Sikkel en hamer boven Europa (3)
1975-04-25
Ook in dit artikel wil ik nog iets zeggen over de strategie en de taktiek van de kommunisten en de kommunistische partijen.- Jaargang 19
- nummer 17
En ook nu weer 'hoe deze naar de voorschriften en onder de inspiratie van Lenin door zijn volgelingen in praktijk worden gebracht.
"Ziekenverplegers van het kapitalisme"
Van groot belang is het te weten hoe Lenin en de zijnen oordeelden over de sociaal ...democraten van allerlei slag. Of anders gezegd: hoe hij oordeelde over socialisten die niet als hij en de zijnen revolutionaire, maar democratische socialisten wilden zijn.
Deze democratische socialisten zijn veelal aanhangers van het z.g. revisionistisch Marxisme.
Toen duidelijk bleek dat een aantal economische theorieën en profetieën van Karl Marx (zoals de "meerwaarde" en de "uitbuitingstheorie; de accumulatie-, centralisatie-, concentratie-, verarmings-, crisis- en ineenstortingstheorie) niet met de feiten klopten, ontstond er allerwege een revisionistisch-
of reformistisch Marxisme.
Het dominerende kenmerk daarvan was het streven in de weg van democratische en economische hervormingen te komen tot een herstructurering van de maatschappij in socialistische geest.
Dit revisionisme kreeg gestalte in sociaal-democratische partijen in vele landen van Europa.
In Rusland was dat de partij van Kcrensky, de Mensjiwiki, waarover ik reeds eerder schreef. In Duitsland ontstond de machtige sociaal-democratische partij, die de voorgangster was van de huidige SDP van Kurt Schuhmacher, Willy Brandt, Helrnuth Schmidt.
En in Nederland kwam in 1894 de S(ociaal) D(emocratische) A(rbeiders) P(artij) van Troelstra, Viliegen, Schaper e.a. die na de oorlog in enigszins gewijzigde vorm werd herboren in de PvdA.
In bijna al deze socialistische partijen bleef evenwel steeds een "linkervleugel" actief, waarin een revolutionair sentiment virulent bleef en blijft. In Engelland is er een "new left", in Duitsland zijn er de "Jusos", Nederland kent "nieuw links".
Globaal genomen kiezen deze partijen de legale, democratische weg om een meer of minder socialistische maatschappij in het leven te roepen. Een maatschappij waarin ook "de "universele rechten van de mens" worden geëerbiedigd.
Dus: vrijheid van meningsuiting en dus van de pers; vrijheid om te gaan of te staan waar men wil.
Lenin en zijn revolutionaire socialisten - dus de kommunisten - keerden zich met ongehoordefelheid tegen deze democratische socialisten. Die werden door hen ook wel burgerlijke socialisten of economisten genoemd. De laatste naam werd hun gegeven omdat ze het heil niet van een radikale en totale revolutie maar van verbeterde economische verhoudingen verwachtten.
Deze democratische socialisten er is weer "allerlei variatie onder - streven volgens Lenin en de zijnen alléén naar detail-hervormingen en verbeteringen. Die vormen het terrein van de strijd der hun volgende arbeiders. Maar wat ze kunnen bereiken zal nooit meer zijn dan lapwerk. Ze tasten het kwaad niet in de wortel aan.
Deze sociaal-democraten pleegden een afschuwelijk verraad aan het proletariaat toen zij tijdens de eerste wereldoorlog in alle oorlogvoerende landen achter de regeringen daarvan gingen staan.
Zij waren er de oorzaak van dat het wereldproletariaat toen hopeloos verdeeld raakte. En dat proletariërs van verschillende nationaliteit elkaar afslachten ten bate van "het kapitalisme"!
Lenin - de grote schelder - kon geen woorden vinden die krenkend genoeg waren om deze verraders aan de kaak te stellen. Zij waren in Rusland de "liquidateurs" van de eerste revolutie. Ze zijn de "sociale chauvinisten", de "agenten van de bourgeoisie in de arbeidersbeweging". Lenin schreef letterlijk: ze zijn "volgens de uitstekende en volkomen ware uitdrukking van Daniël de Leon in Amerika: "arbeidersschildknapen van de kapitalistenklasse" (Labour Lieutenants of the capitalist class) Zij zijn de "reactionaire leiders", de "arbeidersaristocraten", de "verburgerlijkte arbeiders".
