Sikkel en hamer boven Europa
1975-04-18
In ons vorige artikel hebben wij een en ander gezegd over de "structuur" van en de "orde" in de kommunistische partijen zoals die naar de opvatting van Lenin behoren te zijn. En die sinds hij de leiding in de kommunistische wereld kreeg ook metterdaad zo geworden en sindsdiens gebleven zijn. We hoorden toen dat die partijen bestaan uit beroepsrevolutionairen die tot absolute gehoorzaamheid zijn verplicht aan wat .de partij vaststelt. Die partijen behoren te zijn de "stalen bataljons" van het proletariaat.- Jaargang 19
- nummer 16
We willen nu wat nader ingaan op de a c t i v i t e i t van de kommunistische partijen, speciaal zoals die in de niet-kommunistisehe landen opereren.
Omkering van alle waarden
Om deze activiteit op de juiste waarde te kunnen taxeren is het nodig goed te bedenken dat het ethos, de moraal, het recht; kortom de begrippen van waar, goed en schoon bij de kommunisten een totaal andere "vulling" hebben gekregen dan die welke zij in de z.g. "westerse wereld" globaal genomen nog bezitten. En evenzo dat hun historiebeschrijving, situatietekeningen, berichtgeving enz. enz. een totaal andere zijn, een andere funktie bezitten dan in het nog steeds onder invloed van het Christendom staande westen.
Woorden als vrijheid, vrede, gemeenschap betekenen voor de kommunisten iets totaal anders dan voor de westerse democraten.
Dr E. Brongersma schreef eens: "Er is alle reden het kommunisme te beschouwen als de grootste en gevaarlijkste aanslag op de moder., ne mens. Het is een verderfelijk stelsel, en in naam van het kommunisme wordt een allerverderfelijkste praktijk gehuldigd. Het staat voor materialisme, Godsloochening, klassenstrijd, totalitaire dictatuur, ontrechting van de mens, vernietiging van het gezinsleven; het geeft aan begrippen als waarheid, goedheid, schoonheid, rechtvaardigheid en vrijheid een geheel andere inhoud: het maakt een afschuwelijke caricatuur van wat men daaronder pleegt te verstaan, en het ijvert voor een democratie, die niets gemeen heeft met het politieke ideaal van de Westeuropese volkeren."
In het kommunisme vond een "Umwertung aller Werte", een omkering van alle waarden, plaats. Bij de bespreking van alle aspecten van het kommunisme en de kommunistische partijen dient men dat steeds voor ogen te houden.
Dit vooropstellende gaan we iets zeggen over het optreden, de werkwijze, de doelstellingen van de kommunistische partijen zoals deze in de "onfeilbare" geschriften van Lenin voorgeschreven zijn.
Klassenstrijd en dictatuur
Zoals ieder bekend is vormt in de marxistisch-leninistische ideologie de leer van de "klassenstrijd" een fundamenteel hoofdstuk.
Als ooit een of andere religie of wereld- en levenbeschouwing een antithese heeft geproclameerd en in praktijk gebracht dan is het wel die van de kommunisten!
Er bestaat namelijk volgens Lenin een onoverbrugbare kloof tussen de bourgeoisie en het proletariaat, tussen de kapitalisten en de door dezen uitgebuiten, tussen de bezitters en de niet bezitters. En er is strijd tussen beide categorieën van mensen, er moet een strijd zijn, een strijd op leven en dood, tussen die beide, tot de bourgeoisie, de kapitalisten, de bezitters zijn geliquideerd.
Tussen die twee categorieën woedt de klassenstrijd. En die moet door het proletariaat, de- uitgebuiten, de niet-bezitters gevoerd worden in alle "imperialistische", "kolonialistische", "kapitalistische" volken en staten.
Dat wil zeggen: in alle niet-kommunistische volken en staten.
Want alle volken en staten, waarin het nog niet tot de "dictatuur van het proletariaat" is gekomen, zijn naar het oordeel van de kommunisten per definitie "kapitalistisch", "imperialistisch", "kolonialistisch".
De "klassenstrijd", die met alle middelen, legale en illegale, sluwe en harde, moet worden gevoerd, is evenwel nooit een doel op zichzelf.
Zij is niet meer dan een voorbereiding van de volgende fase op de weg naar de overwinning van het kommunisme, namelijk die van de "dictatuur van het proletariaat".
