Oorlogen en geruchten van oorlogen
1975-04-11
De zesde bazuin klinkt. De voorlaatste.- Jaargang 19
- nummer 15
D.w.z. de komst des Heren is nu dicht bij. De eerste vijf hebben onvoorstelbare rampen over de aarde gebracht: rampen in de natuur en een demonische wanhoop.
Wat zal nu de zesde bazuin brengen als teken dat de komst des Heren nabij is, als voorlaatste gericht?
Johannes ziet oorlogsgeweld. In enorme aantallen worden de oorlogspaarden op de aarde losgelaten.
De ellende en verschrikking die ze te weeg brengen, worden voorgesteld door rook, vuur en zwavel, die uit hun bek komen.
Die drie verschrikkingen corresponderen met de kleuren van de harnassen, die de ruiters op de paarden dragen: rossig (beter: vuurrood); blauw, eigenlijk: paars, als de rook; en zwavelkleurig.
Verzengend en vernietigend, verstikkend en verbrandend. Een derde deel van de mensen wordt door deze ramp gedood. Het is nauwelijks in te denken.
Er is wel gezegd, dat dit visioen aansluit bij de verwachting uit die tijd. Voor de ondergang van het romeinse rijk hadden velen hun hoop gevestigd op de Parthen. een Perzisch ruitervolk dat vaak acties uitvoerde aan de oostgrens van het romeinse rijk. Die hadden de gewoonte, massaal aan te vanen.
Het zou dan ook nog kloppen met de vermelding van de Eufraat in de tekst.
Het lijkt me inderdaad niet onmogelijk, dat een visioen als dit (en het geldt ook van andere) aansluit bij in Johannes' tijd levende gedachten. We zouden echter m.i. aan de betekenis van het laatste bijbelboek tekort doen, wanneer we in de verklaring bij gebeurtenissen en verwachtingen uit die tijd bleven staan. De Here Jezus wil laten zien. hoe Hij Zijn volk bewaart tot het einde toe, als Hij als Rechter komen zal.
Het geweld, zoals het hier beschreven wordt, zal een lange nawerking hebben. Ook de staarten van de paarden brengen schade toe. Die zien er uit als slangen met koppen, waarmee ze schade toebrengen. Als de gevechten voorbij zijn, is de ellende nog niet over. Er zijn ook vandaag nog mensen, die lijden onder de gevolgen van de tweede wereldoorlog; die is nu al 30 jaar voorbij.
Dichter bij ons in de geschiedenis ligt de oorlog in Vietnam. Dat land is in elk opzicht aangetast.
Hoe lang werkt b.v. het gebruik van napalm na? En welke gevolgen zal eventueel een kernoorlog hebben? Welke afschuwelijke mogelijkheden zijn er ineen oorlog met chemische en bacteriologische wapens? God verhoede, dat ze ooit gebruikt worden.
Er is wel gewaarschuwd tegen dergelijke opmerkingen. Iemand schreef: we moeten Johannes niet over H. bommen e.d. laten spreken. Daar kan ik het wel mee eens zijn; niettemin spreekt de manier waarop Johannes de paarden over de wereld het razen als verscheurende leeuwen en giftige slangen. ons in onze tijd met zijn verschrikkelijke mogelijkheden bijzonder aan. Ik geloof niet, dat we er verkeerd aan doen te denken aan de vormen, waarin we vandaag oorlegsgeweld kennen,
Ook dit geweld behoort tot de dingen die weldra geschieden moeten. Moeten: niet omdat de Here oorlogszuchtig is of van geweld houdt, Maar omdat de mensen, in een leven zonder God, zelf die krachten ontketenen. Ze denken niet aan hun Schepper, en aan Zijn liefde voor de wereld.
Nu zien we weer het wondere samengaan van het werken van de Here - ook in Zijn gerichten - en dat van de mensen. Wat de mensen kunnen ontketenen komt als een oordeel van God. Het zijn engelen, die worden losgelaten.
Engelen, die gebonden zijn bij de rivier de Eufraat. Ze worden daar vastgehouden tot het tijdstip, dat nauwkeurig door de Here is bepaald: op het jaar, de maand, de dag en het uur nauwkeurig.
Geen enkel schepsel kan iets beginnen op eigen initiatief. God stuurt Zijn oordelen niet voordat de tijd er rijp voor is; voordat de maat van de ongerechtigheid weer zo vol is, dat het volgende gericht wel komen moèt. En dan komt het vaak door de mensen zelf.
Het laatste wordt m.i. ook duidelijk aan de plaats, waar de engelen gebonden zijn: bij de Eufraat.
