Watergate – Waterpoort
1974-07-19
Watergate - kunt ú er ook niet meer uitkomen? Wat? al láng niet meer? Nu, dan staat u niet alleen. Het schijnt langzamerhand een juridisch steekspel voor vergevorderden te zijn; hogeschool zogezegd.- Jaargang 18
- nummer 26
En we zijn er nog niet.
Wat u er wel van zult hebben begrepen, dat is: dat de president van de Verenigde Staten verwikkeld is in een eindeloos gevecht om aan te blijven of te kelderen. Tot het presidentschap van de United States behoort nu eenmaal de eigen inspanning om president te worden en te blijven. Lang voor de verkiezingen moeten de gegadigden over ruime middelen, tijd en energie beschikken, om als candidaat een kans te verwerven. En lang na de verkiezingen moet een president over ruime middelen, tijd en energie beschikken, om zijn presidentschap tot het einde van de periode, liefst tot het eind van een vólgende periode, staande te houden.
Wij kennen dat stelsel niet. Althans niet zo openbaar en zo brutaal.
Wij kennen zelfs de zuiveringseed: de eed waarmee een regeringspersoon verklaart geen beloningen te hebben gedaan of beloofd teneinde zijn functie te verwerven. En wij kennen meer de passiviteit van de gekozene - tegenover de activiteit van zijn aanhangers. Maar 's lands wijs 's lands eer; in het meest democratische land ter wereld komt een man er graag en eerlijk voor uit: dat hij wel president wil worden.
En blijven.
Dat de oppositie - zowel zuivere concurrenten als politieke tegenstanders - niet stil zit, is een direct gevolg van het verkiezingsstelsel.
Zodra een president gekozen is, wordt hij dan ook terdege op de korrel genomen. Een drankje te veel, een hap eten te weinig - en het komt in de krant. Een oorlog te veel, een half miljoen belasting te weinigen het wordt een wereldschandaal.
Zo zit dat met president Nixon, Het avontuur van Vietnam en de nevel van uiteenlopende motiveringen daarvan hebben zijn naam geschaad.
De geringe bijdrage aan 's lands belastingen (velen van onze lezers zouden graag hun belastingaanslag met de zijne verwisselen) is hem zwaar opgebroken. Na publiek onderzoek bleek Nixon een half miljoen dollar te weinig te hebben afgedragen; de aanslag vermeldde, dat hier van geen kwade trouw sprake was!
Toch. Je blijft erover nadenken. Het spreekwoord zegt: men noemt geen koe bont of er zit wel een vlekje aan. En al is dat spreekwoord in zijn algemeenheid natuurlijk waar (en daarom in zijn algemeenheid ook even onwaar) er zijn langzamerhand zo veel feiten aan het licht gebracht, dat de vraag niet meer luidt: is hij schuldig? - maar: hoe en op welke wijze is hij als president te handhaven?
Laten we niet te snel oordelen. Onze grondwet zegt, dat de koning onschendbaar is en dat zijn ministers de verantwoordelijkheden voor het regeerbeleid van de koning dragen. Daarmee is, ook in ons land, de koning boven de wet gesteld. Terwijl we evenzeer belijden: dat ook een koning maar een mens is, geneigd tot alle kwaad en onbekwaam tot enig goed. Het een schijnt nog al in strijd te zijn met het ander. Daar komen brokken van. Ook ons land, hoeveel het aan Oranje's Huis verplicht is, heeft menselijke fouten van vorstelijke personen gezien; fouten van vorstelijk formaat! Laten we alleen maar denken (om het netjes te houden) aan Koning WiIlem I, die de Hervormde Kerk tot staatskerk verhief. De grootste ondienst, welke aan de kerk kan worden bewezen - zij het met de beste bedoeling. Allen, die politieke carrière wilden maken, moesten alzo ldd van de staatskerk worden; het karakter van de kerk, die geen aardse macht maar een geestelijke moet zijn, werd hiermee verkracht.