Lenin en de zijnen waren zeker niet zonder meer tegen werkelijke verbeteringen van de massa! Integendeel zij wilden die zowel op politiek als op economisch terrein helpen tot stand brengen. Maar de sociaal-democraten "beperken zich tot hervormingen en degraderen daardoor” tot niets anders dan tot "ziekenverplegers van het kapitalisme".
Zoals men weet hebben nederlandse socialisten met de kommunisten samengewerkt om in plaats van een antirevolutionair een kommunist in de Eerste Kamer te brengen; werken de amsterdamse socialisten cordiaal (?) met de kommunisten samen in de regering van die stad en is er in de PvdA een fractie die met de kommunisten willen samenwerken in een "progressieve" regering!
Onze nederlandse socialisten schijnen al meer te vergeten dat hun grote partijgenoot, de eerste leider van de SPD in Duitsland, de dappere Kurt Schuhmacher - die het Nazisme in het concentratiekamp en de kommumsten in Oost-Duitsland "existentiëel" had leren kennen - het kommunisme een rood-gelakte nazisme noemde.
"Kompromissen"
Er is nóg een kategorie van "socialisten" waartegen Lenin zijn vlijmscherpe kritiek, gelardeerd met scheldkanonades richtte.
Maar om wat hij over deze lieden zei te verstaan moet men eerst goed weten wat Lenin leraarde over het aangaan van kompromissen - ook met de felste tegenstanders van zijn partij.
Wat Lenin daarover betoogde is zo helder als glas. Hij schreef er talrijke artikelen over. Hij verdedigt daarin het sluiten van dergelijke kompromissen met gloed en kracht.
Steeds weer maakt hij met het volgende voorbeeld duidelijk waarom en hoe de komrnunistische partij kompromissen sluiten moet.
"Stelt u zich voor dat uw auto door gewapende bandieten wordt aangehouden. U geeft uw geld, uw pas, uw revolver, uw auto. U wordt verlost van het aangename gezelschap van de bandieten. Dat is ongetwijfeld een compromis.
"Do ut des", ("Ik geef" mijn geld, mijn wapen, mijn auto, "opdat jij" me de mogelijkheid "geeft" me heelhuids uit de voeten te maken.) Het zou intussen moeilijk vallen iemand te vinden die, als hij goed bij zijn hoofd is, een dergelijk compromis voor "principieel ontoelaatbaar" zou houden of de persoon die een dergelijk compromis heeft gesloten. zou beschouwen als een medeplichtige van de bandieten (hoewel dezen, na in de auto te hebben plaatsgenomen, wagen en wapen konden gebruiken voor verdere roofovervallen)"
Dit voorbeeld geeft inderdaad precies aan hoe Lenin de compromissen in de politiek waardeerde.
Ze waren voor hem uitsluitend een zaak van taktiek en berekening.
De enige vraag die hij zich daarbij stelde was: "Wat is in déze situatie het meest bevorderlijk aan mijn doel: het voeren van "de klassenstrijd", het realiseren van de "dictatuur van her proletariaat", de komst van de wereldrevolutie?"
Van enige morele of ethische overweging hierbij is geen sprake. Ook ten aanzien van de compromissen is Lenin principieel utilistisch.
En zo schreef Lenin: "compromissen "principieel" afwijzen, iedere toelaatbaarheid van compromissen van welke aard ook, zonder meer weigeren, is kinderachtig en kan moeilijk ernstig worden opgevat."
De taak vaneen waarlijk revolutionaire partij bestaat niet in het proclameren van het onmogelijke afzien van alle compromissen, maar in de kunst" door alle compromissen heen voor zover deze onvermijdelijk zijn, trouw te blijven aan haar principes, haar klasse, haar revolutionaire taak: de voorbereiding van de revolutie, de bekwaming van de volksmassa voor de zege der revolutie." Kommunisten moeten kunnen "laveren, zich terugtrekken, afwachten, langzaam opbouwen, meedogenloos doortasten, streng disciplineren, teugelloosheid te lijf gaan."