Lenin schreef hierover in een van zijn hoofdwerken: "Staat en revolutie" het volgende: "Het marxisme beperken tot de leer van de klassenstrijd wil zeggen: het marxisme besnoeien, misvormen, reduceren tot wat voor de bourgeoisie aanvaardbaar is .Marxist is slechts hij die de erkenning van de klassenstrijd uitstrekt tot de erkenning van de dictatuur van het proletariaat."
En van deze dictatuur van het proletariaat zegt Lenin in een van zijn belangrijkste boeken: "Het linkse radicalisme, de kinderziekte van het communisme" o.a. dit: "De dictatuur van het proletariaat is de meedogenlooste oorlog, vol opofferingen, van de nieuwe klasse, tegen een machtiger vijand, tegen de bourgeoisie, waarvan het verzet zich door haar val (zij het ook maar in één land) vertienvoudigd heeft en waarvan de macht niet alleen bestaat in de sterkte van de internationale betrekkingen van de bourgeoisie Lenin schreef dit in 1920 - maar ook in de macht der gewoonte in de sterkte van de kleine productie.
Want de kleine productie bestaat helaas nog zeer, zeer veel in de wereld; maar de kleine produktie verwekt ononderbroken, dagelijks, elk uur, elementair en in massale omvang kapitalisme en bougeoisie.
Om al deze redenen is de dictatuur van het proletariaat noodzakelijk, en de zege over de bourgeoisie is onmogelijk, zonder een lange, hardnekkige, verbitterde strijd op leven en dood, een strijd die volharding, discipline, standvastigheid, onbuigzaamheid en eensgezinde wil eist".
Deze dictatuur van het proletariaat is "een taaie strijd, een bloedige en onbloedige, gewelddadige en vreedzame, militaire en economische, paedagogische en administratieve strijd tegen de machten en tradities van de oude maatschappij.
De macht van de gewoonte van miljoenen en nog eens miljoenen is de vreselijkste macht.
Zonder een ijzeren, in strijd gestaalde partij - het "stalen bataljon van het proletariaat" - zonder een partij die het vertrouwen geniet van alles wat in de aangewezen partij eerlijk is, zonder een partij die de kunst verstaat de stemming van de massa te volgen en te beïnvloeden, is het onmogelijk deze strijd met succes te voeren."
Deze dictatuur is voorts "staatsmacht, die rechtstreeks steunt op sterk gezag. Sterk gezag in het tijdperk van de twintigste eeuw - zoals trouwens in het al:gemeen in het tijdperk van de beschaving - is noch vuist noch knuppel, MAAR HET LEGER."
Voor wie het bovenstaande in al zijn consequenties heeft doorzien is het duidelijk waarom de kommunistische partij in Portugal onder leiding van de uiterst bekwame revolutionaire Alvaro Cunhal er bij al haar manoeuvres vóór alles op uit is haar greep op het leger te verstevigen. De democratische partijen in Portugal hebben er zich fel tegen verzet dat de MFA. de "Beweging der Strijdmachten" ook nà de verkiezing van het parlement de feitelijke macht in het land in handen houden.
De kommunistische partij steunde evenwel de MFA uit alle macht, want zij wil het leger in haar greep houden! Want de macht over het volk veroveren, dat wil zeggen: de "dictatuur van het proletariaat," realiseren kan immers in onze tijd alleen worden bereikt als men het leger in zijn macht heeft, althans niet tégen zich heeft. Zo heeft Lenin gepredikt.
En tot nu toe boekte de kommunistische partij in Portugal in het manipuleren met het leger succes op succes!
Moraal van het kommunisme
Openhartig, brutaal, uitdagend verklaarde Lenin zo waar het hem in de kommunistische partij om ging en gaat.
Wereldrevolutie via klassestrijd en de gewelddadige, meedogenloze en bloedige dictatuur van het proletariaat.
Wanneer men zich de inhoud van deze keiharde uitspraken goed heeft gerealiseerd, beseft men dat daarin op angstwekkende wijze een opvatting van het ethos, de moraal aan het licht treedt die vloekt met wat in het Westen tot dusver. al was het met allerlei hypocrisie, gehuldigd werd.
We willen over dat ethos, die moraal nu nóg wat zeggen.
Lenin verklaarde in een toespraak op het derde Groot-Russische congres van de kommunistische jeugdorganisatie: "De moraal is ondergeschikt aan de belangen van de klassenstrijd."