Goed. Ook vorsten, koningen en andere hooggeplaatste personen, kunnen fout zijn. "Fout zijn", zeggen we, als we het netjes willen houden.
Maar fout-zijn wil zeggen: de weg kwijtraken, het doel missen. En die nadere vertaling is eigenlijk niet anders dan: "zondigen". Wie een president onschendbaar verklaart, legt hem alzo een ondraagbare last op. Hij zal immers van 's morgens vroeg tot 's avonds laat zondigen; zijn doel missen, de weg kwijtraken, struikelen, kortom van Gods genade moeten leven. En van die onschendbaarheid gelooft hij zelf niets. Er zijn amerikaanse presidenten geweest, die dit in leer en leven duidelijk hebben beleden.
Vandaag ligt dat wat anders. Vandaag geldt schuld-belijden als een zwak punt. Een president belijdt geen fouten; dat maakt hem immers politiek weerloos en onbruikbaar? Vandaar dat een beschuldigde president alle middelen, die het politieke spel hem toestaat (en dat zijn niet weinige), benut om zich staande te houden.
Er zijn militaire geheimen uitgelekt. Er is een zondebok gevonden. Er zijn misdaden gepleegd: inbraak, laster, rechtsverkrachting, meineed, verduistering, belastingontduiking en nog wat meer; "en gros" en "en détail". Het overzicht raakt zoek en uitspitten van een mesthoop is bij dit schone weer geen pretje. De integriteit van een wereldvorst is zoek!
Al deze narigheid wordt over heel de wereld samengevat in de naam "Watergate-schandaal". Waar de Watergate oorspronkelijk vandaan komt zullen niet velen meer weten. Maar de naam zal de historie door blijven bestaan. De Watergate. Symbool en titel van het einde der democratie.
Het doek valt over het idool van de volmaakte Vrijheid. Het licht in het New Yorkse vrijheidsbeeld is uitgegaan.
Watergate. Dat roept herinneringen op aan een vroegere Waterpoort.
Wáár ook weer? 0 ja, te Jerusalem. Daar hebben ballingen, die bij de genade Gods en de gratie van Babels koning naar Jerusalem waren gestuurd, voor het eerst na vele jaren weer godsdienstoefening gehouden.
Op het Waterpoort-plein. Op heilige grond. Hun vaderen hadden hun er van verteld. Hun profeet Daniël had dagelijks gebeden met zijn gezicht naar het heilige land, waar Jeroesjoelajim lag. Onder leiding van de prins Zerubbabel en van de priester Ezra hadden ze in ongelooflijk korte tijd de muren van de stad hersteld. Toen de poorten waren opgehangen en de stad gesloten kon worden, haalden ze diep adem. En verzamelden zich bij de Waterpoort.
Daar is toen een kerkdienst geweest, waar ze lang over hebben kunnen praten. De priester Ezra ... Tussen haakjes: Ezra kwam uit een priestergeslacht. Maar aangezien Babel geen altaar en geen eredienst kende en de priesters toch priesters bleven, hadden ze zich omgebouwd tot copyisten: overschrijvers van de wetsrollen. Daarbij leerden ze de thora van letter tot tittel kennen; ze werden Schrift-geleerden. Haakjes sluiten. Welnu, de priester Ezra, die in Nehemia 8 : 2 de "schriftgeleerde" Ezra genoemd wordt, heeft uit de Thora voorgelezen. Hij kende Gods wet als weinigen. Hij heeft gelezen en het volk heeft geluisterd: van de vroege morgen tot de zon hoog 'stond. Ze dronken het Woord in. Ze waren zeer begerig naar Gods wegwijzers.
Jawel - daar stond heel het volk voor de Waterpoort van Jerusalem.
