "imperialistisch conflict" rotsvast te vertrouwen op de komende revolutie in de oorlogvoerende landen, In april 1941 schreef het illegale blad "De Waarheid" nog: "De Engelse imperialisten zijn zeer behulpzaam om de rijpende revolutionaire situatie, aangewakkerd door de honger en onderdrukkingspolitiek van het fascisme, neer te slaan, omdat zij niets zo zeer vrezen als de zelfstandige strijd der arbeidersklasse. Hier laat het Engels imperium, dat het fascisme in West-Europa wenst te behouden als waakhond tegen het oprukkende proletariaat (!!!) zijn ware gedaante zien. Gij arbeiders en middenstanders, ziet wat haar werkelijke bedoelingen zijn."
Zoals het nazisme met alle legale en illegale middelen streefde naar de wereldheerschappij, zo streefde - en streeft - het kommunisme met alle legale en illegale middelen naar de wereldheerschappij van wat het "het proletariaat" noemt, d.w.z. van hen die zich met lichaam en ziel hebben overgegeven aan het leninistisch-marxisme. Dáárom sprak de grote leider van de duitse socialistische partij van vlak na de oorlog Kurt Schuhmacher - hij zat jaren in een concentratiekamp en kende ook uit ervaring het kommunisme - dat het kommunisme niet anders is dan een "rood gelakt nazisme".
Kurt Schuhmacher - dit zij er even bij gezegd - was een der voorgangers van Willy Brandt.