Herderinnetjes
2012-10-26
Het is – sinds kort moet ik zeggen: het was – mijn gewoonte om voorafgaande aan de preek alle schoolkinderen van groep 1 tot en met 6 naar voren te roepen voor een gesprekje, voordat ze naar de Bijbelklas gaan. Onlangs haakte ik aan bij wat er in de afgelopen week in onze gemeente was gebeurd: er was een kindje geboren en er was iemand overleden.- Jaargang 56
- nummer 21
Met de kinderen praatte ik erover dat blijdschap en verdriet zo dicht bij elkaar kunnen liggen. Cas en Thijs waren blij dat ze een broertje hadden gekregen. Roos was verdrietig omdat haar opa was gestorven.
‘Maar weten jullie dat je ook wel tegelijk verdrietig en blij kunt zijn?’ vroeg ik aan de kinderen. ‘Ja,’ zei Roos, ‘wij zijn verdrietig omdat opa is gestorven, maar we zijn blij omdat hij nu bij de Here Jezus is’.
Geweldig om dat uit de mond van een meisje van 6 jaar te horen!
Na het praatje met de kinderen zongen we het kinderlied: Jezus is de Goede Herder. De woorden die we zongen pasten prachtig bij de werkelijkheid waarover we met elkaar gesproken hadden. ‘Als je ’s avonds weer alleen bent en je hart is vol verdriet, denk dan aan de Goede Herder.
Die vergeet zijn schaapjes niet.’ Terwijl we dat zongen zag ik dat Sanne haar arm om Roos sloeg.
Tijdens het hele lied stonden ze zo dicht naast elkaar. Soms keken ze elkaar even aan met een klein lachje. Het ontroerde me om me te zien hoe zo het ene kind al een herderinnetje kan zijn voor de ander. Ik zag de gemeenschap der heiligen in het klein.
Johan Schaeffer is emerituspredikant van de NGK van Nunspeet