Op dat plein was een katheder gebouwd: iedereen kon Ezra zien. En om hem heen stonden dertien andere Schriftgeleerden, die het voorgelezene verklaarden en toepasten. Ieder die oren aan zijn hoofd had luisterde. Ieder die enig begrip had gekregen begreep. Ieder die weet had van zonde en berouw stortte tranen. Iedere teruggebrachte balling, die bemerkte hoe ver het volk van Gods wegwijzers afgedwaald was, treurde en weeklaagde. Het berouw aan de Waterpoort was zo groot, dat de priesters het volk gingen troosten. Ze zeiden: nu niet meer klagen mensen, God kent jullie berouwen Hij is groot van genade.
Nu mag je je verdere leven de goede weg houden en begin dat leven met feest te vieren ter ere van de God van Israël, die aan zijn erfvolk dacht!
Jawel. Aan de Waterpoort van Jerusalem is toen feest gevierd: met hapjes en drankjes (Neh. 8: 11) en met feestgaven aan de zieken en afwezigen. Daar aan die Waterpoort is een feest van Reformatie gevierd: het volk, dat uit slavernij was verlost, beleefde hier zijn zuiverste emotie. Herstel van het verbond Gods. De trein op het juiste spoor gezet. Afscheid van onrecht, bedrog en zonde. Wederkeer tot de Heere. Een nationale revolutie van wonder en geweld. Zonder dat een druppel bloed vloeide. Maar wel veel tranen van berouwen dankbaarheid.
Zult u daar eens aan denken, wanneer u weer met die beroerde Amerikaanse Watergate te maken krijgt? Want Watergate - hetgeen overgezet zijnde Waterpoort beduidt - mag dan een trieste zaak zijn; maar soms komt daar zo'n steekvlam van Gods geweldige genade uit te voorschijn, dat je ogen verblind raken.
Is daar zo'n man, Charles Colson, een van Nixon's belangrijkste medewerkers, specialist in het opknappen van vuile zaakjes, door Gods genade gegrepen! Heeft ongevraagd bekend, dat hij voor bepaalde misdaden persoonlijke opdrachten van Nixon heeft ontvangen. Is voor jaren het gevang ingedraaid, omdat hij bij volle bewustzijn dingen bekende die aan vele hooggeplaatsten het hart bijkans deed stilstaan.
Hij was anders zo'n brave jongen niet, die Colson. Hij had destijds de staf van het Witte Huis (lees: Nixon's naaste medewerkers) deze formule aanbevolen om Nixon's verkiezingscampagne te doen slagen: je moet over het lijk van je eigen grootmoeder stappen om je doel te bereiken! Dat is marinierstaal, zegt men. En deze Colson bekende nu, tot tijdelijke schade maar wellicht tot eeuwig behoud, dat hij aan de lopende band misdaden had gepleegd ten behoeve van de president.
Zo iets is ongehoord; althans in een land, dat de God van Israël niet kent. En men heeft het wonder als "wonder" willen verklaren: op zeer wereldse en cynische wijze. Maar elke verklaring ging onder. Tenslotte moest de televisie erkennen: aan zijn oprechtheid kan niet langer worden getwijfeld. Want Colsen was rijk en machtig en invloedrijk en ongrijpbaar. Zijn zwijgen was in het voordeel van de president en in 's mans eigen voordeel.
Maar Colson verbrak het zwijgen. Verloor zijn eer, zijn vrijheid, zijn villa, zijn advocatenkantoor, zijn hoge relaties en zijn vrienden-uit-de-wereld.
Omdat hij in een groep Christenen verzeild was geraakt, waar hij leerde dat alleen de waarheid hem vrij kon maken van zijn zonden.
Hij beleed zijn zonden. Het kostte hem vijf duizend dollar en een tot drie jaar gevangenisstraf, waar hij 1 juli aan begonnen is. (Zult u eens aan hem denken? Hij is een van Christus' minste broeders.) Zijn nieuwe vrienden, leden van een zogenaamde gebedsgroep, waren aanwezig op de publieke tribune bij zijn rechtszitting. En u kunt er staat op maken, ook al vermeldt geen enkele krant het: dat Gods engelen ook in de rechtszaal zaten.
Zo zit dat met de Waterpoort. Berouw. Genade. Feest. Halleluja!