Een droom die werkelijkheid werd
2012-10-26
Dromen over de kerk… soms worden ze werkelijkheid. Op 7 oktober jl. was er in Nijverdal een bijzondere kerkdienst in de GKv. Een dienst met twee accenten: verootmoediging en dankzegging.- Jaargang 56
- nummer 21
Tien jaar na zijn vroegtijdig emeritaat was ds. Tiemen Bosma voor het eerst weer aanwezig. Na afloop van de dienst schudden mensen elkaar de hand die elkaar al die tijd niet hadden kunnen en willen zien. Het was ontroerend en hartverwarmend.
Het vervroegd emeritaat van Tiemen Bosma in 2002 was dubbel pijnlijk. Niet alleen moest een nog jonge predikant (toen 41) in zijn eerste gemeente stoppen omdat ziekte zijn functioneren onmogelijk maakte. Maar bovendien was er ernstige verwijdering ontstaan tussen hem en de gemeente.
Veel was niet goed gegaan in de aanloop naar zijn emeritaat. Hij vertrok met stille trom, zonder goed afscheid te nemen.
Vergeven
Toen ik in 2008 met hem in contact kwam, trof ik een verbitterde collega.
Hij voelde zich niet gehoord en geen recht gedaan. De verhouding met Nijverdal was volledig vastgelopen. Ook ontmoette ik zijn zus, die intermediair was tussen Tiemen en Nijverdal.
Zij wist ook niet meer hoe het verder moest. We hebben toen de handen ineengeslagen en contact gezocht met de kerkenraad. Toen begon een moeizaam traject van gesprekken, kijken waar het misgegaan was, proberen dingen recht te zetten. Het duurde lang voor er beweging in kwam. Soms haakten gesprekspartners af en was er door overmacht oponthoud.
Uiteindelijk heeft het vier jaar geduurd.
Dat is een lange tijd. Er waren momenten dat ik twijfelde aan de goede afloop.
Maar die kwam er toch, God zij dank.
Het proces leidde tot beter verstaan van elkaar en tot heling. Belangrijk waren een aantal gesprekken waarin Tiemen zijn pijn kon benoemen, en door twee ouderlingen uit Nijverdal echt gehoord werd. Toen groeide de bereidheid om de oprechte schuldbelijdenis van Nijverdal te aanvaarden, en elkaar te vergeven.
Elkaar, want Tiemen was ook zijn eigen fouten gaan inzien. Op de laatste zondag in september werd zijn antwoordbrief in een kerkdienst voorgelezen. Die raakte vele harten. Een week later liep de kerk vol voor de verzoeningsdienst.
Blije gezichten van gemeenteleden en gasten, verwonderd dat dit mogelijk was.
Voetwassing
In het eerste deel van de dienst verwoordde de opvolger van Tiemen, ds.
Rolf van Ommen, de verootmoediging voor God: onze schuld is niet alleen wat we elkaar aandoen, maar ook wat we God daardoor aandoen. Daarna werd het prachtige lied Toon mijn liefde gezongen (Opwekking 705, zie kader).
Als Jezus weet dat zijn sterven dichtbij is, laat Hij zijn leerlingen zien wat liefde is: de minste willen zijn, Hij geeft hun een voorbeeld en wast hun voeten. Daarna mocht ik het stokje overnemen en kreeg de dankzegging aan God de ruimte. Hij maakte dit mogelijk, want alleen Hij kan bergen verzetten. Alleen Hij kan harten zacht maken. Dé vrucht van de Geest is liefde (Gal. 5:22), maar ook vrede, zachtmoedigheid en geduld.
Hoop en moed
Na afloop van de dienst konden gemeenteleden na zoveel jaren hun oudpredikant de hand schudden. Er werden goede woorden gesproken. Wat mij het meest ontroerde was een blije Tiemen Bosma te zien en te beseffen dat hij op deze manier een stuk van zijn leven terugkreeg. Hij kon weer de goede jaren zien die hij in Nijverdal had gehad.
Natuurlijk is dit verhaal niet alleen maar mooi. Hoe kon dit gebeuren?
Waarom heeft het zo lang moeten duren? Maar het is wel hoopgevend.
Voor mensen die iets dergelijks hebben meegemaakt. Voor kerken die als kemphanen tegenover elkaar gestaan hebben. Ook mooi in dit verband: de GKv en NGK in Nijverdal zijn een eind op weg naar herstel van de breuk. Het kan, verzoening. Tussen mensen. Tussen kerken. Dat geeft de burger (van het Koninkrijk) moed.
Ruud de Boer is predikant van de GKv van Leusden.