Laat eens wat horen
1978-10-06
Korrespondentie over deze rubriek naar: - Jaargang 22
- nummer 37
A. W. Biersteker,
Fazantenkamp 526,
Maarssen (03465-65358)
De laatste bijdrage (van Anje Pot) in deze rubriek handelde over een evangelisatie-projekt in Krommenie.
Door jonge christenen, de meesten zelfs nog onder de 20.
Het is fijn, dat er veel meer jonge gelovigen zijn zoals die groep. Er is een ontwikkeling te bespeuren die (erop wijst dat jonge christenen veel radikaler zijn in hun keuze voor Christus, dan voorheen het geval was; het gaat minder 'automatisch'.
Ik denk dat die radikaliteit te maken heeft met een geheel andere, veel omvangrijker en dieper gaande ontwikkeling onder jongeren: nl. één gekènmerkt door een volslagen eenzaamheid, een volkomen leegheid, een totale ervaring van zinloosheid (ik gebruik die grote, geladen, termen met opzet).
Tegenover een dergelijke 'zwarte' wereld moet je de waarde van je 'witte' leven mèt Christus wel sterker gaan beseffen; het contrast tussen het leven mèt of zonder God is veel en veel groter dan - pakweg - 10 of 20 jaar terug (als ik me vergis, korrigeert u me dan, a.u.b.). Mede daardoor is de keuze van een jonge gelovige anno 1978 veel radikaler en bewuster dan die van anno 1948, of 1958 of zelfs van 1968. (Let wel: ik zeg niet dat de keuze voor Christus nu meer echt en gemeend zou zijn dan die tevoren; dat geloof ik zeker niet ... maar die keuze nu heeft wèl een ander karakter, omdat de wereld anders is waarin en - in zekere zin: waartegenover - gekozen wordt).
Hieronder volgt een eerste bijdrage over die geheel, andere, 'zwarte' wereld, waarin, vele mensen kapot gaan. Al dan niet door eigen schuld.
Als christenen, d.i. als kinderen van een goede en liefdevolle Vader, hebben we een enorme schat. En die mogen èn kunnen we niet voor onszelf houden (dán 'vergaat' de schat), maar die mogen we uitdelen aan die lege, eenzame, tegen een totale zinloosheid opbotsende mensen ... soms nog niet eens van school af, nog in de knop, nog niet eens bloeiend... en toch al kapot, geknakt.
Lees het onderstaande, en neem het ter harte!!!!!!
Ook wat hier beschreven wordt, heeft te maken met het gemeentevan-
Christus-zijn.
De schrijver is in zijn vrije tijd medewerker van de stichting Christelijke Drugs Bestrijding (C.D.B.).
Harry is een junky
"God is dood, Marx is dood en zelf voelen we ons ook niet lekker".
"Dit lijkt", schreef iemand, "de lijfspreuk te zijn van de Franse "nieuwe filosofen" De helden van de revolutie uit de onstuimige zestiger jaren hebben hun strijdlust verloren, ze zijn moe. Zij niet alleen.
Vele van onze tijdgenoten zijn vermoeid, onuitsprekelijk vermoeid.
Het leven in deze "spektakel maatschappij"
brengt sommigen tot doffe berusting, anderen tot volslagen wanhoop. Er is geen God, de hemel is gesloten, er is geen ideaal, niemand wijst een zinvolle richting aan. Zijn er dan geen goede dingen meer, dingen die betekenis hebben? Jawel, maar er is veel meer verwoesting in eigen en anderer leven, er is zoveel puin overal in de wereld. En hoe kun je dan moed vatten? Hoe kun je "puinhopen zien" en toch "zingen van mooi weer"?
Het gevoel ontheemd te zijn, stuurloos, per ongeluk te leven in een toevallige wereld lijkt velen in zijn greep te hebben. Mies Bouman schreef n.a.v. de barre situatie van een bevriende acteur: "Kijk eens om je heen in je kennissenkring: zoveel mensen zitten in de ellende".
En een acteur zei: "Ik heb achteraf gemerkt dat ik de laatste jaren nogal wat mannen met een hang naar zelfvernietiging heb gezien.
