Kommunisten na de oorlog
1976-04-23
Na de tweede wereldoorlog herleefde de C(ommunistische) P(artij) N(ederland).- Jaargang 20
- nummer 17
Wat zij wilde maakte zij duidelijk in een manifest dat in het teken stond van de leus: "Voor Vaderland, Democratie en Socialisme".
Maar - wie ook maar iets van de taal der kommunisten afweet, is ervan op de hoogte dat deze woorden bij hen een geheel andere inhoud hebben dan in de waarlijk democratische systemen, om van het gebruik daarvan onder de christenen maar niet te spreken.
Ik zal enkele fragmenten uit dit manifest citeren.
Allereerst: Sowjet-Rusland is ten volle het ideaal van de partij gebleven.
"Ziet naar de Sowjet-Unie" - zo luidt het daarin - "die het leeuwenaandeel tot de overwinning der democratie heeft bijgedragen, thans doelbewust en zonder aarzeling, aan de wederopbouw van de verwoeste gebieden werkt en de door haar bevrijde volkeren helpt hun vredesproblemen in democratische zin op te lossen."
We weten er nu wat meer van hóe Sowjet-Rusland de vredesproblemen in Letland, Lijfland, Lithauen, Polen, Hongarije, Roemenië, Bulgarije, Tsjecho-Slowakije en Oost-Duitsland in. democratische zin oplostel Stalin is voorts voor de C.P.N. het grote, lichtende ideaal Men hore: "Onze partij noemt zich communistisch, omdat in de gehele wereld de strijders voor de leer van Marx, Engels en Lenin zich communisten noemen. Wij brengen daarmede tevens hulde aan de wijze staatsman en volksleider, de grootste legeraanvoerder van deze tijd, die Hitler de nek brak en Berlijn veroverde, onze waarachtige vriend, de communist Stalin."
Ook de "tactiek" en de "organisatievorm"
van de partij die onder leiding van met name Lenin en Statin in Rusland in praktijk werd gebracht en die o.a. een volstrekte gehoorzaamheid aan en integrale uitvoering inhoudt van wat de partij besluit, aanvaardde de C.P.N. als de hare.
De tijd is gekomen, zo leest men in het manifest, "om een strijdbare partij op te bouwen op de grondslag van de wetenschappelijke leer van Marx, Engels, Lenin en Stalin, met de beproefde tactiek en organisatievormen, die de communisten in staat hebben gesteld stand te houden onder de felste slagen van de Nazi-terreur."
Zonder enige camouflage wordt voorts verklaard dat de partij de ideologie van het dialectisch materialisme ten volde aanvaardt.
De Communistische partij van Nederland, zo staat er letterlijk, "verdedigt en propageert het wetenschappelijk socialisme, gegrondvest op de leer van het dialectisch materialisme van Marx en Engels, verrijkt (!!) en verder ontwikkeld door Lenin en Stalin."
Ook over de moraal van de kommunisten wordt een ondubbelzinnige uitspraak gedaan.
De moraal van de partij, zo heet het, "wortelt in. de wereldbeschouwing van het dialectisch materialisme, dat wetenschappelijk onderzoek van natuur en maatschappij paart aan het streven naar sociale en geestelijke bevrijding der mensheid." Zoals men weet is volgens ns de kommunistische ideologie de menaal volkomen onderworpen aan en staat in dienst van de klassenstrijd.
Unverfrohren wordt voorts verklaard dat men streeft naar de "dictatuur van het proletariaat".
Om te komen tot de bevrijding der mensheid Vaal de dictatuur van het kapitaal, zo staat het in het manifest "acht de Communistische Partij van Nederland het noodzakelijk, dat de democratie voor het volk, voor de arbeiders, de boeren, de intellectuelen en de gehele werkende massa belangrijk wordt uitgebreid en de vrijheid voor uitbuiters en onderdrukkers van ons volk wordt beperkt Dit wordt door de meesters van het socialisme van oudsher omschreven als dictatuur van het proletariaat. Van belang is ook de volgende uitspraak uit de "Grondslagen" der partij.