De bekende Sovjet-ideoloog A. Sjeskin schreef: "Het Marxistisch-Leninisme ziet de hoogste norm van de kommunistische moraal in de strijd voor het kommunisme."
Dat wil zeggen dat alles, maar dan ook Ietterlijk alles, wat de kommunistische wereldrevolutie naderbij brengt reeds dáárom zonder meer goed is.
Rebecca Cocper schreef, dat de moraal van het Marxisme hierin bestaat, dat de gewapende revolutie en de dictatuur van het proletariaat gerechtvaardigd worden daardoor dat ze noodzakelijke middelen zijn om de mensheid gelukkig te maken.
En om niet meer te noemen: In zijn opdracht aan de kommunisten in de niet-kommunistische landen om zo veel mogelijk te infiltreren in kerken, vakbonden, universiteiten en alle mogelijke andere organisaties, gaf Lenin o.a. deze aanwijzing: "Het is noodzakelijk zijn toevlucht te nemen tot alle soorten trucs, listen, onwettige middelen, geheimhouding en het verbergen van de waarheid."
In zijn indringende studie over de kommunistische mens schreef Prof. De Vos o.a. het volgende: Voor een kommunist is goed "alles wat het doel bevordert, slecht alles wat de komst van het communisme belemmert. De communistische moraal is utilistisch in de meest strikte zin des woords.
Het communisme huldigt de leer dat het doel de middelen heiligt.
Vandaar dat terreur volkomen geoorloofd is, mits zij slechts het doel dient. Deze middelen, die wellicht de mens tegen de borst stuiten, worden pas overbodig, wanneer het doel bereikt is. Dan komt de natuurlijke goedheid van de mens weer boven, omdat dan immers de omgeving, die de mens volkomen bepaalt, daarvoor gegeven is. Dan kan ook de communist zich geheel aan zijn natuurlijke goedheid overgeven. In aansluiting aan een bekende uitlating van Lenin kan men zeggen, dat hij voorlopig nog hoofden moet splijten, maar dàn hoofden kan strelen". Totdat het kommunisme ten volle heeft gezegevierd "is de moraal geheel ondergeschikt aan de belangen van de klassenstrijd van het proletariaat, aldus Lenin."
Napoleons uitspraak dat men eieren moet stukslaan om een ommelet te kunnen maken, is een rake typering van Lenins opvatting over de klassenstrijd en de dictatuur van het proletariaat. Mevr. Roland Holst heeft deze afschuwelijke leer van Lenin in een van haar gedichten zó vertolkt:
Hoevele harten er nodig zijn,
Gij moogt ze nemen en de prijs blijft klein
De prijs blijft klein voor het mensengeluk
Al gaan duizendmaal duizend harten stuk.
De terreur
Lenin hééft de hoofden gespleten.
"Menen jullie werkelijk, dat wij de overwinning kunnen behalen zonder de meest straffe terreur?"
vroeg Lenin zijn partijgenoten die zich na de oktober-revolutie van 1917 beklaagden over zijn harde bewind. En Lenin gaf opdracht een "Buitengewoon Comité tot Onderdrukking der Contra-Revolutie"
in het leven te roepen. Het is de Tsjeka, later gevolgd door de G.P.U. en de K.G.B. En deze hebben gruweldaden verricht die hun weerga in de geschiedenis niet kennen. Miljoenen zijn het slachtoffer geworden van deze lugubere, van "de dictatuur van het proletariaat"
onafscheidelijke, monsterlijke organisaties. In Rusland, in China, in Korea, in Vietnam en in alle kommunistische staten.
Wat ik in de rapporten over de slachtpartijen die de Vietcong na het Tet-offensief onder de Zuid-
Vietnamezen aanrichtte las, overtreft alles wa't ik aan misdadigheid, wreedheid en beestachtigheid gelezen heb.
Wat Solzjenitsyn over de· praktijk van het kommunisme gepubliceerd heeft doet de vraag opkomen: hoe bestaat het dat mensen zo kunnen ontaarden - èn daartegenover zo onverschillig zijn?
Maar dit alles behoort nu eenmaal essentieel tot de moraal van het kommunisme.
