Drie kerken werden één
1978-12-15
Op zaterdag 4 november jl. was er in het Congres paleis te Brussel een dankdienst in verband met de eenwording van drie protestantse kerken in België: de hervormde kerk, de protestantse kerk en de gereformeerde kerken vormen nu de Verenigde Protestantse Kerk in België.- Jaargang 22
- nummer 47
In die dienst is veel gezongen.
In die dienst is ook veel gebeden en gedankt.
Als je bedenkt dat de protestanten in België ongeveer 1% van de gehele bevolking uitmaken, is deze eenwording van protestantse kerken een geweldige greep. Het is daad van betekenis temidden van een rooms-katholieke en onkerkelijke omgeving.
Ik ben niet goed op de hoogte met de kerkelijke geschiedenis van de protestanten in België. Ik kan de daad van eenwording ook niet beoordelen maar wil wel ernstig nemen wat in "De Stem" (een kerkelijk blad in België) hierover werd geschreven, nl.:
"Nu de Verenigde Kerk bestaat en de druk van het administratief werk dat aan de eenwording voorafging, gaat verminderen, worden wij opnieuw geconfronteerd met de vraag: waarom eenheid? Zeker niet omwille van de eenheid als zodanig!
Eenheid mag nooit tot doel worden. Zij is niet meer dan een middel. Het doel is een geloofwaardiger verkondiging van het Evangelie in de wereld. In zijn gebed voor de eenheid van zijn discipelen heeft Jezus in feite gebeden voor het heil van de wereld: "Mogen zij allen één zijn ... opdat de wereld gelove dat Gij Mij gezonden hebt" (Joh. 17 : 21). Daar gaat het om: zending in de samenleving.
En nu wij in het kader van het Belgisch Protestantisme een zekere mate van deze eenheid bereikt hebben moeten wij ons met volle overtuiging en met inzet van onze krachten wijden aan de opdracht van de Kerk: de boodschap brengen van het Goede Nieuws dat God deze wereld liefheeft".
In hetzelfde blad wordt er ook op gewezen dat "het bereikte nog waar gemaakt (moet) worden".
Nogmaals: ik kan alles rondom deze éénwording niet beoordelen.
Een aantal "reformatorische en evangelische kerken en groepen zijn er niet bij betrokken", zoals in het Reformatorisch Dagblad te lezen stond. En ook binnen de kerken die wèl aan de één wording meededen zijn er leden die bezwaren koesteren. Misschien wel terecht, want er is vandaag veel eenheid die ten diepste geen eenheid in Christus is.
Toch zullen we voorzichtig moeten zijn in de beoordeling, zowel negatief als positief.
Vast staat dat kerkelijke verdeeldheid beslist niet bevorderlijk is om mensen voor Christus te winnen, integendeel, die verdeeldheid heeft velen van Christus vervreemd.
Misschien kan deze kerkelijke éénwording in België grote betekenis hebben, misschien kan er een stuk werfkracht van uitgaan, misschien worden de kerken hierdoor méér aanspreekbaar en gaan ze méér aanspreken. Misschien kan er méér gearbeid worden, die arbeid is nodig want de oogst is groot.
Misschien ...
De Here Jezus heeft voor de éénheid van de Zijnen gebeden.
De Zijnen zullen bereid moeten zijn véél hiervoor te doen, véél te vergeten teneinde véél te verkrijgen.
Gods kinderen zullen bereid moeten zijn zichzelf te verloochenen, óók het kerkverband waartoe hun gemeente behoort, want óók dat kerkverband behoort tot al die zaken waarvan in de Bijbel wordt gezegd dat we ze moeten haten, d.i. op de tweede plaats zetten, terwille van de Here Jezus.
Laten de kerken in België het niet verwachten van een groter kerkverband, evenmin van een machtiger organisatie. Het is het gelóóf dat de wereld overwint, ook het geloof in de door Christus gewilde eenheid.
"Door Hem gekocht, door Hem verlost zijn we allen als kindren van één groot gezin.
Ontgloei' heel de aard in broedermin!
Moog' elke muur, die nog haar duizendtallen vaneen scheidt, vallen!" (Lied 312) Willen we dat écht: het omver vallen van die muren óf voelen we ons veilig achter onze eigen muur?
Die vraag is van belang.
Het antwoord ook.