Ook talloos veel jongeren worden neergedrukt door dit verlammende levensgevoel. Sommigen leven met de moed der wanhoop voort, andere willen geen bemoeienis met deze maatschappij, willen weg uit de angst en vervreemding, willen andere, nieuwe krachten opdoen, willen visioenen zien en zoeken dan ook hun toevlucht in de drugs.
En dan leveren deze schapen zonder herder zich uit aan de meest onbarmhartige heer die er is: de duivel. Dingend naar de gunst van een andere god, wordt de angst en pijn ondragelijk. Is dit overdreven?
Het zou geen moeite kosten enkele nummers van dit blad te vullen met ervaringen en "getuigenissen"
van druggebruikers, die deze uitspraak bevestigen. Hier volgen er enkele.
• "Het leven in deze onpersoonlijke massamaatschappij is beangstigend en door die angst raakte ik vaak in paniek. Ik heb me toen afgesloten van die wereld door te gaan spuiten." (Gaby - hij stierf aan een overdosis.)
• Harry, zoon van gereformeerde ouders, woont op een wrakke woonboot in één van de stinkende Amsterdamse grachten. Hij is 27 jaar, maar tandeloos. Hij heeft holle, nietszeggende ogen. Hij weegt nauwelijks 100 pond. Harry kwijlt, maakt zich moeilijk verstaanbaar, is totaal apatisch. Harry is een junky. Verslaafd aan heroïne.
Een van de 5000 in Amsterdam.
Opgejaagd door de mannen van de Amsterdamse narcoticabrigade, misbruikt door gewetenloze dealers.
• Marlies, die jarenlang tussen verslaafden leefde, zei: "Een hele hoop jongens en meisjes liggen gewoon dood te gaan, in de kraakpanden.
Niemand weet eigenlijk dat ze daar zijn en in hun eigen vuil liggen, dat ze helemaal doodziek zijn en daar ook wel sterven."
Hierboven wordt gesproken van 5000 heroïne-verslaafden in Amsterdam.
Inmiddels zijn het er ongeveer 10.000. In Limburg is een kwart van de bevolking nauw betrokken bij problemen van drugs en drankgebruik (op een bevolking van amper 1 miljoen meer dan 100.000 "probleemgevallen").
Nieuwe, uiterst gevaarlijke drugs overstromen de markt.
We weten het: velen hebben God willens en wetens de rug toegekeerd en hebben geen vrede meer.
Maar toch ... wie voelt geen deernis met hen die in zo'n grote geestelijke nood leven. Wat een ravage in die levens, wat een ontluistering.
Wat komt er van die jongeren terecht?
Mensen toch die door God gewild zijn, die door Hem in oneindige liefde zijn geschapen. En veel beter dan ons af te sluiten zullen we die nood onderkennen en doen wat we kunnen. Over de grote schare verdwaalden en verdwaasden was de Here Jezus met ontferming bewogen. Zouden wij, die zo rijk zijn in Christus en die óók door Hem "opgeraapt" zijn, niet proberen zoveel mogelijk van het verlorene te vinden en mee te nemen op weg naar het komende Koninkrijk? Er zijn er die in de meest letterlijke zin wankelen ten dode.
Nee, we kunnen niet allemaal straatevangelisten zijn en hulpverleners enzo. Maar wel kunnen we hen, die op dit gebied in de frontlinie staan, helpen en bemoedigen, met ons gebed, met ons meeleven, met onze gaven.
Het is niet de opzet om in deze artikeltjes een breed beeld te geven van achtergronden van drugs en alcoholverslaving. Graag willen wij proberen U een indruk te geven van de werkwijze en de activiteiten van een stichting die de strijd aangebonden heeft tegen de nog steeds toenemende verslaving aan verdovende middelen. Een stichting die zich binden wil aan het onverkorte Woord van God en op christelijke wijze hulp wil verlenen.
Zonder tekort te doen aan het voortreffelijk werk van b.v, de vereniging "Tot heil des volks" en "Teen challenge" willen wij het werk van de Stichting Christelijke Drugsbestrijding te Balkbrug eens onder Uw aandacht brengen.
(wordt vervolgd)
Verdere informatie over het werk van de C.D.B., en over voorlichtingsavonden met diaseries, zijn te bevragen bij de schrijver: C. van Baardewijk, Kalmiastraat 4, Wezep (05207-2401).