"De Communistische Partij van Nederland maakt het volk bekend met de grootse overwinningen van het socialisme, behaald door de Communistische Partij van de Sowjet-Unie (Bolsjewiki) , waardoor de superioriteit van de beginselen, die zij voorstaat, bewezen wordt. De Sowjet-Unie is het eerste land, waar het socialisme gevestigd is: zij is de vriend en bondgenoot van alle democratische en vooruitstrevende krachten der wereld."
Ten besluite wil ik nog wijzen op een paar woorden van de bekende auteur Theus de Vries.
Hij kreeg bij de vierhonderdjarige herdenking van de eerste "vrije" vergadering van de Staten-Generaal van de Republiek der Nederlanden; gehouden in 1572, een regeringsopdracht daarvoor een gedenkschrift te schrijven!
Ln een artikel over "Marx' opvatting over de mens" gepubliceerd in het mei-nummer VWl het kommunistische tijdschrift "Politiek en Cultuur" leest men dat door Marx' opvatting "iedere gedachte aan een stidstaand, door God of goden, door "geest" of "rede" geschapen wereldbeeld werd teniet gedaan. De Marxisten begrepen, dat het
antwoord op alle vragen (!!!) in de materie lag en dat hoe ook de natuurwetenschappelijke verklaring van die materie in de loop der geschiedenis zou uitvallen, de materie zelf de scheppende, levende oerstof Vaal alle bestaan is, gevormd en bezield door de rusteloosheid van dialectisch, d.i. haar uit innerlijke contrasten wisselwerkingen geboren, wezen."
En: "Marx wilde tot de wortel der dingen gaan,en die wortel der dingen was voor hem de mens. Tezelfdertijd stelt hij vast, dat de hoogste verwerkelijking van de mens ligt in zijn maatschappelijke relaties en activiteit.
D.w.z. dat hij niet langer wordt gezien als een abstract wezen, weggelopen uit een godsdienstige openbaring of een wijsgerig stelsel, maar dat hij betrapt wordt zoals hij reilt en zeilt, zoals hij in werkelijkheid valt te observeren, en zoals hij de werkelijkheid beïnvloedt en de werkelijkheid hem."
En in zijn "J. W. Statin. Een korte biografie' bezong Theun de Vries Stalin in een gedicht dat tot opschrift heeft: "Leider, Broeder, Kameraad.' Hier volgt het:
Hollands molens reiken over lage horizon hun ernst en zwaar gebaar om de grijze hemelen te dragen van het oude ondergaande jaar.
Uit het land van riet en boezemvaarten stijgt de Westenwind, een sterk jong man, zich verheffend op zijn eigen zwaarte, en slaat aarde en water in zijn ban.
Trekt nu, woorden, rustig en geladen met de windkracht van dit zeegebied tot den grootsten aller kameraden, groet hem, zing voor hem dit Hollands lied:
Wij herkennen U: gij zijt geen vreemde, maar doortrokken met het zwaar geduld waar de molens onder grijze beemden eeuwig malende mee zijn vervuld.
Wij herkennen U: gij hebt de hechte onaantastbaarheid van het bazalt, dat de storm breekt in de tweegevechten waar hij Hollands tuin mee overvalt.
Wij herkennen U; gij zijt de schipper met de harde donkerbruine hand, die langs schor en wad de kleine klipper roervast aanhoudt op het veilig land.
Wij herkennen U; gij zijt geschapen uit dezelfde donkre klei als wij, waarin alle grote beelden slapen van een mensheid onverdeeld en vrij.
Met het hoofd geheven boven amen, die het leven voedt der duizendtallen maar de voeten op de moedergrond - openbaar en toch geheim verbond hebt gij van het volk Uw moed genomen, van het volk 't geduldige verlangen, van het volk de droom, die levend houdt ... van het volk de wil, die schept en bouwt.
Leiders gaan, het volk blijft eeuwig leven"Maar in 't hart der nieuwe orde staat bij de onuitwisbaren geschreven: Stalin, - leider, broeder, kameraad!