Wie daar iets van verstaat was ook allerminst verrast dat de Vietcong en Noord-Korea de accoorden van Parijs onmiddellijk na de sluiting ervan op alle manieren schonden. Alleen een onnozele gans kon verwachten dat dat ni.et zou gebeuren! I) Teen die accoorden gesloten waren verklaarde Le Duc Tho, de beroemde Noord- Vietnamese onderhandelaar, dat de Parijse accoorden een overwinning waren voor het Vietnamese volk De 17de breedtegraad, die de grens tussen Noord- en Zuid- Vietnam zou vormen was z.i. “geen militaire demarcatielijn en geen staatkundige of geografische grens."
Over de status van de Noordvietnamese troepen in Zuid-Vietnam zei hij letterlijk: "We hebben hier meer dan vijf jaar van gepraat en tijdens de talloze besprekingen tussen dr Kissinger en mij is dat herhaaldelijk ter sprake gekomen.
We verwerpen volkomen de beweringen over Noordvietnamese troepen in Zuid-Vietnam omdat deze beweringen politiek (!!!) en juridisch (!!!) ongemotiveerd zijn."
Noord-Vietnam erkent eenvoudig geen Zuid-Vietnam! Er is immers volgens hem maar één Vietnam, daarvan is Hanoi de hoofdstad en hebben de leiders dáár de dictatuur over heel het Vietnam in handen.
De geprojecteerde "Raad van Eenheid en verzoening" tussen de partijen was een farce. Want één van de partijen no-emde zich nota bene de Voorlopige regering van Zuid-Vietnam! En de controle-commissie die op de .scheiding der troepenmachten moest toezien werd van meet af door de kommunistische leden ervan in haar arbeid zo gesaboteerd dat de canadese leden daarvan zich daaruit terugtrokken, 2) In januari 1973 waren er plm.
125.000 Noordvietnamese soldaten in Zuid-Vietnam, nu 400.000!
Toen aan Le Duc Tho na hej sluiten van de "Parijse accoorden" gevraagd werd of de oorlog in Vietnam de laatste oorlog was geweest antwoordde Tho letterlijk: "Ik ben communist en volgens de Marxistisch-Leninistische theorie zal er ooit nog zijn zolang het imperialisme bestaat"!
Wie het abc van het Leninistisch jargon kent weet wat dit betekent.
Namelijk dit: wij blijven op alle wijzen en met alle middelen oorlog voeren met alle niet-kommunistische landen en staten tot dat ook deze met de dictatuur van het proletariaat gezegend zijn.
Een groot deel van het Nederlandse volk heeft deze kommunistische moraal-in-de-praktijk gehonoreerd met miljoenen en miljoenen.
Nog onlangs gaf minister Pronk dertig miljoen ter bevordering van dat kommunisme dat door niemand minder dan de grote russische atoomgeleerde, de dissident Soecharov, getypeerd.
werd -als - ik citeer letterlijk “niets meer dan een extreme vorm van kapitalisme zoals die al bestaat in de Verenigde Staten en andere westerse landen. In de Sovjet-Unie is alleen nog meer monopolisering." Deze komrnunistisohe praktijk werd nu een paar jaar geleden door het Westen gehonoreerd met de "Nobelprijs voor de vrede". Le Duc Tho was de "winnaar". Het was ook een ereprijs voor de praktijken van de Sovjet-Unie! De Sovjet-Unie die nooit "de universele rechten van de mens" heeft erkend en die alweer volgens Soeeharov "een geïsoleerde, hopeloos bureaucratische maatschappij is, verstoken van de basisvrijheid te komen en te gaan als men daar zin in heeft."
Het Westen presenteert zichzelf al meer op een presenteerblaadje aan als een geschenk aan het wereldomvattende kommunisme!
1) Kissinger schreef - zie: Marvin en Bernard Kalb, Kissinger, 64, "Voor ons heeft een verdrag een legale en niet alleen maar een nuttige, een morele en niet alleen maar een praktische betekenis. Volgens de opvattingen van de Sovjets is een koncessie slechts een fase van een voortgaande strijd." Zoals ik nader hoop aan te tonen geeft hij met deze woorden precies de opvatting van Lenin weer.
2) Ik las juist in de krant dat de vertegenwoordigers van de twee andere leden van de Internationale Commissie voor Controle en Supervisie (de ICCS) - Polen en Hongarije - alleen klachten van de Zuidvietnamese regering in behandeling nemen, wanneer die ook door dè Vietcong worden onderstreept, iets dat uiteraard nooit is voorgekomen.