Waarom leef ik eigenlijk?
2012-12-08
Een opvallende column van Margriet van der Kooi in het Christelijk Weekblad van 2 november. Ze vertelt: - Jaargang 56
- nummer 24
Er was eens een jongetje van zeven jaar, een filosoof in de dop. Hij werd naar bed gebracht en zoals altijd zat zijn moeder nog even op de rand van het bed, want hij had altijd veel te vertellen. Bovendien was het fijn om samen wat in het donker te praten en zo de nacht die ging komen te begroeten.
Deze keer legde hij een probleem voor: “Mam, er zijn veel dingen die ik niet begrijp, maar één steekt er boven uit.
Waarom leef ik eigenlijk?” Die vraag overviel haar een beetje.
Zulke vragen had zij ook wel, maar die waren bij haar nooit opgekomen toen zij zeven was. Maar er viel haar wel een goed antwoord in.
“We leven”, zei ze, “omdat God heeft bedacht dat er-wél-zijn beter is dan er-niet-zijn. God wilde dat jij er was.
Hij heeft jouw leven gewild. Je bent een zeer gewenst kind van Hem. En van ons natuurlijk. Wij zijn blij dat je er bent. Omdat jij leeft, kunnen wij jou kennen en jij ons. Ik bijvoorbeeld vind het heel erg fijn dat ik je ken. En omdat je leeft kun je God ontmoeten.
En zoveel ervaringen opdoen. Je kunt over dingen nadenken, dat doe jij graag. Je kunt van mensen houden, dingen leren waar je goed in wordt, en waardoor je misschien weer andere mensen kunt helpen. Je kunt buiten door de bladeren lopen in het bos van de herfst. Je kunt stoeien met je vriendjes. Maar het belangrijkste is dat God het de moeite waard vindt dat je er bent. Hij zegt dat het goed is om te leven, met de mensen en met Hem, op deze wereld.” “Ja maar”, zei de kleine jongen - hij zei vaak: ja maar, want hij dacht veel over de dingen na, dat hoorde bij hem - “ja maar, het is helemaal niet altijd leuk om te leven. Mensen gaan dood, zoals pake, en maken oorlog en zo. En altijd moet je weer naar school, en nu moet ik ook weer steeds een jas aan.” “Dat is waar”, antwoordde zijn moeder.
“Maar het leven is ook niet de moeite waard omdat het altijd leuk is.
Dat is onzin. Het is niet altijd leuk. En dat hoeft ook niet. Ik ken veel mensen voor wie het leven best aardig is, maar voor heel veel mensen ook niet. Leven is niet goed omdat het leuk is. Het zou heel erg zijn als dat de regel is. Leven is de moeite waard omdat je het van God krijgt. Hij vindt er-wél-zijn goed, veel beter dan dat je er nooit geweest zou zijn. Daaraan hoef je nooit te twijfelen. Daarom vieren we altijd jouw geboortedag. God zegt: jij zult willen leven, je zult er iets van maken.
En wij zingen: in de gloria!” “Ik zal erover nadenken”, zei de jongen.
Nu we het toch over jongeren hebben: in de Christelijke Gereformeerde Ichthuskerk in Amersfoort is in 2004 gekozen voor ‘coachend jongerenwerk’.
In het laatste nummer van IDEA, het blad van de Evangelische Alliantie, wordt erover verteld:
Vanaf groep zeven heeft ieder kind zijn eigen coach. () Het koppelen van de kinderen aan de coaches is echt een overgangsmoment.
Ze gaan niet langer naar de zondagsschool, maar blijven in de dienst en gaan ‘s middags naar bijbelles. Het is ook een officieel moment voor de gemeente als geheel. Alle kinderen die de zondagsschool verlaten, komen samen met hun coaches op het podium staan.
Van tevoren is gekeken wie met wie zou matchen. Je ziet zo als gemeente: ze worden niet in het diepe gegooid. () De Ichthuskerk in Amersfoort koos in 2004 voor het coachend jongerenwerk omdat ze de overtuiging heeft dat een intensieve relatie nodig is voor optimaal jeugdwerk. Coördinator Freek van Slooten: “Jongeren hebben de behoefte om te merken dat ze volop deel uitmaken van de gemeente. Dat er aandacht voor hen is, dat ze serieus genomen worden. Daarnaast zijn we ervan overtuigd dat juist in hun jeugd mensen de belangrijke keuzes maken die van grote invloed zijn op de rest van hun leven. Ook de keuze voor een leven met of zonder God valt in deze tijd. Dit betekent dat we aandacht, tijd en liefde in hen moeten investeren.
Dit verwachten ze ook van ons. Met de doop beloofden ouders hun kinderen met Jezus op te voeden. Wij als gemeente stonden daar als het ware omheen. Op ons rust dus ook een taak.
Een taak om de kinderen op te vangen en vanuit de gemeente te begeleiden.
Deze taak komt tot uiting in de functie van coach. Een coach die naast de jongere wil lopen en deze wil begeleiden in zijn of haar geestelijke groei.”
Drs. Menko Biewenga is predikant van de NGK Enschede.