"Links radikalisme" - "schurft"
De kwestie van de compromissen kwam met snijdende scherpte aan de orde toen na de oktoberrevolutie van 1917 het beëindigen van de oorlog tegen Rusland met Duitsland in de kommunistische partij werd besproken.
Lenin achtte het voor de consolidering van de revolutie absoluut noodzakelijk "vrede" te sluiten' met het gehate "imperialistische" en “kapitalistische" Duitsland van Wilhelm Il. Die "vrede" kwam inderdaad in 1918 in Brest-Litovsk tot stand. Rusland verloor daarbij een vierde deel van zijn Europees grondgebied en het werd bovendien een enorme oorlogsschatting opgelegd.
Tegen Lenins plan om een dergelijke vernederende vrede te aanvaarden rees enorm fel verzet van veel partijgenoten. Speciaal van de intellectuelen en de studenten.
Zij waren de "radicalen". Zij propageerden een revolutionaire oorlog ter bevrijding van de menshei Met meedogenloze felheid keerde Lenin zich tegen het optreden van de aanhangers van dit "linkse radikalisme".
Lenin noemt hen honend “kamerrevolutionairen".
Het zijn de Heden van de "revolutionaire frase" en in zijn publikatie "Over de revolutionaire frase" bijt hij hen toe: "De revolutionaire frase bestaat in het herhalen van revolutionaire leuzen zonder dat er rekening gehouden wordt met de objectieve omstandigheden bij de wending der gebeurtenissen op het gegeven ogenblik en bij de onderhavige stand van zaken, net naar het uitkomt, Prachtige, meeslepende, bedwelmende leuzen, waaraan een reële grondslag ontbreekt, dat is het wezen van de revolutionaire frase."
Nog bitterder en honender gaat Lenin tegen deze "radikalen" te keer in een artikel dat het vriendelijke opschrift heeft: "Over de schurft". Daarin leest men o.a. "Een pijnlijke ziekte, die schurft.
Maar als de schurft van de revolutionaire frase de mensen aantast, dan veroorzaakt alleen al de aanblik van deze ziekte een onverdraaglijk lijden. Eenvoudige, goed begrijpelijke waarheden, die ieder individu van de werkende massa duidelijk zijn en onloochenbaar lijken, worden misvormd door degenen die lijden aan deze variëteit van de' schurft."
Lenin wijst er dan op dat de Noordamerikanen in hun bevrijdingsoorlog in de 18de eeuw tegen de Engelsen de hulp inriepen van net zulke koloniale rovers als Engeland was, namelijk van Spanje en Frankrijk "Er schijnen "linkse bolsjewiki" geweest te zijn die er voor zijn gaan zitten om een "geleerd boek" té schrijven over dat "smerige zaakje" van die Amerikanen" sneert Lenin.
Lenin's conclusie is; "Natuurlijk kan een aanhanger van de proletarische revolutie compromissen of overeenkomsten sluiten met ka pitalisten. Alles hangt ervan af over wat voor overeenkomst het gaat en onder welke omstandigheden.
Daarin, en alléén maar daarin, kan en moet men het verschil zoeken tussen een overeenkomst die vanuit het standpunt der proletarische revolutie gerechtvaardigd is, en een overeenkomst die (vanuit hetzelfde standpunt gezien) verraderlijk is."
Het is uit deze visie duidelijk dat de kommunistische sta ten en partijen tot alle mogelijke afspraken, verdragen, bondgenootschappen accoorden bereid zijn, ook met hun ergere rivalen, als daar naar hun overtuiging uiteindelijk dienstbaar zijn aan de proletarische revolutie.
Zo steunde de Sovjet-Unie Franco in het breken van een staking en verschafte het het kolonelsbewind in Griekenland technische hulp.
En sloot Stalin een bondgenootschap met HitIer! Stalin schreef aan von Ribbentrop in december 1939 in reaktie op de gelukwensen die deze namens HitIer Stalin op diens 60ste verjaardag had doen toekomen: "Ik dank U, Mijnheer de Minister voor Uw gelukwensen.
De vriendschap tussen het Duitse en het Sovjet-Russische volk, bezegeld door bloed, heeft alle redenen om duurzaam en sterk te zijn."
Dit woord van Stalin bevatte meer en andere waarheid dan hij er destijds mee wilde uitspreken!
