Stilte
2012-10-26
’s Ochtends om half negen op een doordeweekse dag in de zomer klinkt het ‘Jesus, adoramus te, Jesus, adoramus te’ (Jezus, wij aanbidden u). Geknield kijk ik naar de priester die de monstrans neerzet op het altaar. Daarna zoekt ook hij zijn plek op één van de stoelen in de dagkapel van de kerk.- Jaargang 56
- nummer 21
Ik kijk verwonderd om me heen naar de mensen die samen met mij zijn gekomen om te aanbidden: de afgestudeerde student die nog werkloos thuis zit, maar hiervoor zijn bed uit komt; een paar senioren die hier hun dag beginnen; de scholier die vakantie heeft en kort geleden God heeft leren kennen in deze parochie.
Het wordt stil om ons heen; soms klinkt er wat geluid van werklieden die glas-inloodramen restaureren. Ook binnen in mij wordt het stil. Daarvoor ben ik hier ook gekomen. Ik zit al een paar dagen thuis na een intensieve werkperiode. Even een adempauze voor ik weer verder kan.
Maar het klopt in mijn hoofd, gedachten schieten heen en weer, ik ben onrustig tot in m’n tenen. Stil worden lukt me thuis niet. Er is van alles om mij heen wat mij afleidt en dan geef ik het maar weer op.
In deze katholieke kerk is niets, behalve andere zoekers, onze Bijbels en bovenal de aanwezigheid van Jezus. Ik voel me er vrij om te lezen, te schrijven, te knielen of gewoon te zitten en te ervaren dat ik tot rust mag komen aan de voet van het kruis. Het ‘Laudate, omnes gentes, laudate, Dominum!’ klinkt. Het uur is alweer voorbij. Ik voel me gezegend en verbonden.
Janine Harkema is wijkverpleegkundige en jeugdouderling van de NGK van Nijmegen.