Deze rivier komt in de bijbel voor als de ideale, beloofde, grens van het volk Israël (Gen. 15 : 18, Deut. 1 : 7, Joz. 1 : 4). In Ps. 72 als het middelpunt van het messiaanse rijk. In verband met dit visioen denk ik evenwel eerder aan de rivier de Eufraat als de slagader van handel en cultuur in de oudheid. Langs deze rivier bloeiden de grote rijken uit de oude geschiedenis. Daar lag b.v. Babel. Het grote Babel, dat ik gebouwd heb - zo sprak Nebukadnezar er over. Is niet dat grote Babel de stad van de mens?
Van de mens zonder God?
De Eufraat is een van de rivieren, die door het paradijs stroomden.
Ze spreekt van het verloren paradijs. In dat verloren paradijs heeft de mens zijn stad gebouwd.
Daar zoekt hij een toekomst. Een nieuw paradijs.
Daar, waar de mens zichzelf een toekomst tracht te bouwen, zijn de engelen gebonden. Vandaar komt het oorlogsgeweld met onvoorstelbare kracht over de wereld: twee maal tienduizend tienduizendtallen: een onvoorstelbaar groot leger; met zoveel geweld, dat het derde deel van de mensheid wordt gedood door vuur, rook en zwavel. Een ellende, die we ons niet goed kunnen indenken.
Zo zwaar straft de Here. Tot bekering.
Die bekering heeft de Here nog steeds op het oog. Dat blijkt wel uit vs 20, waar geconstateerd wordt, dat de overgebleven mensen zich niet bekeren. Zelfs niet uiterlijk. Ik denk even terug aan de stad Ninevé, in hetzelfde tweestromenland.
Op de prediking van Jona heeft die goddeloze stad zich bekeerd - en er was nog niets gebeurd: Jona kwam alleen maar aankondigen. Die stad heeft zich vernederd voor de HERE, de God van Israël. Toen zijn ze gespaard.
De wereld die Johannes ziet, krijgt meer dan de aankondiging, Gods oordelen teisteren haar. En ze kan weten, dat het oordelen van de Here zijn: het evangelie is door de wereld gegaan. .Johannes ziet dingen, die in de laatste dagen gebeuren, als het evangelie overal gebracht is. Maar het evangelie heeft geen geloof gevonden.
Het is verworpen. En dan komen de oordelen. Dan komen uit de stad van de mens van de mens die op zoek is naar het verloren paradijs - de krachten los die dood en verderf zaaien. Opdat de mensen zich bekeren.
Maar: er verandert niets. Ze blijven elkaar stelen. Ze blijven verkrachten en zedeloosheid bedrijven. Ze blijven geesten zoeken, (ik denk nu aan de geweldige vlucht van astrologie en occultisme in onze tijd). De mensheid van nu heeft oorlogen gekend. Het Midden-Oosten, Vietnam, Ierland, revoluties in Zuid-Amerika, En de ene demonstratie is op de andere gevolgd, Yankee go home. Maar: de mens is niet veranderd. Ook deze nood heeft niet leren bidden.
De wereld van nu (die het evangelie heeft gehoord) is geen Ninevé.
Een vraag, die na deze opmerking direct boven komt, is deze: is de kerk vandaag wel als Jona? Er gaan heel wat kerkelijke boodschappen de wereld rond, Roepen die tot bekering tot de levende God en Zijn Christus? En tot de vrede, die alle verstand te boven gaat: de vrede met God in Christus? Een vrede, die zich zal realiseren in een dagelijkse bekering? Die boodschap heeft de kerk voor de wereld. Zo zal toch ook het gebed van de kerk voor de wereld zijn?
Als onder de straffen van de Here, en ondanks de prediking en de gebeden van de gemeente, de were1d zich niet bekeert, gaan de gerichten van de Here door. Dan geeft Hij op die manier antwoord op de bede van Zijn gemeente: Uw Koninkrijk kome, Wat we i.v.m. de gebeden zagen in hoofdstuk 8, komt hier terug.
De stem, die het beschreven geweld ontketent, komt uit de vier horens van het altaar dat voor God staat. Ze is antwoord op de gebeden der heiligen.
De horens zijn het beeld van Gods kracht. En van zijn bescherming.
Wie bidt: bewaar en vermeerder Uw kerk en verstoor alle werken des duivels, krijgt antwoord uit de beschermende kracht van God.
Als de Here Zijn oordelen over de aarde brengt, begint Hij aan de oogst. Niet alleen aan het bijeenbrengen van het onkruid; evenzeer aan het verzamelen van de tarwe.