"Onze nuttige idioten"
Op ongelooflijk scherpzinnige wijze heeft Lenin uiteengezet hoe de situatie in een land, een staat moet zijn zal een revolutie daarin kans van slagen hebben.
Daarvoor is het niet voldoende "dat de uitgebuite en onderdrukte massa zich bewust wordt van de onmogelijkheid op de oude manier verder te leven en verandering eist." Neen, daarvoor is niet minder nodig "dat de uitbuiters niet meer op de oude manier kunnen leven en regeren. Pas dan als de "onderste lagen" het oude niet meer willen en de "bovenste, lagen"
op de oude manier niet meer kunnen, pas dan kan de revolutie zegevieren. Met andere woorden kan men deze waarheid zo uitdrukken: de revolutie is onmogelijk zonder een crisis die de hele natie (zowel uitgebuiten als uitbuiters) omvat. Bijgevolg is voor de revolutie noodzakelijk: ten eerste dat de meerderheid der arbeiders (of in reder geval de meerderheid van de klassebewuste, denkende, politiek actieve arbeiders - dat zijn de kommunisten C.V.) de noodzaak tot omverwerping volkomen begrijpt en bereid is daarvoor het leven te offeren; ten tweede dat de heersende klassen een regeringscrisis doormaken die zelfs de meest achterlijke massa in de politiek betrekt (het merkteken van werkelijke revolutie is de snelle vertiendubbeling, ja zelfs verhonderdvoudiging van het aan tal tot strijd bekwame vertegenwoordigers van de werkers en de massa die tot dan toe apathisch was), de regering alle kracht ontneemt en het de revolutionairen mogelijk maakt deze regering snel ten val te brengen."
Zo'n crisis kan op allerlei manier en ten gevolge van allerlei oorzaken ontstaan. Bij voorbeeld door de onmogelijkheid een sterke regering te vormen; de verzieking van de democratie; corruptie in de regeringskringen; economische crises met de daarmee gepaard gaande werkeloosheid; exorbitante eisen van vakbonden; voortwoekerende anarchie met gewelddadigheid (Ulster; Baader-Meinhof-groep); onwil om zich voor de defensie van eigen land in te spannen, enz. enz. enz.
Alle niet-kommunistische lieden nu die uit wat voor motieven ook bewust of onbewust - Vlaak worden ze gekenmerkt door weinig realiteitszin en politiek onbenul zo'n crisis oproepen en bevorderen noemde Lenin "onze nuttige idioten".
Tot deze categorie rekende hij anarchisten, idealisten, pacifisten, radikalen, politiek-onverschilûigen, “links" kerkelijken enz.
Als Lenin gehoord had: dat Potter, de secretaris ... generaal van de Wereldraad van Kerken in een interview verklaarde: "Ik ben bereid chaos en anarchie te accepteren, als daarmee de wereld naar onze voorstellingen veranderd kan worden; dat Ter Laak, de secretaris van het IKV (Interkerkelijk Vredesberaad) verzekerde dat de vrede voor Europa pas verzekerd is, als Europa onder Russische invloed staat; dat de PPR sterke, zo niet algehele ontwapening voorstaat; dat een krachtige stroming in de PvdA wil dat Nederland uit de NAVO zal treden; dat in ons land op leven en dood gevochten wordt om het steeds kleiner wordende stukje van de steeds kleiner wordende "nationaIe koek" dat nog te verdelen is dan zou hij grijnzend gezegd hebben: dat zijn nu allemaal "onze nuttige idioten".
P.S. In verband met deze artikelen wil ik de lezers wijzen op het pas bij de fa. Buijten en Schipperheijn verschenen boek: Nederland in de Branding - Keur en toets van onze samenleving. In dit boek wordt door een aantal competente auteurs een uitermate belangrijke analyse gegeven van de situatie waarin ons land en volk zich momenteel bevinden. Allerlei aspecten daarvan komen aan de orde. Vooral zijn van belang de zakelijke en grondige beschrijving van de ontzaglijke en huiveringwekkende militaire macht van Sovjet-
Rusland. Ik kan de lezing van dit boek als tegenwicht van de dikwijls ontstellend eenzijdige voorlichting die door pers, radio en televisie dikwijls wordt gegeven niet sterk genoeg aanbevelen.