Stil worden
2012-11-10
- Jaargang 56
- nummer 22
Het NGP-weekend 2012, met studenten, partners en kerndocenten. We zitten verspreid door de ruimte aan een tafel, een enkeling op de grond. Sommigen sluiten de ogen, anderen staren voor zich uit. De bijbels liggen open.
We zijn stil.
Een oase van rust na een hectische week vol colleges, studeren, werkoverleg, rennen en vliegen. Ik doezel stiekem een beetje in. Best lekker, die stilte. Tik, tak, tik, tak... De klok schiet zijn kogels door de stilte.
Beschaamd verander ik van houding. Stilte zoeken is iets anders dan wegdoezelen, toch?
Ik richt mij weer op het gebedswoord dat ik – in opdracht van de spreker – heb gekozen. ‘Samen.’ Mijn handen vormen het gebaar. Samen met U, Heer, ik verlang ernaar om samen met U te zijn. Herinneringen en gevoelens stromen door mij heen. Wat zouden ze ondertussen doen bij het partnerprogramma? Gaat het goed thuis met de kinderen?
Heb ik het college voor maandag eigenlijk al voorbereid?
De stilte maakt me onrustig. Dus richt ik me weer op het gebedswoord. Samen, Heer. Ik zoek uw nabijheid. Samen.
Meditatie tijdens het NGP-weekend? New age? Mantra’s?
Wat onderscheidt christelijke meditatie eigenlijk van de oosterse varianten? Is dit wel zuivere koffie?
Kritische vragen voor Jos Douma. Glashelder zijn antwoord.
Wij richten ons op God, zoals we die in de Bijbel leren kennen. Stilte is geen doel op zich. We worden stil zodat God kan spreken. Zodat wij zijn stem kunnen horen. Een must in deze tijd vol ruis.
Langzaam neemt de stroom gedachten af. Mijn handen vormen als vanzelf een nieuw gebaar, vanuit het samen naar contact. En dan ben ik er gewoon... in Gods aanwezigheid, wachtend op zijn stem.
Elselie de Jong studeert theologie aan de TUA en de NGP.