Mijn kerk – zijn kerk
2012-10-26
Mijn kerk – dat is de plaats waar we als gezin op zondag twee keer naartoe gaan. Maar natuurlijk is het vooral de ‘gemeenschap der heiligen’, plaatselijk en wereldwijd, met een verleden, een heden, én een toekomst.- Jaargang 56
- nummer 21
Ja, de kerk – dat is de plaats waar ik mij thuis voel, waar ik contact heb met Hem, maar ook met mijn broers en zussen; waar we samen luisteren naar zijn Woord en de bediening van zijn verzoening; de plaats waar we samen, jong en oud mogen zingen over zijn grootsheid en liefde; waar we in de Bijbelstudiekring samen mogen nadenken over Gods grote daden door de eeuwen heen, ons geloof, onze vragen en zekerheden, maar bij tijd en wijle ook onze aarzeling.
De kerk – dat is de plaats waar we in het bijzonder ambt bijzondere kracht mogen ontvangen voor de soms moeilijke, maar toch mooie huisbezoeken en de vaak lange, maar ook inspirerende kerkenraadsvergaderingen, waarin we het niet altijd met elkaar eens zijn, maar er toch uitkomen omdat we onze Heiland volgen.
De kerk, mijn kerk, daar ben ik blij mee.
De kerk is ook de plaats waar ik me soms helemaal niet thuis voel en het contact met mijn broers en zussen wel eens verstoord is; waar zijn Woord soms zo ver van mijn werkelijkheid af lijkt te staan; waar het zingen ‘bij de band’ me geen vreugde biedt; waar het ’s middags vaak zo leeg is....
De kerk – dat is de plaats waar het bijzonder ambt een zware last is en je na een huisbezoek of kerkenraadsvergadering maar moeilijk in slaap kunt komen door alle moeiten en onenigheid.
De kerk, mijn kerk, nee, daar ben ik niet altijd blij.
Maar gelukkig is het niet mijn kerk, maar de kerk van Hem tot wie ik bidden mag.
Henk Barnhard, lid van de GKv van Den Haag-Centrum/Scheveningen, gepensioneerd bouwkundige en secretaris van de Stichting Haags Orgel Kontakt.